logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

EP Deluxe – Leif de Leeuw
(eigen beheer)

Tekst: Wil Wijnhoven

Leif-De-Leeuw Jahaaa…. Zit ik warempel naar muziek van Leif de Leeuw te luisteren. Voor mij nogal verrassend omdat ik voorheen eigenlijk niet zo’n Leif de Leeuw liefhebber ben geweest, daar ben ik dan ook weer heel eerlijk in.
Maar nu zit ik verbijsterend de vijf tracks op het EP’tje met genot te beluisteren. Uiteraard heb ik bij aanvang van ‘What About Grey’ nog wat twijfels over de rest van de nummers. Naar mijn smaak een van de minste songs tussen de andere. Echter vanaf ‘Once And For All’ heeft het kwartet me te pakken. Ik wordt volledig opgevouwen in een envelop gepropt en naar een muzikale hemel getransporteerd.

Wat een paar prachtige songs worden mij op een dienblaadje gepresenteerd. Stuk voor stuk pareltjes. Pareltjes die niet echt in een bepaald vakje gestopt kunnen worden, ik hoor hier namelijk een combinatie van diverse stijlen. Funk, bluesrock, jazz, slowblues en soul maken daarvan deel uit. Maar wat me bovenal opvalt is de kwaliteit van de muzikanten die spelen wel zo strak en getimed, ook heel ingetogen zoals op: ‘Once And For All’. Wat is dit een gaaf nummer en dan niet alleen het sprankelende en haast intieme gitaarspel. Maar ook de ritmesectie heeft daar een groot deel aan. Chapeau voor Niels Duindam die zo gedoseerd zijn instrument bespeelt en ook voor zangeres Britt Janssen die haar vocale kwaliteiten tot grote hoogte weet te brengen. Ze zingt met passie, met soul, smooth en laat het verhaal met alle emoties horen… Met een woord PRACHTIG.

‘My Shop’, een stevig uitpakkende song met funky inslag mag er na het slowblues intermezzo ook wel zijn. En als ik dan let op Leif’s gitaarspel, dat voor de nodige rock-noot zorgt, is dit weer zo’n uitstekend gecomponeerd stukje eigen werk en benadrukt eens te meer zijn kwaliteiten als gitarist en songwriter.

We stappen weer eventjes over naar: ‘Strictly Confidential’, track 4 op het album, dat in lijn ligt met het vorige nummer maar iets meer naar de bluesrock kant gaat. Alhoewel Brigitte met haar zang het nummer toch meer warmer maakt. Een goede mix overigens van bluesrock gitaarpartijen met een enige warme afgeronde zangstem.
Geef mij eigenlijk dan toch maar het afsluitende ‘Boaz’. Een instrumentaal slowblues nummer op het einde van EP Deluxe zorgt voor een gevarieerd geheel.

Ik ben ook meer een liefhebber van slowblues nummers en zeker als deze instrumentaal zijn. Vaak krijg je dan te maken met van die lekkere langgerekte en uitgesponnen gitaarsolo’s, zoals hier ook het geval is. Daarmee wil ik uiteraard niet zeggen dat het uptempo of liever gezegd het stevigere werk op dit album minder is. Het is voor mij gewoon een kwestie van het stimuleren van mijn smaakpapillen. En die gaan meer richting de slowblues op dit moment.

“EP Deluxe” is jammer genoeg maar een EP’tje maar gezien de variatie die Leif de Leeuw Band hier etaleert had er best meer nummers op mogen staan. Die nummers zullen nog wel bij Leif op het werkbureau liggen, omdat ik ervan overtuigd ben dat EP Deluxe een volwaardige opvolger krijgt. We worden nu alleen opgehitst met al dit mooie werk om straks vol verwachting een volwaardig album in onze armen te nemen.