Met zijn welbekende door Whiskey en sigaretten doordrenkte stem zorgt hij voor een bepaalde identiteit in zijn werk. En als hij probeert heel hoog te zingen, boven zijn vermogen, dan moet ik toch wel even met mijn wenkbrauwen fronsen. Maar dat hese haast valse stemgeluid past gewoon bij hem en is daarom ook totaal niet misplaatst, luister maar eens naar: ‘Hard-pressed’ en op ‘Kingdom Come’.

Beluister ik het nummer ‘Quarantine’ dan kan het haast niet anders dat hij vroeger geluisterd heeft naar Dick Dale of naar films van QuintinTarantino heeft gekeken. Het nummer gaat over een verloren liefde en dat verdriet wordt door het surfgitaar geluid nog eens extra aangedikt. Maar ook op de slide kan hij uitstekend overweg zoals blijkt op Sam Hare’s geschreven nummer ‘Stealing From The Queen’. Funky invloeden hoor je op ‘Like Hell’ waarbij hij toch op hele slinkse wijze de soul eraan toevoegt maar je toch de blues voelt. Heel knap en ingenieus gecomponeerd.
“Broadside” wordt afgesloten met een hillybilly bluessong ‘The Ballad Of Big-Foot Chester’. Hierop horen we hem ook spelen op zijn National gitaar en is het duidelijk dat Ian Siegal een voortreffelijk bluesmuzikant is. Zijn talenten beperken zich niet alleen tot de zang en het bespelen van instrumenten maar hij is ook een begenadigd songwriter. Dit album kun je gerust als een juweeltje betitelen en zal zeker hoog scoren.