Zondagavond 29 november staat een van de bluesrevelaties uit 2009 gecontracteerd op het podium van muziekcentrum De Bosuil in Weert. De uit de States afkomstige Jason Ricci met zijn band New Blood is er alles aan gelegen om met de supportact Bas Kleine & His Harmaniacs De Bosuil plat te spelen. Dit programma blijkt in goede aarde te zijn gevallen gezien het aantal bezoekers wat hier op af is gekomen. En dat is voor de organisatie een prima opsteker in deze toch wel slechte tijd.

Het is overigens een van de weinige keren dat er van het kleine podium gebruik wordt gemaakt in De Bosuil. En op dit podium staat de Bas Kleine & His Harmaniacs geprogrammeerd. Ingewijden in de blues en bluesrock kennen hem ongetwijfeld als harpspeler van de band Jean Paul Rena and Terrawheel , maar ook als gastmuzikant bij o.a. Barry McCabe en Livin’ Blues. Na enkele jaren in vaste dienst bij Jean Paul Terra heeft hij zich zelfstandig gemaakt en een nieuw en beter passend muzikaal kostuum aangemeten. Hij speelt vooral traditionele blues waarbij hij ondersteund wordt door een contrabas, een snaredrum en gitaar. Bas zelf neemt uiteraard de zang en de harp voor zijn rekening. Een optreden van dit kwartet bestaat dan ook hoofdzakelijk uit covers van blueslegendes zoals Little Walter en Louis Jordan. Naar mijn idee heeft hij er goed aan gedaan om zijn eigen weg te kiezen. Wat we hier te horen krijgen klinkt allemaal strak en goed, je mag dan ook spreken van echte straight blues vanuit het hart. Dat laatste is ook duidelijk aan de mannen af te zien. Een van mijn favoriete songs is ‘Caledonia’ een nummer dat veel bands op hun setlist hebben staan.  Zoals dit kwartet dit nummer speelt is wel puik te noemen. Ook hun uitvoering van ‘Wildcat Tamer’ een song dat ik vooral ken van Gary Primich is er eentje met een gouden randje. Bas Kleine & His Harmaniacs is een absolute aanwinst voor de Nederlandse blues.

Na zijn optreden trekt het publiek richting het hoofdpodium om daar te wachten op Jason Ricci & New Blood. Dit jaar heeft hij al veel optredens verzorgd in deze regio, maar zijn optreden op Moulin Blues dit jaar is toch wel baanbrekend geweest en de oorzaak dat hij in Limburg veel optredens heeft kunnen verzorgen.
Klokslag kwart over zeven start hij met een van de bekendste bluessongs ‘Shake Your Hips’. De fans heeft hij daarmee al gelijk op zijn hand maar ook de twijfelaars en degene die hem vandaag voor het eerst zien. Hij trekt dan ook meteen alle registers open en het ene na het andere bluesnummer volgen elkaar in een hoog tempo op. Maar het is niet alleen de blues wat hij begeert, hij voegt er regelmatig wat andere invloeden aan toe. Dat bewijst hij met het nummer: ‘I Turned Into A Martian’ dat nogal wat punkinvloeden herbergt of het walsje ‘Englightenment’ dat je meeneemt naar een circus.
Hij durft het ook aan om de blues te vernieuwen en van de gebaande paden af te wijken. Dat hij daarbij de blues niet vergeet moge duidelijk zijn getuige een nummer als: ‘Broken Toy’ of ‘’How It Com To Be’.
Zijn band staat als een huis en het moge duidelijk zijn dat hier een onlosmakelijk geheel staat die weten wat ze aan elkaar hebben. Niet voor niets wordt gitarist Shawn Starski tot een van de tien beste gitaristen in de States gerekend. Zijn gitaarsoli die hij speelt zijn superb, soms rauw, soms intens, soms heel glad maar bovenal gewoon erg goed. Vlak daarbij niet bassist Tod Edmunds aka ‘Buck Weed’ uit. Wat hij uit zijn zes snarige bas plukt is ongehoord. Op een hele listige manier weeft hij wat jazz geluidjes door de blues en dat geeft toch wel een bijzonder geluid. Hun nieuwe drummer Anthony Byron Cage doet het ook voorbeeldig. Misschien nog wat onwennig en verlegen maar hij kwijt zich bijzonder goed van zijn taak.
Het klinkt haast ongelofelijk maar hun eerste set duurt anderhalf uur en dat blijkt nog niet het einde te zijn. Want na een pauze van een half uurtje komt de band terug voor nog eens een set van anderhalf uur. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik persoonlijk deze set wat minder geslaagd vind dan de eerste set. Misschien is ruim drie uur Jason Ricci toch teveel van het goede. Maar eerlijk is eerlijk als hij dan een nummer speelt als ‘Holler For Craig Lawler’, een ode aan zijn vriend Craig Lawler die gestorven is aan kanker, dan valt toch weer alles op zijn plaats. Zeker gezien het enthousiasme waarmee dit kwartet het publiek vermaakt. Als een ware raket afgevuurd door de NASA gaat hij door De Bosuil, het publiek blijft en masse gekluisterd aan het podium en wil niets van dit enerverende optreden missen. Zijn uitvoering van Lou Reed’s  ‘Walk On The Wild Side’ is er een om in te lijsten, zelden heb ik een dergelijk sterke cover van dit nummer gehoord. Hun lange uitvoering van ‘Rocket nr. 9’, die op cd al ruim tien minuten duurt, wordt hier nog eens wat langer getrokken. Een typisch Jason Ricci nummer dat alles herbergt wat hij in huis heeft: blues, punk, rock, funk en nog wat psychedelische invloeden. Dat is nu eens echt baanbrekend te noemen. Tijdens dit nummer mag drummer Anthony Cage zich op zijn potten en pannen uitleven tijdens een geïmproviseerde drumsolo.
We zijn inmiddels al weer ruim anderhalf uur verder als uiteindelijk de band aanstalten maakt om er een einde aan te breien. Maar probeer maar eens afscheid te nemen van het publiek dat je drie uur hebt verwend met een pakket uitstekende songs. Dit kan niet zonder een toegift te spelen en dat is na drie uur voor hen geen enkel probleem. Onvermoeibaar breit de band er nog een stukje aan vast maar dan is het ook echt gedaan. Voor twaalf euri hebben wij een bluesracket door De Bosuil zien stuiven die bij ons blijft ingeprent tot in de eeuwigheid.