|
Hookrock 2011 druk en goed
Zaterdag 2 juli 2011
Het
is afgelopen weken druk te noemen in bluesland. Overal is er her en
der wel wat te beleven, te zien en te horen. Ik heb zaterdag 2 juli
gekozen voor het Hookrock festival in het Belgische Diepenbeek. En
waarom? Omdat het voor mij maar een klein eindje rijden is maar
voornamelijk ook vanwege het sterke programma en de goede
organisatie.
Een bijzonder fraai binnen- en buitenlandse line-up staat ons vanaf
14.00 uur te wachten. Het begint al met de Belgische formatie P.C.
and the Uploaders. Een kwartet rondom toetsenist Patrick Cuyvers
waarvan de bandleden al jaren meedraaien in het blueswereldje. Met
hun aanstekelijke mix van blues, jump en swing presenteren zij zich
als een verdiende opener van deze festivaleditie. Mooie covers van
mannen als Fats Domino en Rob Rio vallen ons daarbij ten deel. Ik
ben bijzonder gecharmeerd van deze formatie en vooral van hun
muziekkeuze.
De tweede band bestaat nog niet zo lang al hoewel de mannen al jaren
in de blues meelopen en ook heel wat bagage met zich meebrengen. Ik
heb het hier over Different Taco’s en de kenners weten al aan de
hand van de band naam waar we hiermee te maken hebben. Met
vertolkers van het Fabulous Thunderbirds repertoire. Vooral het
repertoire uit de begin jaren van hun voorbeelden staat op hun
setlist. Ondertussen is het al goed druk geworden en heeft de band
het publiek al op zijn hand met prima uitgevoerde songs als: ‘She’s
Tuff’; ‘Tear It Up; ’‘Sugar Coated Love’ en ’Can’t Tear It Up
Enuff’. Wat hier opvalt, is dat de jongens er erg veel zin in
hebben. Ze doen iets anders dan wat we van hen gewend zijn bij hun
andere projecten zoals bij The Big Four Quintet of Blues Lee
Een
van de meest aansprekende optredens is ongetwijfeld United By Music
met de Candye Kane Band. Deze Nederlands-Amerikaanse combinatie is
een project gesteund door Candye Kane die mensen met een beperking
de kans biedt om voor een groot publiek te spelen. Gesteund door
Candye en haar band levert dit verrassende nummers op. Zowel de
mensen op als voor het podium genieten volop van het gebodene. De
blues is weggelegd voor iedereen met of zonder beperking en hier
wordt bewezen dat dit ook nog op een goed niveau gedaan wordt. Petje
af voor dit project en alle muzikanten die hieraan hebben
meegewerkt. Na ruim vijftig minuten stappen de muzikanten onder
groot applaus van het podium en gaat Candye Kane met haar band nog
een klein uurtje door. Candye verrast niet alleen met haar
goede muziek, want die staat als een huis, maar ook met haar
uitdossing. Met een jurk in felle kleuren en high heels geeft zij
een wervelende show weg met daarin veel eigen werk van haar recente
album.
Tussen de ombouwpauzes van het grote podium treedt aan de overzijde
van de tent de Duitse rockabillyband ‘Rock ’n Feller’ op. Zij hebben
verleden jaar geacteerd op het grote podium en omdat dit in goede
aarde is gevallen mogen ze dit jaar als pauzeband fungeren. Ze doen
dat zeer verdienstelijk getuige het grote aantal mensen dat
gefascineerd staat te luisteren en te kijken.
Een band met haast dezelfde muziekstijl is de uit Nederland
afkomstige band The Wildcats. Het trio houdt met flitsende en ruige
rock ’n roll, country en rockabilly het hoge tempo er in. Een groot
Elvis gehalte valt ons ten deel en nummers van ‘The King’ worden
prima gecoverd. Echter als bluesliefhebber en toch wel Elvis-fan
verlies ondanks hun goede optreden toch mijn interesse voor de band.
Misschien
komt dat ook wel om dat ik op de eerste topper van de dag wacht. Dit
is niemand minder dan Rick Estrin and The Nightcats. De band die na
het wegvallen van Little Charlie in de persoon van Kid Anderson een
waardige opvolger heeft gevonden. De bandnaam Little Charlie and The
Nightcats is in geruild voor Rick Estrin and The Nightcats. De
zanger/mondharmonicaspeler die met zijn uitstraling en performance
uitdrukkelijk aanwezig is. Ruim anderhalf uur kicken bij een
combinatie van jump, swing en blues en nummers als ‘Big Time’. Met
een flinke dosis humor, enthousiasme maar bovenal klasse is het een
echte klapper.
Tussendoor even aansterken met een lekkere friet en een snack
daarbij en opgevuld met een goed getapte pint loop ik naar het
podium om daar te wachten op de volgende act.
Moeilijk voor een band die het stokje daarna moet overnemen. Een
goede keuze van de organisatie is het contracteren van Dana Fuchs.
De jongedame met een hoog gehalte Janis Joplin, tenminste als je op
haar stem afgaat. En het mag dan wel allemaal lijken op Janis Joplin,
toch laat Dana wel degelijk horen dat ze meer in haar mars heeft. Ze
zweept het publiek op en gunt zich geen seconde rust. Vol overgave
en energie zingt ze enkele prachtige nummers van haar drie albums.
Maar dat geldt ook voor haar bandgenoten die alles geven om dit
optreden tot een hoogtepunt te maken. Bijna begaat de organisatie
een fout door haar geen toegift te gunnen. Het publiek is het daar
duidelijk niet meer eens en na een kort overleg mag Dana alsnog
afsluiten met een enerverende gospelsong.
Headliner
is ongetwijfeld Johnny Mastro and Mama’s Boys.
Moddervette blues die je doet denken aan Lester Butler met zo nu en
dan wat soulinvloeden. Maar vooral de spetterende harpsoli van
Johnny zorgen voor het bluesgevoel. En net zoals Dana is het voor
Johnny eigenlijk een peulenschil om het publiek te paaien met
fantastisch blueswerk. Deze keer krijgen we een iets andere
setlist te horen dan die we op het Bluesy Bluesfestival in
Ridderkerk hebben gehoord. Dat maakt dit optreden verrassend sterk.
Het geeft ook aan dat de band verder kijkt en er alles aan doet om
het publiek te plezieren. Dat laatste is hier dus duidelijk naar
voren gekomen.
Een onvergetelijk optreden dat tot in de vroege zondagmorgen duurt
en terecht als afsluiter van het festival staat geprogrammeerd.
Dit jaar zit alles mee: de bands; de organisatie; het publiek; het
eten en de drank zijn allemaal prima in orde, Wat let ons dan nog om
volgend jaar weg te blijven. Niets eigenlijk… met andere woorden:
volgend jaar ben ik weer aanwezig op Hookrock.
|