Dit nieuwe album “Beautiful Chaos” is opgedragen aan de in 2009 overleden Mama Laura Mae Gross. Het café waar voor Johnny Mastro & Mama’s Boys alles is begonnen en ook hun naam van is afgeleid.
Elf nummers staan er op dit album en het handelsmerk van Johnny, de bluesharp speelt daarbij natuurlijk de hoofdrol. En op enkele nummers speelt Kirk Fletcher op gitaar mee.
Zoals we gewend zijn van de band is het nu ook weer stevig aanpoten met rauwe bluesmuziek in de traditie van wijlen Lester Butler. Of liever kort gezegd: compromisloze rauwe blues met psychedelische invloeden, gespeeld recht vanuit het hart.
Overigens heeft men ter afsluiting van dit album het nummer ‘Night’ van Lester Butler opgenomen, uitgevoerd op een uitstekende manier waarvoor Lester zich zeker niet zal omdraaien in het graf. Hij zou er trots op zijn geweest dat men mijn nummer zo goed weet te vertolken.
Peter Green is de leverancier van de tekst voor het nummer ‘The Dirge’ terwijl de band hierbij de muziek heeft verzorgd. Eigenlijk heeft men negen en een half nummer zelf geschreven en anderhalf nummer is gecoverd.

Voor velen mag het dan niet meer zo verrassend zijn wat Johnny Mastro & Mama’s Boys spelen, dat neemt echter niet weg dat we hier fantastisch nieuw werk voorgeschoteld krijgen. Zoals het onheilspellend klinkende nummer ‘The Dirge’. Een nummer dat met flinke overstemmende en vervormde en donkere gitaargeluiden iets spannends krijgt. Haaks op al dit stevige werk staat het nummer ‘Kings & Queens’ een heel rustig en zelfs gevoelig nummer. Met prachtig gitaarspel dat zo mooi afsteekt met de geknepen zangpartijen van Johnny, wat overigens wel goed klinkt. Dit is een van de mooiste songs op “Beautiful Chaos”. En politiek getint mag je ze ook wel noemen als je uitgaat van de titel van het nummer ‘KGB Boogie’. En zoals we van een boogie gewend zijn is dit ook een opzwepende song. Vet klinkend met moddervette gitaarlicks en idem dito harpssolo.

Het album is met twee sporen en zo min mogelijk overdubs live in de studio in Detroit opgenomen. En zoals in het verleden veelvuldig op vinyl schijven voorkwam duurt dit album ook maar veertig minuten. Dus toch een beetje retro, zeker als je daarbij ook nog het hoesje in ogenschouw neemt.
Voor dit album geldt eigenlijk het spreekwoord ‘What you hear is what you get’, zo kennen we de band en zo zullen we hen nog vaak aan het werk zien.
Op het komende Moulin Blues festival bewijzen ze eens te meer dat ze niet voor niets zijn onderscheiden als beste bluesband met een LA Music Award. Een verdiende onderscheiding mag je gerust stellen.

Meer over de band kun je terugvinden op www.johnnymastro.com