Iverson Minton is een naam die je misschien niet zoveel zegt maar als ik Louisiana Red schrijf dan beslist wel. Hij wordt omschreven als een flamboyante zanger/gitarist die al in 1949 bij CHess zijn eerste album opnam. Ook speelde hij twee jaar lang bij John Lee Hooker en dus met recht kan hij in de groep van de blues mastodonten geplaatst worden. Maar dat groepje wordt wel steeds kleiner en daarom moeten wij zuinig zijn op deze mannen en vrouwen die de blues nog steeds uitdragen.
Louisiana Red doet dat nog steeds met zijn 79 jaar en net zoals zijn vorige album heeft hij ook dit keer de medewerking gekregen van Little Victor met zijn band. Little Victor is ook verantwoordelijk voor de productie van Memphis Mojo. En de magie die bij hun vorige album zo formidabel tot uitdrukking kwam vindt je weer terug op de nieuwe release van beide mannen.

Op “Memphis Mojo” staan twaalf songs, pennenvruchten van Louisiana Red solo of in samen werking met Victor Mac. Een enkele song: ‘See That My Grave Is Kept Clean’ komt niet van hen maar is geschreven door Lemon Jefferson en James Lewis. Daar waar we de bluesharp horen in de nummers horen we ook niemand minder dan Bob Corritore. Kwaliteit voert hier dus degelijk de boventoon.
Louisiana Red, met zijn kenmerkende slepende en lispelende stemgeluid, heeft het op zijn leeftijd nog steeds in zich. Natuurlijk zit er hier en daar wat sleet op maar dat geeft nu juist het bluesgevoel weer. Daarmee is het album beslist geen uitschieter in zijn genre maar het geeft wel de ware traditie weer van de blues.
Het slidewerk van Louisiana Red, zoals te horen op ‘Your Lovin’ Man’ en op ‘So Long, So Long’ is van een goed niveau. Twee fantastische nummers die mij kippenvel bezorgen.

‘Goodbye Blues’ waarmee het album wordt geopend grijpt je bij de strot. Het klinkt intens maar tegelijk ook vermakelijk zonder daarbij de intentie van het nummer te verbloemen. Zeker nu de ‘groten’ in de blues het heden voor het hiernamaals verruilen.

‘No More Whiskey’ is ook een nummer met achterliggende gedachten kan ik me zo voorstellen. Maar de combinatie van de slide met het gitaarspel van Little Victor en de markante drumpartijen maken dit een nummer met een geloofwaardige tekst.

Als je verder de nummers beluisterd wordt je steeds verder die bluesswamp ingetrokken. Luister maar eens naar het nummer ‘Yolanda’ of naar ‘Grandmother’s Death’. Twee nummers die recht doen aan hun stijl, het klinkt triest maar ook gevoelig.

Hou je meer van wat vrolijker of opzwepender werk dan ben je toch wel goed uit met nummers zoals: ‘Just Take Your Time’; ‘Boogie Woogie Boogie’ en ‘I’m Gettin’ Tired’. Vlotte songs die goed in het gehoor liggen en tekstueel prima in elkaar zitten. Natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn waarover deze drie songs handelen. Maar het klinkt gewoonweg lekker ongedwongen vrolijk. Dat is ook de kracht van de schrijverskwaliteiten van Louisiana Red.

“Memphis Mojo” is voor mij een prima aansluiting op hun vorige album “Back To The Black Bayou” en haalt absoluut het niveau van dit album. In sommige gevallen vind ik het zelfs er bovenuit stijgen. Uiteindelijk hebben we hier ook te maken met bluesmuzikanten die van wanten weten en echt wel kwaliteit pretenderen te maken. Dat is ze met dit album uitermate goed gelukt en zal het me niet verbazen als het dit jaar niet alleen bij een nominatie blijft. Ik mag dit album wel en beluister het bijzonder graag.

www.rufrecords.de