Bij het beluisteren van “Indeed”,  het nieuwe album van de Belgische formatie Blues Lee, moet je je niet afvragen onder welke muziekstijl hun sound te stoppen valt. Het is haast niet mogelijk hun stijl in een vast omlijnd hokje te plaatsen. Natuurlijk, je kunt hun stijl enigszins afleiden van de swing en jump uit de dertiger jaren van de vorige eeuw zoals je op het openingsnummer ‘Love Engineer’ kunt beluisteren. Maar je hoort ook soul, jazz, rock ’n roll, funk, Latin, gospel en country. En om die sound toch maar een handvat te geven laten zij hun nummers scharen onder ‘a wide range of Americana  and roots’. Dus laten wij dat ook maar doen en ons verdiepen in al het schoons wat de in de Benelux populaire band ons voorschotelt. Dat Blues Lee stuk voor stuk gelouterde muzikanten en componisten herbergt, zal je dan ook, in ieder geval mij, niet verbazen. Maar dat is ook duidelijk waarneembaar met het beluisteren van “Indeed”.

Ik ben het inmiddels gewend dat op ieder album dat ze uitbrengen er grote contrasten tussen de nummers zitten, iets dat voor de kenners ook zeker niet vreemd is. Maar het contrast tussen het dixielandachtige ‘My Little Baby Girl’ en het rock ’n roll nummer ‘Doublehearted Ace’ is wel heel groot. Dat is niet storend maar juist een verademing te noemen. Zo zijn er natuurlijk veel meer contracten te beluisteren, ‘I’Am Leaving’ is een ballad met soulinvloeden waarbij de kenmerkende stem van Bies Biesmans een hoofdrol vertolkt. Zet daar eens ‘Caribbean Duck’ tegenover. De titel van deze song zegt het al dat je een compositie hoort met nogal wat Latin invloeden. De combinatie van gitaarspel en saxofoon is tot in de finesses uitgevoerd.
Natuurlijk horen we ook de degelijke blues terug in ‘Rusty Guns’ en het afsluitende ‘Ooh Baby’ met op beiden prima slide van Karel Phlix.

Funk vermengd met blues en daarbij nog humoristische tekstzinnen kom je tegen in ‘How How’. Hierin kom je het bekende regeltje of te wel het mopje ‘How Long is Chinese name’ (hoe lang is een Chinees?) tegen en het heeft ook nog te maken met de dagelijkse realiteit op het werk. Een nummer dat wel past in de huidige tijd.
Twaalf songs heeft de band voor dit album geschreven en het opvallende daarbij is dat dit studio album je een live-gevoel geeft zoals ik heb mogen merken tijdens een optreden in december. Soms heeft het wat voeten in aarde voordat Blues Lee met een nieuw album op de proppen komt. Maar als het er dan van komt heb je ook gelijk iets goeds in je speler liggen. Een mooi stukje vakwerk gemaakt door vakmensen met jarenlang ervaring in de muziek. Bies Biesmans, Karel Phlix, Yves Bosmans, Steph Collart en Jan Corthouts hebben er iets bijzonders van gemaakt.

Meer weten over deze band surf dan eens naar: www.blueslee.be