Koninginnedag af te sluiten met een bluesoptreden is al mooi en als dat dan gebeurt door de Belgische winnaar van de European Blues Challenge, Howlin’ Bill is het helemaal af. En zo moeten veel mensen in de regio Roermond gedacht hebben want het is druk in bluescafé De Weegbrug als ik om 22.00 uur binnenloop.
Het is een goede zet geweest van Bluesclub ‘More Blues’ om de band op deze dag hier naar toe te halen en dat vertrouwen heeft de band ook niet beschaamd. De charismatische frontman Howlin’ Bill speelt prima bluesharp maar heeft een nog meer imponerende stem. Daarnaast heeft hij een trio muzikanten om zich heen verzameld die de weg op hun instrument weten te vinden. Ik noem de grandioze gitarist ‘Little  Jimmy’, bassist Waylon Water en niet te vergeten de man achter de drumkit ‘Uncle T’. Kort gezegd en geschreven een puik kwartet dat staat als een huis.

In twee sets komen zowel oude als nieuwe nummers voorbij en zo nu en dan afgewisseld met goed gekozen covers. Hun muziekstijl ligt veelal in het genre van blues, rock and roll, jump, swing, boogie en wat al niet meer zij. Na het openingsnummer: ‘Don’t Wanna Go Home’ volgen de songs elkaar in een hoog tempo op. Een meesterlijke uitvoering van ‘Big Daddy’s Coming Home’ een nummer van Gary Primich stormt ook nog voorbij evenals het country getinte ‘7 Months 39 Days’ van Hank Williams III en het door Junior Guitar Watson geschreven: ‘She Moves Me’.
Van hun recent uitgebrachte EP “Howl” volgt aan het einde van de eerste set het nummer ‘Night Nurse’ en ‘A Date With The Devil’. Twee prachtige nummers die nog maar eens de kwaliteiten onderstrepen van de band. Met de eigen compositie ‘Sipido’ sluit de band de eerste set af om even uit te puffen van de inspanningen.

Veel tijd gunt de band zich niet om uit te rusten en zeker niet als je de tweede set opent met het uptempo nummer ‘Hipshake’. Een bluesnummer met boogie dat haast iedereen wel kent en ooit gehoord heeft. Direct na deze cover gaat het kwartet door met voornamelijk eigen werk. En ook dat gaat weer in een hoog tempo. 
Voor Howlin’ Bill en zijn mannen is het geen enkel probleem het publiek op hun hand te krijgen. Getuige het nummer ‘Don’t You Know’ waarbij het van luid naar muisstil en weer terug naar luid gaat. En tijdens die muisstille periode gaat het publiek in die stilte mee. Hier wordt dan ook nog eens duidelijk hoe goed Howlin’ Bill stem is. Zonder microfoon is zijn stem even zo krachtig als met microfoon, maar ook de zuiverheid daarvan spreekt boekdelen zeker als hij ook nog van het podium uit tussen het publiek loopt.
Van hun EP spelen ze de resterende drie nummers, op deze release staan in totaal vijf gloednieuwe songs, ‘Howl’ de titeltrack gevolgd door ‘Got Outta My Life’ en als laatste ‘Bellboy John’. Drie frisse songs die exact de stijl van de band onderstreept.

Het kwartet heeft nogal wat op met The Paladins en het is daarom ook niet vreemd dat ze ‘Let’s Roll’ in hun repertoire hebben opgenomen. Een nummer dat wel op hun lijf lijkt te zijn geschreven. En op de setlist mag natuurlijk ook niet ‘Bo Diddley’ ontbreken. Ook een dergelijk nummer dat wel van henzelf zou kunnen zijn.
En als je een dergelijk sterk optreden speelt ben je haast verplicht om het publiek ook te belonen met een toegift. En die komt er in de vorm van het nummer ‘You Got It’ van hun album “Strike” en een medley met daarin o.a. verwerkt: ‘Foxy Little Lady’ en ‘The Blues is Alright’. En met dat laatste geef ik de band volkomen gelijk.