logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

Interview

 

 

- interview -

Jack Hustinx presenteert “Over Yonder”

Over YonderEen van de redenen om Jack Hustinx te gaan interviewen is dat binnenkort, in oktober, zijn soloalbum “Over Yonder” uitkomt. Van dit album wordt op 18 september als voorloper de single “Life Will Humble You” uitgebracht. Dus trek ik naar Eindhoven om met Jack eens te gaan buurten en te bomen over allerlei zaken, maar vooral over muziek, zijn muziek dan wel te verstaan.
Jack is een muzikant in hart en nieren en heeft in het verleden in het Eindhovense al in diverse bands gespeeld. Maar de laatste jaren kennen we hem vooral als een van de frontmannen van de Shiner Twins, de band waarmee hij door Europa toerde en ook de States aandeed.
Als je de woonkamer van Jack binnenstapt proef je al gelijk de muziek, alles ademt muziek uit. Zelfs de onderzetters zijn replica’s van oude singletjes en overal hangt wel iets dat met muziek te maken heeft.


Na de eerste bak koffie en een kort gesprekje volgde mijn eerste vraag:
Door wie ben jij beïnvloed?
Eigenlijk in eerste instantie door Radio Luxemburg waar ik de eerste keer Otis Redding hoorde toen ik een jaar of twaalf was. Met een klein transistortje onder mijn kussen luisterde ik stiekem naar de radio. En Otis blies me helemaal omver, zijn muziek en zijn stem intrigeerden me mateloos, en nog steeds. Maar er zijn inmiddels ook veel andere muzikanten die mij hebben beïnvloed.

Na het overlijden van Shiner Twins bassist Dick Wagensveld is het wat rustiger geworden. Wat heb je daarna gedaan?
Twee weken voordat het derde album van de Shiner Twins uitkwam is Dick gestorven. Dicks vrouw wilde dat we doorgingen en stond erop dat de cd uit zou komen. We hebben met een vervangende bassist Andert Tijsma toen de geplande tour afgemaakt. Maar dat is eigenlijk grotendeels aan mij voorbij gegaan, ik was er niet echt bij met m’n hoofd, ik was goed bevriend met Dick, zijn overlijden heeft me zeer aangegrepen.
Toen het wat rustiger werd met spelen zijn we wat andere dingen gaan doen. Richard ging met andere muzikanten spelen en ik heb me op het schrijven gestort. Maar dat lukte in eerste instantie niet echt goed, er kwam maar niks zinnigs op papier. Dus toen ben ik voorjaar 2013 naar Austin vertrokken en ben daar met Malford Milligan, Harry Bodine en Robert LaRoche aan nieuwe nummers gaan werken. En dat ging erg goed, en verrassend genoeg ook best wel gemakkelijk. Austin is mijn ‘second hometown’, ik heb daar een toffe vriendenclub, ik voel me er heel erg thuis en dat alles geeft me blijkbaar inspiratie. Het is een muzikale stad met een groot aantal podia en veel erg goede muzikanten. In Austin gaat het er ook wat professioneler aan toe dan in Nederland. Plus de muziek zoals ik die graag wil spelen hoor je daar overal, die komt daar vandaan.

Je hebt enkele nummers met Harry Bodine en Malford Milligan geschreven, hoe ging dat?

Nou.. er zit nogal wat verschil tussen het schrijven met Harry en met Malford. Harry Bodine is een heel bescheiden spelende gitarist die geen noot teveel speelt en erg goed is in lange tonen met de slide, daar hou ik heel erg van. Een beetje zoals Bonnie Rait, waarvan ik een grote fan ben. Met Harry heb ik 3 nummers geschreven. Hij komt met een riff zoals bijvoorbeeld bij ‘Down The Road’ en dat werken we dan uit tot er iets ontstaat dat bruikbaar is. Bij het nummer ‘Walkin’ Waste Of Time’ ging dat ook zo, Harry had de riff en ik liep al een tijdje met deze titel rond, wat ik overigens een geweldige uitdrukking vindt, en samen hebben we daar een volledig nummer van gemaakt.
Bij ‘Good While It Lasted’ ging het andersom. Ik had een groot gedeelte van de muziek en tekst klaar maar ik miste er nog iets aan. Harry voegde er de intro-lick aan toe, samen hebben we nog een couplet geschreven en toen was het nummer klaar.
Malford kan met een simpele tekstregel of een titel aan komen zetten die er behoorlijk in hakt of die mij aanspreekt. Daarop borduren wij dan verder tot er iets concreets ontstaat.

