Degene die verleden jaar in Ospel in de kleine tent hebben gekeken en geluisterd naar Cederic Burnside en Lightnin’ Malcolm kennen hem wel. Voor diegene die Lightnin’ Malcolm niet kennen is: “Renegade” een uitgelezen kans om nader met hem kennis te maken.

Op dit album speelt hij samen met Cameron Kimbrough en horen we buiten de zang hoofdzakelijk gitaar en drums al hoewel we ook wel blazers tegenkomen op het album. En dat in de stijl van North Mississippi Hill Country tradities, een stijl die wordt gekenmerkt door weinig akkoorden maar vooral de nadruk legt op de ‘groove’ en het stuwende ritme.

En dat ritme kom je in ieder nummer tegen, dit kan een opzwepende werking hebben maar ook minder uitbundige  werking. Een combinatie van deze beide uitersten hoor je terug in de dertien eigen nummers.
De vocalen, bas en gitaarpartijen komen voor rekening voor Lightnin’ Malcolm en de drumpartijen van Cameron Kimbrough. En net zoals met Cederic Burnside klinkt ook dit werk als een klok en heeft het er de schijn van dat dit duo vaker met elkaar heeft gewerkt. Maar hoe het ook zij, het ritme bepaalt voor een groot gedeelte de stijl.

Zoals ik al heb geschreven bestaat de muziek hoofdzakelijk uit gitaar en drums, dat neemt niet weg dat in sommige nummers ook andere instrumenten worden ingezet. Voorbeeld in de openingstrack: ‘Ain’t Even Worried’ waar we duidelijk een bas horen.

Drie favoriete songs van Lightnin’ Malcolm zijn: ‘Guilty Man’, hier komen we voor de eerste keer de blazers tegen en dat pakt wel heel fris uit ondanks de donkere stem van ‘Lightnin’ Malcolm. Je kunt gerust stellen dat dit nummer wel soul in zich heeft.
De tweede track is: ‘Precious Jewel’, ook weer met geweldige blazers echter hier hoor je wel degelijk de reggae invloeden. Terwijl je op zijn derde favoriete track: ‘North Mississippi een mix hoort van blues, jazz en funk en een heuse rap erin verwerkt. Geheel iets anders natuurlijk. Maar verbazingwekkend is dat drie nummers met dezelfde blazers, dezelfde gekleurde stem en gitaarpartijen toch geheel anders van sound zijn.

De titeltrack daar tegenover is heel stevig vooral door de dominerende gitaar en drumpartijen en klinkt volumineus maar warm. Niet overdreven heftig maar gewoon lekker stevig wat goed past bij het nummer. Hier hoor je ook duidelijk hoe goed beide muzikanten op hun instrument zijn en mis je de zang eigenlijk niet. Zo blijkt maar weer eens dat in de blues ook gesmeerde instrumentale nummers het goed kunnen doen.

‘My Lyin’ Ass’ wordt met een zwoele stem van Lightnin’ Malcolm geïntroduceerd…. “Oh yeah” waarna dat bekende ritme weer van start gaat.
Ingetogen zang kom je tegen op ‘Last Nite I Held An Angel’ ondersteund met heftige gitaarpartijen. Een heel prachtig nummer met bijzonder fraaie zang die bezieling heeft. Je kunt het geen tearjearker noemen vanwege de heftige muziek, zou die wat rustiger zijn, iets softer dan zou dit een echte tearjearker zijn. Dat idee krijg ik overigens ook bij ‘Tell You Girl’ maar ik had ook niet anders verwacht bij deze liefdesverklaring. Naar mijn smaak gemeten beschouw ik deze twee nummers als de mooiste op het album.

“Renegade” wordt in stijl afgesloten met: ‘You Better Recognize’ een nummer die alle eer aan de North Mississippi Hill Country traditie bewijst.

Zoals het album is begonnen zo wordt het ook afgesloten. Daar tussen in varieert het nogal wat stijl aangaat. De kwaliteit die ik in Ospel heb gehoord wordt op dit album dubbel en dwars bevestigd. Dertien prima nummers zowel qua tekst alsook qua muzikaliteit. Beide muzikanten zijn echte ‘toppers’ in hun segment waarmee dit album ook alle egards verdiend als kwaliteitsproduct.

Meer weten? Bezoek dan www.lightningmalcolm.net