Reverie is inmiddels het twaalfde album van Joe Henry de Amerikaanse singer/songwriter en producer. Het album bevat veertien eigen composities die op haast onorthodoxe wijze zijn opgenomen. Een diversiteit aan muziekstijlen kom je hierop tegen. Zo hoor je weer iets meer country, dan meer gospel of soul, dan meer roots. En soms is het ondefinieerbaar en heeft Joe Henry gewoon eerlijke muziek gemaakt die hij mooi vindt met als hoop dat er meer liefhebbers voor zijn. En dat laatste zou eigenlijk wel eens kunnen maar neem dan de moeite om dit album terdege te gaan beluisteren.
 
De nummers heeft hij deels live opgenomen in zijn thuisstudio met de ramen open waarbij je dus in sommige gevallen ook de buitengeluiden te horen krijgt. Dit is ondermeer het geval bij het nummer ‘After The War’ waarbij je op het einde een hond hoort. En als je goed luistert hoor je nog veel meer van die dagelijkse geluiden als geroep, auto’s en vrachtwagens, wind.

Zijn nummers gaan over normale dagelijkse zaken in het leven. Verdriet, plezier, liefde, dood en wat al niet meer komen er voorbij. Dit alles krijgt door de zeurende en soms klagende zang van Joe Henry nog meer lading.
De opening van het album met ‘Heaven’s Escape’ is best wel imponerend, zelfs enigszins bombastisch. Daarna wordt het toch grotendeels afgezwakt en neemt de zang de hoofdrol op zich en na het beluisteren van de tekst heb je het gevoel dat je er tussenin zit.

Luister maar eens naar het nummer ‘Odetta’. Strakke snaredrum van Jay Bellerose, mooie background zang van Jean McLain; toonaangevende pianopartijen van Keefus Ciancia en natuurlijk die treurige zangstem van Joe Henry. Al hoewel hij zich soms wel wat uitspattingen veroorlooft in het refrein. Muzikaal en tekstueel een verdraaid fraaie song.

Maar echte opbeurende nummers kom je op “Reverie” niet tegen het neigt meer naar de depressieve kant toe. Je bent bijna verplicht de teksten woord voor woord in je op te nemen en te analyseren om enige frivoliteit te ontwaren. Dat heeft vooral te maken met de zang van Joe Henry die zoals al eerder geschreven zeurderig en klagelijk is. Muzikaal ligt dat enigszins anders want daar ontdek je wel enige vrolijkheid in
Je moet maar eens luisteren naar ‘Piano Furnace’ of ‘Eyes Out For You’. Vooral bij dit laatste nummer moet je aan het begin eens luisteren naar de fluitende vogels. Precies passend bij dit liefdesverhaal.

Met het heel gevoelige ‘The World And All I Know’ wordt het album afgesloten. Gitaar, pomporgel en de zang vormen hier een drie-eenheid die het nummer dragen.

Eigenlijk wordt er meer verhalend gezongen op dit album, echt zingen zou ik het niet direct willen noemen. En als je de moeite neemt om het album te beluisteren moet je toch wel concluderen dat dit verhalend zingen zoals hier wel iets heeft.
Het is straffe kost maar wel de moeite waard om dit album eens te beluisteren en zeker met een koptelefoon op. Je zult verrast zijn wat je allemaal te horen krijgt. Als achtergrond tijdens het loungen zal dit album het zeker ook goed doen.