Junior Wells: Vocals Harmonica, Louis Meyers: Guitar, Dave Meyers: Bass en Fred Below: Drums. DAAROM!

Het album opent swingend met het overbekende: “Feelin’ Good” en “Man Downstairs”. Je word meteen meegetrokken in de sfeer van het live optreden.
Sleepy John Estes wordt geëerd met “Worried Live Blues” in een geweldige uitvoering. Met hartverscheurende zang van Wells, virtuoos begeleid door gitarist Louis Meyers.

Producer Koester heeft een aardige truc uitgehaald door de verhaaltjes tussen de nummers er niet uit te knippen, dit geeft het album iets extra’s mee. De humor van Wells, de relaxte houding van hem en daarnaast tijdens de nummers zijn concentratie.

Het zelfgepende nummer “Junior’s Whoop” is een knipoog naar “Mellow Down Easy” van Little Walter, maar groeit uit tot een rockend samenspel tussen Wells en Meyers op gitaar. Uiteraard heb ik geen beelden van dit optreden maar het lijkt erop of Meyers constant Wells in de gaten moet houden wat er nu weer gaat gebeuren, het lijkt op een improvisatie van hier tot ginder en dan op het hoogste niveau; uitdagend, een spel van vraag en antwoord.

Dan even een tempootje lager met Jimmy Rogers’ “That’s all Right”. Tijdens de kleine “adresses” aan het publiek krijg je vanzelf een glimlach om je mond, dat is zeker het geval bij de intro van het alom bekende “Look On Yonder’s Wall” van Cudrup. Waar Below een geweldige shuffle neerlegt!

“Messin’ With The Kid”: een juweel van een uitvoering! En Freddie King mag blij zijn met de uitvoering van zijn “Hideaway”.

Daarna is het weer tijd voor nummers van Amos Blakemore (aka Junior Wells) zelf: “If You Gonna Leave Me” en “I Don’t Know”. Uiteraard bekende nummers van Wells & The Aces, maar de uitvoeringen die hier te horen zijn lijken ter plekke verzonnen te zijn, doorspekt van improvisatie en geleende licks.

De uitsmijter van het album Live In Boston 1966 is “Got My Mojo Working”. De luisteraar (en zeker het publiek in die tijd) wordt van links naar rechts gesmeten tijdens deze energieke uitvoering, Wells zal dit nummer ontelbare keren hebben gespeeld in zijn tijd met Muddy Waters, maar weet met zijn eigen band er een geweldige eigen draai aan te geven. Overigens een nummer van Preston Foster en niet van Muddy zelf.

Conclusie: een geschiedenis lesje wat je niet mag missen. Meer info over Wells, en andere re-releases die zeker de moeite waard zijn op www.delmark.com.