Met het vorige album: “Broadside” dachten we al dat dit bijna niet te evenaren zou zijn. Maar dat is een misplaatste gedachte want zijn nieuwe release “The Skinny” doet daar nog een steentje bovenop. Weliswaar gooit hij het hier over een andere muzikale boeg en laat hij zich beïnvloeden door de north Mississippi hill country stijl. Met de nummers op dit album vormt de basis zijn muzikale voorbeelden: R.L. Burnside; Junior Krimbrough; en Bobby ‘Blue’ Bland. Samen met de zonen van deze bluesmannen heeft hij onder de naam “Ian Siegal and The Youngest Sons” dit album uitgebracht. Daarnaast zijn er nog gastbijdragen van Alvin Youngblood Hart, Duwayne Burnside, Andre Turner en Cody Dickinson. Dit moet toch een garantie zijn voor een top-album.

En inderdaad dat is het ook, dat is direct al hoorbaar vanaf het openingsnummer en titeltrack ‘The Skinny’. Het stemgeluid van Ian zorgt voor een herkenbare factor in een toch iets andere muzikale richting. Maar een richting die hem past als een maatkostuum, traditioneel, fris, intrigerend maar bovenal gewoon goed. Op dit nummer horen we ook Alvin Youngblood Hart op de tweede gitaar.
Veel van de songs heeft Ian zelf geschreven maar Garry Burnside heeft er ook twee op zijn conto staan. Een cover gaat Ian ook niet uit de weg, zijn intieme uitvoering van Tony Joe White’s ‘Stud Spider’ spreekt boekdelen.

‘Master Plan’ is een behoorlijk stukje blues met de degelijke hill country grooves die deze stijl kenmerkt. Lekker lopende gitaarlicks en uptempo drumpartijen in samenhang met Ian’s stem vervolmaken dit nummer tot het summum van de blues.

Fraai op diverse nummers is ook het slidespel dat Ian op de mat legt. Je moet maar eens naar de titeltrack luisteren of naar ‘Natch’L Low’ of ‘Devil’s In The Detail’ drie voorbeelden van de man’s kwaliteiten op gitaargebied. Op ‘Devil’s In The Detail’ heeft Ian heel fraai de fluit verwerkt die bespeeld wordt door Andre Turner.

Picnic Jam, geschreven door Garry Burnside, is een van Ian’s favoriete nummers. De aantrekkelijke drum intro gevolgd door de duo-zang van Garry en Ian en aangevuld met drop-tune gitaargeluid zorgen voor een vlot lopende song. Vooral de tweede stem doet je de haren rechtop laten staan.

Het afsluitende nummer ‘Hopper’ is een ode aan acteur Dennis Hopper die gezien zijn levensloop ook de blues had. Voorbeeldig gitaarwerk met daarnaast ook nog dat snerpende hoge stemgeluid die net niet de tonen haalt.
 
“The Skinny” is een album dat je in de ‘premier league’ van de blues mag plaatsen. Er zit bezieling in het de nummers. Dat dit Ian’s ding is, is onmiskenbaar te horen, hier heeft hij zijn hele ziel en zaligheid in gestoken. En dat levert een superbe album op die hoge ogen gaat gooien.

Surf eens naar: www.iansiegal.info