In 2013 ben je naar Austin gegaan met enkele teksten, muziek, half geschreven nummers. Ben je daar naar toe gegaan om met bepaalde specifieke muzikanten te werken?
Met het schrijven ben ik in 2013 al begonnen en vrienden die sommige stukken hadden gehoord waren er zeer enthousiast over. Ik kwam terug uit Austin met zes of zeven goede nummers en Roelof Klein, onze bassist, stelde voor om deze op te nemen voor het nieuwe album van de Shiner Twins. Vier van die nummers hebben we toen opgenomen. Door omstandigheden is dat toen niet verder doorgegaan en is eigenlijk alles stil komen te liggen.
Toen ik begin 2014 terugging naar Austin zat Malford me op de huid om met die nieuwe nummers iets te gaan doen in Austin. Er lopen hier genoeg muzikanten rond zei hij, je kunt zo beginnen. Samen met Malford heb ik toen nog wat nummers meer geschreven, die we uiteindelijk begin dit jaar opgenomen hebben samen met The Subdudes uit New Orleans. Voor andere nummers namen Harry en ik eerst wat gitaartracks op en de vocals van mijzelf, Sheree Smith en Glenda Dotson. Met die takes ben ik terug gegaan naar Nederland en daar hebben we toen met Roel Spanjers, Roelof Klijn en mijn zoon Nicky het geheel afgemaakt. Vooral Nicky heeft me uiteindelijk overgehaald om het op deze manier te doen. Zo is het hele proces eigenlijk verlopen, op een hele natuurlijke manier.

JHEr staan 12 nummers op “Over Yonder”, heb je nog wat in de la liggen?
Ik heb nog een nummer opgenomen dat de cd niet heeft gehaald en er liggen nog twee nummers klaar waar ik in de toekomst misschien nog iets mee ga doen.

Malford Milligan is meer dan een collega muzikant voor jou?
Inderdaad, wij zijn hechte vrienden, al heel wat jaren, we kunnen lachen met elkaar maar ook hele diepzinnige gesprekken voeren. Ik beschouw hem als een van de allerbeste zangers in de Verenigde Staten. We hebben veel samen gedaan in het verleden, zoals in 2002 toen ik zijn album Sweet Cherry Soul geproduceerd heb. Een album waar hij nog steeds bijzonder trots op is, en ik ook. We hebben daarmee op Moulin Blues gestaan en hebben meerdere succesvolle tours gedaan. Volgens Malford maak ik iets in hem los wat veel anderen niet lukt en daardoor komt zijn intense zang nog meer tot zijn recht.

Welk nummer springt er voor jou uit op het album “Over Yonder”?
Dat is moeilijk te zeggen, dat hangt van mijn stemming af. Maar ik denk ik het meest trots ben op ‘Life Will Humble You’. Malford vertelde me dat hij met mij een ballad wilde schrijven maar dat hij alleen maar een titel had. Maar die titel kwam bij mij recht in het hart binnen. Malford en ik hebben veel meegemaakt en ik vond het zo’n veelzeggende en pakkende regel dat ik daar direct mee aan de slag ben gegaan. Ik heb diezelfde nacht nog het refrein geschreven en een paar dagen later heb ik samen met Malford de coupletten en de tekst geschreven en uitgewerkt. Veel meer dan 20 minuten hebben we daar niet voor nodig gehad, het kwam er allemaal ineens uit, als een soort vulkaanuitbarsting.
Het grappige van het schrijven met Malford is dat die sessies altijd beginnen met drie uur ‘ouwehoeren’, over van alles en nog wat, en pas daarna, als de beschikbare tijd bijna om is, beginnen we toch maar eens met schrijven. Over het algemeen zijn het autobiografische teksten. Teksten die voor ons beiden iets betekenen en die gaan over wat we meegemaakt hebben. Op die manier kwam ook ‘I Won’t Surrender’ tot stand.  

Een van je muzikale vrienden was ook Stephen Bruton?
Klopt, dat is ook iets wat Malford en mij met elkaar verbindt. Wij waren allebei goede vrienden van hem. Ik heb veel van Stephen geleerd, maar hij heeft ook veel voor me gedaan en betekend. Samen hebben wij in dezelfde periode gevochten tegen kanker. Ik heb het uiteindelijk gered maar Stephen helaas niet. Drie maanden nadat wij met hem op Hubert’s Hootenanny hebben gespeeld werd bij hem kanker geconstateerd.
Stephen is ook diegene die Malford en mij weer tot elkaar gebracht heeft nadat wij een tijd wat gebrouilleerd waren. Dit was overigens de schuld van Malfords toenmalige manager en absoluut niet van hemzelf. Het is door toedoen van Stephen allemaal weer goed gekomen, we zijn vrienden voor het leven en we kunnen samen mooie muziek maken. Wat willen we nu eigenlijk meer?

