Tussen de gemiddelde leeftijd van de bandleden van Igor Prado Band en Lynwood Slim zit ongeveer 34 jaar. Een generatiekloof zou je zeggen, echte niets is minder waar. In de muziek bestaat er geen generatiekloof dat bewijst Lynwood samen met de Igor Prado Band op hun cd “Brazilian Kicks”.  Zij hebben zich gevonden in een muziekstijl die een combinatie is van blues en jazz met hier en daar een rock ’n roll noot. Daarnaast wordt er een link gelegd naar de jaren 40 en 50 jump en swingblues met de toen populaire bigbands.

Verleden jaar heb ik deze combinatie live gezien in België, toen speelden ze al de sterren van de hemel maar zonder blazers. Door het toevoegen van piano en saxofoons diverse toonsoorten klinkt het album nog volumineuzer, voller en bovenal gepolijst. Een kundig handelsmerk van producer Lynwood Slim overigens. De dertien nummers op deze cd zijn een mix van eigen werk en covers. De opening is weggelegd voor een nummer van Amos Blackmore en Buddy Guy ‘Shake It Baby’. Een met stevige rock ’n roll invloeden gekenmerkt nummer met daarop fantastisch gitaarspel van Igor Prado en een jazzy afronding met de dwarsfluit van Lynwood Slim. ‘Blue Bop’ is een vlot jump nummer geschreven door Igor Prado. Ook hierin weer prima gitaarwerk van de linkshandige Igor Prado, die ook nog zijn gitaar verkeerd om bespeelt. Een uniek gezicht zoals ik zelf heb kunnen zien. Maar vlak daarbij vooral niet het saxofoon spel uit van Denilson Martins. Deze muzikant speelt op diverse songs alto, tenor en bariton saxofoon. Een mooi voorbeeld daarvan is eveneens het jump-jive nummer ‘Show Me The Way’.

Dat Lynwood Slim een zwak heeft voor de bigbands en crooners moge duidelijk zijn als je het nummer ‘Mayer Someday’ beluisterd. Enigszins met jazzinvloeden bewerkt levert dit een prachtig stukje muziek op waar ik voor warm loop. Daarbij de zachte maar oh zo warme stem van Lynwood en de ingetogen sax maken het nummer tot een van de hoogtepunten op dit album. Niet dat daarmee de andere songs minder zijn, niets is minder waar.  Want het bluesy ‘The Comeback’ waarop Lynwood ook nog eens de harp ter hand neemt is net zo sterk.

Het laatste nummer op dit album ‘Going To Mona Lisa’s’, is geschreven door Igor Prado en Lynwood Slim. Hierbij kent de creativiteit van beiden geen grenzen en is er een ultieme bluessong ontsproten uit het brein van beide muzikanten.

Lynwood Slim is een multi talent, als je nog van talent mag spreken, hij is een buitengewoon prima producer, goede tekstschrijver en componist en daarnaast ook een uitstekend zanger, harp- en fluitspeler. En aangevuld met de Igor Prado Band resulteert dit in een unieke samenwerking die jong en oud bij elkaar brengt. Kwaliteit kent geen leeftijd en zelfs geen grenzen, ook niet in de muziek zoals hier op “Brazilian Kicks” overduidelijk wordt bewezen. Dit album zal naar mijn idee een award voor beste blues album in de wacht slepen, ongetwijfeld.

Meer info surf dan eens naar:  www.myspace.com/lynwoodslimband - www.myspace.com/igorprado of naar www.deltagroovemusic.com