Om kwart over een in de middag wordt de spits afgebeten door de Nederlandse band Bradley’s Circus.  Met een combinatie van rock ’n roll, blues en roots, zijzelf noemen het contemporary roots music,  openen zij het festival. Niet zo flitsend als we vrijdag voorgeschoteld hebben gekregen, het klinkt iets vlakker. Maar toch, deze jonge band heeft het in zich. Erg sterk en opvallend is het strakke spel op bluesharp van Lidewij Veenhuis.

Onder tussen dat het podium wordt omgebouwd, staat in de pauzetent het uit België afkomstige trio Ugly Buggy Boys het publiek te vermaken. Met heerlijke rustige roots muziek is het lekker toeven onder een klein zonnetje dat soms verscholen gaat in wat grijze wolken. Het publiek amuseert zich heerlijk met deze band.

T-Model Ford, de oude heer uit het zuiden van de States, waarvan de leeftijd geschat wordt tussen de 83 en 85 jaar, neemt het hoofdpodium in. Hij zal je in een uur tijd meenemen naar de Mississippi Delta en je vermaken met ‘echte’ akoestische blues zoals we het kennen van de katoenplukkers.<br>
Hij mag dan al oud zijn, maar hij is gedreven en leeft voor zijn muziek en dat merk je in zijn optreden. Want normaliter heeft hij niet genoeg aan een uur. Meestal speelt hij zo’n zes tot zeven uur aan een stuk. Dus wat heet hier oud? Zijn hele leven heeft hij verwerkt in zijn songs en dat straalt blues uit. Lidewij Veenhuis op bluesharp  krijgt de gelegenheid om enkele nummers met hem mee te spelen evenals een jonge knul die hij op het podium roept om met hem mee te spelen.  Na dit optreden gaat hij backstage rustig verder tot diep in de nacht de stekker eruit wordt getrokken.

Van een heel ander kaliber is Michael Katon, ‘the boogieman from hell’.  Hij speelt zoals we hem allemaal kennen. Loeihard en rap, zijn vingers gaan in een snel tempo over de snaren en hij produceert de ene solo na de andere. Het is de eerste keer dat ik me zelf verwen met oordoppen.
Met zijn rauwe stem en vette gitaargeluid doorkliefd hij de tent en wordt er snel een selectie tussen het publiek gemaakt van liefhebbers en niet-liefhebbers. De laatste groep doet zich tegoed aan een hapje eten of een lekkere pils. De eerste groep gaat volledig uit zijn dak bij het optreden. Erg sterk vindt ik het nummer ‘Lowdown in swamptown" dat hij samen met Hook Herrera speelt. Dat is weer een nummer waarvoor ik warm loop

Een absoluut hoogtepunt van het gehele festival is ongetwijfeld het optreden van gelegenheidsformatie  William Clarke Memorial Band. De band bestaat uit: Alex Schultz op gitaar, ‘Big Pete’ (ex-Strikes) , zang en bluesharp, Jody the Hitcher (ex-Strikes) op drums, Jules van Brakel (The Backbones) op bass. Natuurlijk bestaat deze set louter uit covers van grootheden in de blues waarbij natuurlijk William Clarke wordt geëerd met enkele songs. En evenals bij Michael Katon roept de band ook Hook Herrera op het podium om een partijtje mee te spelen. En dat laatste wordt door het publiek zeer gewaardeerd want na enkele nummers wordt hij teruggeroepen om dit optreden af te sluiten. Mijn hart klopt als een gek bij het horen van deze band, het klinkt lekker en strak. Het lijkt erop of deze band al een hele poos met elkaar speelt, het is echter niet zo. <br>Het gitaarwerk van virtuoos Alex Schultz is gewoonweg super en dat aangevuld met het sublieme harpspel en zang van Big Pete, de donkere baspartijen van ‘Lord Julius’ en het tromgeroffel van Jody, dan kun je op je vingers uitrekenen dat je te maken hebt met een superformatie.

Een andere verrassing is het optreden van de Finse schone Erja Lyytinnen te noemen. Deze jonge dame die samen met Ian Parker en Aynsley Lister verleden jaar op Moulin Blues stond, bewijst hier dat ze zelfstandig een festival kan dragen. Met heel gaaf slidewerk en haar lekkere frisse en donkere stem lukt het haar om de spanning in de tent op te voeren. Niet voor niets heeft ze de bijnaam “Bonnie Rait van Finland” gekregen. Zij heeft potentieel om het vaandel van de oude garde bluesmuzikanten over te nemen. Met hart en ziel verzorgt zij haar spel en zet ze een bijzonder goed optreden neer. We zullen zeer zeker veel meer van haar gaan horen.

In de ombouwpauze heeft Hook Herrera  samen met T-Model Ford en drummer <b>Julian Vaughn</b> het podium ingenomen van de pauzetent. En met een lekkere jamsessie van deze muzikanten is het heerlijk buiten. Het blijft genieten, zowel in de pauze als tijdens de optredens in de grote tent. Dit trio trekt veel publiek naar zich toe en ze hebben er zin in, dat kun je merken aan het lekkere losse en ongedwongen optreden dat ze geven.

We hebben al de hele dag feest gevierd maar met de ‘huisband’  The Juke Joints worden nog even de puntjes op de spreekwoordelijke ‘i’ gezet. De tent stroomt vol met het publiek om het feest op een grandioze manier verder te vieren. Voor onze fotografen is het moeilijk om een goede foto te schieten, maar dat mag de pret niet drukken. Ook nu wordt T-Model Ford op het podium erbij gehaald om de aftrap van dit optreden te doen. Het is dat men hem van het podium heeft gehaald anders had hij zeker het hele optreden meegedaan met de Zeeuwse boys. Natuurlijk is het allemaal bekend werk wat de heren ons presenteren. Ik hoor en zie de band graag spelen, iedere keer lijkt het alsof ze beter worden en volgens mij is dat ook zo, dat blijkt nu maar weer.

De afsluiter is voor Jim Suhler & Monkey Beat  uit de USA. Jim Suhler, ook gitarist bij George Thorogood,  is afkomstig uit Dallas, Texas en hij mengt Texas blues met delta blues en rock ’n roll. Hierdoor krijg je een gevarieerde sound te horen. Soms melancholisch, soms ontroerend en soms heftig. Hij speelt covers van o.a. AC DC en Rory Gallagher zoals het nummer ‘Bullfrog Blues’een prachtig nummer overigens. Maar ook een song als ‘Everybody must get stoned’ brengt hij op een schitterende wijze waarbij hij op bluesharp wordt bijgestaan door Hook Herrera, het kan bijna ook niet anders. Een schitterende song is zijn eigen nummer ‘Bones in the closet’ dat begint met een prachtige intro op gitaar. Uiteraard komen songs van zijn pas verschenen cd  “Tujuana Bible” zoals het lekkere nummer ‘Drunken Hearted Boy’ook voorbij.  Erg sterk is zijn slidewerk, dat moet gezegd zijn evenals het strakke baswerk van Carlton Powell.

Jim Suhler & Monkey Beat sluiten dit 15^e bluesfestival van Kwadendamme op een meer dan waardige wijze af met een subliem optreden. Het is een festival geweest waarop vooral Hook Herrera en T-Model Ford hun stempel hebben gedrukt. Dat is iedereen heel goed gevallen en het is nu weer uitkijken naar de 16^e editie van het bluesfestival.