Jim Suhler speelt Gompelhof plat

Zondag 6 november 2011

Eigenlijk is het haast onvoorstelbaar dat de Amerikaanse gitarist Jim Suhler zelden in Nederland speelt. Daarvoor moet je dan toch naar België en wel naar café Gompelhof in Mol-Gompel waar hij een eenmalig optreden verzorgt.
Deze locatie is een ideale gelegenheid voor zulke optredens en dat heeft de kroegbaas ook begrepen. Want regelmatig treden hier bands en muzikanten van naam op. Dus is het voor ons Nederlanders geen overbodige luxe om eens de grens over te steken.
 

Zondagmiddag stappen we met zijn vieren de auto in om het optreden van Jim Suhler bij te wonen in bovengenoemde locatie. Als we rond de klok van half zes binnenstappen is het voorprogramma al gestart. De nog jonge Belgische formatie “Dusty Dollar” is de support-act vandaag.
Een kwintet dat de iets stevigere kant van de blues opzoekt en die paden goed bewandeld zoals blijkt. Twee fantastische gitaristen, een retestrakke drummer samen met een verdraaid fraai zingende frontman en dat ondersteund met een ritmisch basgepluk van een topbassist. Ze zijn al warm gespeeld als ik me heb geïnstalleerd om alles goed in me op te kunnen nemen.
Maar het nummer dat ze op dat moment spelen: ‘A Million Miles Away’ van Rory Gallagher maakt direct indruk om mij. Blues in een redelijk stevig jasje maar wel heel gedoseerd gespeelt zoals de meester het zelf heeft gedaan. Maar dat geldt ook voor ‘Dead City’ van John Mayall en Neil Youngs ‘Cortez The Killer’ prima uitgevoerde covers door iedereen van de band. En hun eindschot met ‘Sweet Home Chicago’ en ‘Just Got Paid’ zijn twee uitvoeringen om je vingers bij af te likken. Ik ben wel onder de indruk geraakt van deze band die eigenlijk nog maar zo kort bij elkaar is. En een meer dan prima support-act voor Jim Suhler met zijn band Monkey Beat. Door het succes bij het aanwezige publiek loopt het optreden iets langer door dan gepland waardoor Jim Suhler met zijn band ook later aantreedt voor zijn concert.

Maar daarvoor is het ook de moeite om langer te wachten, want wat in het vat zit verzuurt niet, ook niet op muzikaal gebied. Snel nadat Dusty Dollar hun spullen van het podium hebben staat ook meteen alles gereed voor de headliner Jim Suhler & Monkey Beat.

En een van zijn eerste songs is: ‘Dark Was The Night’ een prachtige binnenkomer om zo te zeggen. Snel wordt het nummer gevolgd door de nummers: ‘Deja Blue’; ‘Skeleton Blues’ en ‘Border Rock’ waaruit blijkt dat het vanavond toch iets meer richting de rock kant op gaat dan de blues. Van zijn album ‘Tijuana Bible’ speelt hij uiteraard veel werk, dit is tenslotte zijn nieuwste release die ook al rond de twee jaar uit is. Jim Suhler is een grandioos gitarist die zo nu en dan van die heerlijke langgerekte solo’s kan spelen. Zoals hij doet bij ‘Mexicali Run’. Daarbij horen we een heel ingetogen en puik afgewerkte gitaarsolo in een lekker bluesnummer.
Voor ‘Years Of Tears’ gaat dat ook enigszins op maar hier bevalt me de slide zeer goed.
De gevoelige snaar raakt hij met het enigszins biografische nummer: ‘Deep Water Lullaby’. Dat hij volgens mijn informatie geschreven heeft voor zijn overleden dochter. Het leed wat hij daarvan heeft ondervonden komt in dit nummer heel duidelijk naar voren. Maar wat nog frappanter is dat het publiek dat ook voelt.
‘Bones In The Closet’ is een typisch nummer dat veel gecoverd wordt en nu horen we het origineel. Wat een geinig nummer eigenlijk als je naar de tekst luistert, maar ook een sterk nummer tekstueel en muzikaal.

Genieten doet het publiek inclusief ikzelf van de mix van de nummers: ’Shake’ en ‘Hush’. Het eerste is een eigen compositie en het tweede van Deep Purple. Jim heeft dat heel gewiekst aan elkaar gekoppeld alsof het één nummer is. Het is natuurlijk niet alleen Jim Sulher die als topper op het podium staat. Ook zijn toetsenist/accordeonist Shawn Phares, bassist Carlton Powell en de vervanger van drummer Jimmy Morgan die niet van de partij kan zijn, doen het meer dan voorbeeldig. Wat schrijf ik? Zij zijn top zelfs de invallende drummer speelt alsof hij altijd bij Monkey Beat heeft gespeeld.
Met twee prima nummers: ‘Po Lightning’ en voor Rory speelt hij nog het nummer ’Restless Soul’. En om dan nog eens alles met ene griffel af te sluiten klinkt er ook nog het befaamde ‘Bullfrog Blues’.

Dit betekent dan ook meteen het einde van het optreden en mocht je je afvragen waarom Jim Suhler als gitarist bij George Thorogood in de band zit, dan heeft hij je in café De Gompelhof het antwoordt letterlijk gegeven, als het ware op een presenteerblaadje. Maar vreemd dat hij niet in Nederland geboekt wordt. Blijkbaar heeft België meer voedingsbodem voor dit soort muzikanten en hun sound. Hoe het ook zij het is en blijft de moeite om Jim Suhler met Monkey Beat te bezoeken of het nu in België of in Nederland mag zijn.