Een van de nog levende blueslegendes is ongetwijfeld Johnny Winter. Hij stond begin zeventiger jaren al tussen de kanonnen op het Woodstock podium en heeft sindsdien zich opgewerkt tot een icoon in de blues. Vrijdag 4 en zaterdag 5 november speelt hij op twee plaatsen in Nederland waarvan de vrijdag in de Schouwburg te Heerlen. Dat is ook de keuze die ik heb gemaakt om dit levende blues fossiel te gaan zien en horen.
Als support-act staat de beginnende en nog jonge bluesartiest John F. Klaverband geprogrammeerd. Een groter contrast tussen beiden kan er haast niet zijn. De overeenkomsten die beiden hebben is het gevoel voor de blues, hun hart klopt voor de muziek en dat merk je zeker bij John F. Klaver. De ene staat aan het begin van zijn carrière, hij is de winnaar van de Dutch Blueschallenge, en de ander is welhaast zijn carrière aan het afbouwen en zijn legende aan het versterken.

Als ik de schouwburg binnenkom is John F. Klaver net begonnen met zijn optreden en klinkt al het tweede nummer van zijn set.
‘Spoonful’ is het eerste wat ik dan ook pas hoor. Een vogelvlucht, hij speelt circa 30 minuten, krijgen we enkele lekkere bluessongs te horen. En het lukt hem en zijn band om het publiek op te warmen. Normaliter is de tijd daarvoor te kort maar met wat de band speelt: ‘Not For Me’, Get Out Of My Life Woman’ en als afsluiting ‘Coming Back For More’ lukt dat goed. Dat heeft er vooral mee te maken dat de band gewoonweg goed speelt en zich uiteraard willen bewijzen en zich nog stevig moeten settelen in de blues. Je merkt toch wel dat ze allemaal wat nerveus zijn. Maar het is ook niet niks om in een praktisch uitverkochte zaal te spelen als support-act van Johnny Winter. Nadeel voor de band is natuurlijk de geringe populariteit ten opzichte van Johnny Winter waarvoor het publiek uiteindelijk toch komt.

Rond de klok van half tien schuifelt het broze lichaam van de 69-jarige Johnny Winter het podium op nadat zijn band eerst een pittig instrumentaaltje heeft gespeeld. Zittend op een stoel speelt hij een optreden aan elkaar van ruim een uur aan bekend blueswerk uit het heden en verleden. Bij Johnny Winter moet je één ding zeker niet doen. Vergelijk hem absoluut niet met de hedendaagse bluesmuzikanten. Daarvoor zijn de man’s kwaliteiten door zijn lichamelijke gesteldheid en zeker ook door zijn ouderdom teveel aangetast.
Je gaat er heen om een levende legende te zien en in dat profiel moe je hem ook plaatsen. Laat het over je heen komen en geniet van de bekende nummers die hem hebben groot gemaakt. Johnny Winter is daarmee niet slecht maar een nummer als ‘Johnny B Good’ klinkt toch wat rommelig en soms is het onverstaanbaar wat hij zegt of zingt. Veel steun heeft hij aan zijn band die goed in elkaar steekt. Vooral gitarist Paul Nelson doet van zich spreken als een degelijke en strakke sologitarist. Vlak daarbij niet het werk van Vito Liuzzi op drums en Scott Spray op de bas uit. Een trio waarop Johnny tijdens zijn live-optredens kan bouwen.