Was het je bedoeling om het album zo gevarieerd te maken? Voor mij kan het overigens  niet gevarieerd genoeg zijn?
Nee eigenlijk niet, maar ik ben beïnvloed door gospel en soul maar ook door country, rock en texmex. Mensen als Tom Petty, Dave Edmunds, Otis Redding, Bonnie Raitt en Doug Sahm hebben mij muzikaal beïnvloed. Maar ook de muziek uit Muscle Shoals heeft dat gedaan. Daar werd soul opgenomen die vaak geschreven was door lokale ‘country hicks’. Het ontstaan van de Southern soul is iets wat ik mijn hele leven al fascinerend heb gevonden, dat dunne lijntje tussen country en soul..
Ik wil me niet beperken tot een bepaalde stroming, dat heb ik met Shiner Twins nooit gedaan en dat wil ik nu ook niet doen. Iemand in Austin zei eens tegen mij: “You are a music architect” en dat past wel bij mij. Ik ben altijd op zoek naar welk arrangement het best past bij een nummer. Daarbij neem ik ook mijn invloeden van andere muzikanten mee zoals eerder genoemd.

Bij het nummer  ‘Why Do I Keep Loving You’ kwamen die country-invloeden terug.
Leuk dat je dit aanhaalt Wil. Want dit nummer is bewust zo op de plaat gezet. (Jack pakt zijn gitaar en laat mij horen hoe het op de oorspronkelijke country manier klinkt). Op het album heb ik er een soul-twist aan gegeven. En dan klinkt het heel anders. Ik had het met de Shiner Twins opgenomen en later in Austin verder afgemaakt. Terug in Nederland vertelde ik Roel Spanjers dat ik dit nummer graag op de cd wilde hebben als een country-soulnummer. En dat hoef je tegen Roel maar één keer te zeggen hahaha.
Er zijn enkele nummers waarvan je tevoren al weet wat het gaat worden. Zoals bij ‘Welcome To San Antone’, een soort eerbetoon aan Doug Sahm. Dat moest natuurlijk een texmex achtig nummer worden. En van ’That’s Where I Draw The Line’ wist ik direct al dat het een rocknummer zou gaan worden.

In ‘Welcome To San Antone’ komt de tekstregel ‘Where a Southern Belle is a natural beauty’ voor. Heeft dat iets te maken met jullie album “Southern Belles” van de Shiner Twins.
Nee eigenlijk niet, ik wilde gewoon een nummer maken over San Antonio en wilde dat samen doen met Patricia Vonne. Zij is een goede vriendin van mij en zij wilde dat ook graag want ze komt daar vandaan. Maar door tijdgebrek van ons beiden is het daar niet van gekomen en ben ik het zelf gaan schrijven. Toen ik het refrein klaar had ben ik de auto ingestapt en naar haar toe gereden in Austin, ze woont daar bij mij om de hoek. Ik was zo trots op dit nummer dat zij het moest horen. Zij was razend enthousiast over het nummer en zei tegen me: “this is awesome, we gotta sell this to the city council in San Antone. They can use this to promote the city”. Nou toen wist ik dat ik met dit nummer wel goed zat. Ook rockabilly ster Rosie Flores, die ook uit San Antonio komt en met wie Patricia een huis deelt, vond het een supersong.

Heb je nog plannen in de States wat betreft touren of nieuwe nummers schrijven of produceren?jh
Ik wil zeker nog iets doen in de States, ik kom er graag en ik voel me gewoon thuis in Austin. Je moet het zo zien, er zijn eigenlijk twee Southern Aces. Eentje met Harry en Malford en ikzelf aangevuld met Nicky Hustinx, Roelof Klijn en Roel Spanjers. Met deze bezetting gaan we hier in Nederland touren. Dan is er nog een Amerikaanse bezetting van de Southern Aces die tot stand is gekomen afgelopen april (2015). Ik heb daarmee gespeeld in Austin: Harry, Malford en ik aangevuld met John en Steve van The Subdudes, Mike Roeder op bas en Sheree Smith. Deze bezetting is te horen op drie nummers van “Over Yonder”.
Dus The Southern Aces zitten op twee continenten hahaha. Ergens in het voorjaar van 2016 willen we proberen om met die Amerikaanse bezetting in de States te gaan touren. Op dit moment zijn we in onderhandeling met drie Amerikaanse labels om het album daar uitgebracht te krijgen. En als dat doorgaat gaan we verder kijken of dat allemaal gaat lukken.
Met de Nederlandse band willen we wat doen in Europa in de zomer van 2016, waar en wanneer exact weten we nog niet. Dat ligt ook aan Harry en Malford.
Maar ik wil nog niet al te ver vooruit lopen, het zijn allemaal plannen, laten we maar eerst kijken hoe “Over Yonder” het gaat doen.

Na het interview hebben Jack en ik nog een tijd lang een enerverend gesprek gevoerd over muziek en andere zaken. Ik bedank Jack voor het geweldige interview dat hij mij heeft gegeven maar ook dat ik even in zijn muzikale keuken heb mogen kijken en heb mogen beleven hoe “Over Yonder” tot stand is gekomen.
Jack bedankt daarvoor en tot snel.