Kenny Wayne is een boogie pianospeler, zanger en songwriter die je gerust een veteraan in zijn genre kan noemen. “An Old Rock On A Roll” bevat dertien door Kenny Wayne geschreven songs en is geproduceerd door Duke Robillard, die ook nog op alle nummers meespeelt.

‘Searching For My Baby’ is een regelrecht boogiewoogie nummer, vlotte piano klanken gecombineerd met Kenny’s warme stemgeluid maar vooral snel. En dat snelle tempo gaat gestaag door op ‘Fantasy Meets Reality’ met daarop een uitgebreid blazersensemble met onder meer Sax Gordon.

‘Heaven, Send Me An Angel’ geeft duidelijk aan dat Kenny Wayne erg gelovig is en dat verwerkt in zijn songs. Bij het beluisteren van dit bluesnummer komt, hoe kan het ook anders, het gitaarspel van Duke duidelijk naar voren. Naar mijn idee past het bluesjasje hem toch iets beter al hoewel zijn buitengewone kwaliteiten ook in de jazz of andere stijlen top zijn, maar ik hoor hem liever in de blues.

In de titeltrack ‘An Old Rock On A Roll’ combineert hij op heel listige wijze blues, boogie en rock & roll. Sax Gordon speelt hierin een belangrijke rol met een indringende solo.

‘Run Little Joe’ is een vrolijk uptempo nummer met op het einde de trombone en trompet zodat het iets weg heeft van New Orleans blues. Dit nummer na de indringende bluessongs is op het juiste moment geplaatst waardoor het een komen en gaan is van stijlen. Ik ben ervan overtuigd als je het nummer een keer geluisterd hebt het gegarandeerd in je hoofd blijf ronddwalen. Bij mij blijft het melodietje steeds terugkomen.

Jazzy kan het ook zoals blijkt op ‘Wild Turkey 101 Proof’ een gestroomlijnd nummer met een goede afstemming van de instrumenten waarbij de piano en gitaar halverwege het nummer meer op de voorgrond treden. Kenny Wayne laat hier ook horen dat zijn stem niet alleen is weggelegd om blues te zingen.

Old School blues druipt er af bij ‘Bring Back The Love’ waarbij ik opmerk dat de blazers op een fantastische wijze het nummer versterken.

Na een tussenstuk met songs gericht op de blues en jazz gaat het bij song nummer 10 ‘Way Overdue’ weer in uptempo verder met een boogie. Kenny Wayne laat hier nog eens duidelijk zijn piano spreken, wat hoort in een echte boogiewoogie. Let hier vooral op het ‘gladde’ gitaarwerk van Duke Robillard, mocht je je eens afvragen waarom hij tot de wereldtop behoort.

Gezien de titel ‘Rockin Boogie Party’ is dit een mix van rock and roll en boogie, dat klopt als een zwerende vinger. Alleen gaat het iets meer de rock and roll kant op wat het alleen maar leuker maakt.

Een muzikant van dit kaliber kan dan ook niet anders dan het album afsluiten met een fikse boogie op piano. Als je goed luistert hoor je ook nog een orgel in de achtergrond en dat is voor mij iets nieuws. Ik heb nog nooit een boogiewoogie nummer gehoord met een combinatie van piano en orgel, het maakt het wel erg spannend moet ik bekennen.

Kenny Wayne laat hier duidelijk horen waarom hij beschouwd wordt als een van de betere pianospelers met daarnaast nog buitengewone kwaliteiten als zanger en songwriter. Hij houdt de eer van de old school blues en boogiewoogie hoog zelfs in moderne tijden waar we zo vaak zoeken naar iets vernieuwends.

www.kennybluesboss.com