In het weekend van 1 en 2 mei is in het kleine Ospeldijk voor de 24e keer Nederlands grootste blues-festival gehouden. En zoals de organisatie al zegt, vermeldt het affiche in naam geen ‘echte’ toppers, maar niets zal minder waar blijken te zijn. Daartegenover staat wel een goed georganiseerd tweedaags festival met binnen- en buitenlandse blues-artiesten, goed weer en natuurlijk voortreffelijke catering. De laatste weken en vooral dit weekeinde hebben en zullen veel vrijwilligers hun handen uit de mouwen steken om meer dan 5000 bluesliefhebbers het naar hun zin te maken.  
Vrijdag, de overbruggingsdag tussen Koninginnedag en het weekend wordt om twaalf uur het festival geopend door Burgermeester Evers van de gemeente Nederweert.

De Laatste jaren zijn we gewend dat de vrijdag geopend wordt door een Nederlandse band, dit jaar is dat anders. De eerste muzikale noten op het grote podium worden gemaakt door de nog jonge formatie Hokie Joint. Eind 2008 hebben zij de goed ontvangen debuut cd “The Way It Goes…” uitgebracht. En in het kader van deze cd zijn ze op diverse plaatsen op het Europese vaste land te bewonderen. En wat de cd ons al had doen beloven maken ze op het podium waar. Vooral harpspeler Giles King en zanger Jojo Burgess, de speerpunten van de band maken er een waar feestje van met hun rauwe harpgeluid en stemgeluid.  

Eenmalig dit jaar is de zogenaamde ‘Student stage’ een podium opgezet door leerlingen van het Fontys collega. Hierop zullen deze twee dagen Nederlandse bands gaan spelen, enkele onbekende maar ook gerenommeerde Nederlandse bands. De vrijdag staat gepland voor de jonge honden van Dewolff. Een band met zoals geschreven jonge muzikanten die zich op het bluesrock pad bevinden en het daarbij uitstekend doen. Dat geldt ook voor Skinner echter zij gaan de Southern Rock kant op maar krijgen te kampen met technische problemen. Tijdens hun optreden valt de stroom tweemaal uit. Daardoor laten de mannen zich niet uit het veld slaan. Met nog meer inzet en enthousiasme zorgen zij net zoals Dewolff voor een uitstekende pauzevulling die door menigeen wordt gewaardeerd. Maar het is dan ook wel heerlijk toeven in het zonnetje met goede muziek om je hoofd en een pint in de hand. 

Heel iets anders is het met Chris Bergson Band,met een mix van muziekstijlen als blues, country, funk en jazz wordt getracht het publiek op hun hand te krijgen. En dat lukt zeer goed, dat heeft te maken met de uitstekende muzikanten die Chris om zich heeft heen heeft. Met name tenor saxofonist Jay Collins die vandaag ook achter de toetsen plaatsneemt. Chris Bergson Band bewijst eens te meer dat ze een aanwinst in de blues zijn en dat we in de toekomst zeker meer van hen gaan horen.
 Dat geldt ook voor James Hunter met zijn band. Hij moet het daarbij hebben van zijn bijzonder fraaie soulstem. Een stem die aan Sam Cooke doet denken maar toch een rauwer randje heeft. Ook deze band heeft de nevenpaden van de blues bezocht en mixed hun stijl tot een geheel met vooral natuurlijk de soulinvloeden aangevuld met calypso. Dat doet het erg goed bij de circa 2300 bezoekers op de vrijdag. Een meer dan prachtig en retestrak optreden.

De topper voor van de eerste dag is voor mij ongetwijfeld Watermelon Slim, de Amerikaanse ex-trucker en - meloenenteler die sinds enkele jaren het bluespad is opgegaan en nog alleen maar dat doet wat hij leuk vindt. En voor ons een geluk dat dit de blues is. Er mogen inderdaad op slide-gitaar en op zang betere muzikanten zijn. Maar er zijn weinig muzikanten die een dergelijke passie en elan aan de blues kunnen geven en dat ook nog op het publiek kunnen overbrengen als Bill Homan aka Watermelon Slim. Met zijn historische anekdotes en zijn muziek zet hij de tent op zijn kop. Debet daaraan is zijn uitstekende opbouw van de set. Van redelijk rustig tot opzwepend aan het einde toe. Kicken is het bij deze artiest. 

De headliner van de avond mag dan Joe Bonamassa zijn, technisch een voorbeeldig en misschien ook wel vooruitstrevend gitarist. Zijn opkomst, niet aangekondigd door presentator Gerry Jungen, straalt bravoure en show uit zoals we kennen van destijds Mohammed Ali. Joe Bonamassa heeft zijn onschuld in korte tijd ingeruild voor, een in mijn ogen, opkomende vorm van arrogantie die we in deze scene zelden tegenkomen en er ook niet thuishoort.
 Daarmee zet hij menig bezoeker ook het verkeerde been als men terugdenkt aan zijn optredens in Tegelen en ook al eerder op Moulin Blues. Dat neemt echter niet weg dat zijn optreden prima is en voor de bluesrockers om van te smullen.
Zeker, het is fraai om twee drummers aan het werk te zien en een gitarist in een strak pak die volledig in zijn gitaarspel opgaat. Bovendien is zijn uitvoering van ‘Stormy Monday’ er eentje op een puntje aan te zuigen, maar dat neemt bij mij de zure smaak toch niet geheel weg. En dat laatste krijg ik van verschillende kanten ook te horen. Natuurlijk het overgrote deel prikt daar doorheen en gaat mee met Joe Bonamassa en zijn muziek.

De band trekt dit optreden flink door en bezorgt de fans een onvergetelijke afsluiting van deze eerste festivaldag.