De introductie van Ian Siegal mocht dan tot grote hilariteit van het aanwezige publiek niet goed zijn gegaan (hij werd namelijk aangekondigd als Sian Iegal), zijn optreden is dat beslist wel geweest. Eigenlijk wekt dat laatste ook geen verbazing hij staat altijd garant voor een goed en spetterend optreden. Of hij nu een gebroken ‘poot’ of ‘arm’ heeft dat gaat zeker niet ten koste van zijn optreden. Donderdagavond hebben we dat in het Hasseltse MOD weer eens kunnen ondervinden waar hij samen met zijn band op de planken staat. Wat de verkeerde aankondiging aangaat daarom moest Ian zelf ook wel hartelijk om heeft gelachen. Hij is er die avond toch verschillende keren op teruggekomen.

Ian Siegal geldt als een uitermate goede zanger en een buitengewoon sterke componist die daarnaast ook zeer verdienstelijk gitaar speelt. Zijn kenmerkende gitaargeluid uit de Fender Deluxe zorgt in combinatie met de altijd zeer strak bassende Andy Graham en de ritmisch drummende Nikolaj Bjerre voor een fraai optreden.

Een setlist geplukt uit zijn gehele repertoire maar met de nadruk iets meer op zijn recente album: ‘The Skinny”. Na de opening wordt als tweede song dan ook de titeltrack van dit album gespeeld. En eerlijk is eerlijk met zijn eigen trio klinkt het net zo sterk als met de ‘youngest sons’ waarmee hij in de States het album heeft opgenomen.
Ook van zijn andere vorige albums heeft hij een keuze gemaakt die hij vanavond speelt en hij verteld ons daarbij dat de basis vooral op eigen werk ligt. Enkele nummers zijn zo typerend dat ze in je geheugen blijven hangen zoals: ‘Kingdom Come’ en ‘The Revelator’.  En ‘Bloodshot’ is een stevig nummer waar de bandleden zich muzikaal volledig kan in kunnen uitleven en de binding met het publiek nog meer versterkt.

Tegen het einde van de eerste set speelt hij toch enkele covers, een ode aan een van zijn grote voorbeelden Hubert Sumlin. Een korte medley van Hubert’s werk valt ons daarbij ten deel en dat doet hij verdomd fraai.

De band gunt zich een half uurtje rust en kunnen krijgen wij de tijd voor een soms hoognodige sanitaire stop en nog snel wat te drinken halen. Want dat laatste kun je goed gebruiken in de grote zaal van het MOD. De temperatuur is niet alleen maar opgelopen van een sterk optreden maar ook van de temperatuur in de zaal is daar debet aan.
De tweede set wordt geopend met: ‘She Got The Devil In Her’ met daarin een lekkere partij gitaarwerk. Zijn uitvoering van ‘Sign ‘O’ the Times’, een nummer van Prince, is meesterlijk te noemen net zoals Bob Dylan’s ‘Forever Young’. Maar net zoals in de eerste set vormt het eigen werk ook hier het hoofdbestand deel. En dat swingt behoorlijk zoals we merken met het opzwepende ‘Sugar Rush’ en het indringende ‘Falling On Down Again’ om er maar eens twee te noemen.

Met herhaaldelijk een stevige gitaarsolo op de juiste momenten, die de buitengewoon goede zangpartijen aanvullen, zorgen toch voor de juiste sfeer. Een sfeer die hij ongeacht zijn gesteldheid weet te creëren. Ian Siegal zorgt er altijd voor dat je waar krijgt voor je geld het is daarom ook helemaal niet vreemd dat veel fans uit België en Nederland naar het MOD zijn gekomen om dit weer eens mee te maken. Het heeft zich de moeite geloond om naar Hasselt te komen.