In het Belgische dorpje Diepenbeek is dit jaar weer het befaamde muziekfestival Hookrock gehouden. Op de sportterreinen daar heeft de organisatie weer de tent in gereedheid gebracht om voornamelijk country en bluesliefhebbers van her en der te ontvangen. En ook dit jaar is er een niet te misverstaan affiche samengesteld met zowel binnen- als buitenlandse bands.
Maar Hookrock zou Hookrock niet zijn als ook niet de innerlijke mens goed verzorgd wordt en dus staan er op het festivalterrein kraampjes waarin je kunt laven in spijs en drank. Zelfs aan onze kleine gasten is gedacht. Speciaal voor hen is er een gigantisch springkussen en een ijskraam geregeld.

Terug echter naar de muziek waar het overgrote deel voor gekomen is natuurlijk. De Belgische formatie Chili Jelly bijt de spits af en doet dat voornamelijk met coverwerk van o.a. Toto. En met deze muziek krijgen zij al vroeg de dansers op de vloer. De line-dancers komen pas echt aan hun trekken als de formatie Ghost Rider begint te spelen. Deze countryband stond verleden jaar ook al op het festival. Op verzoek van het publiek is de band ook dit jaar gecontracteerd. En zoals de naam van de band al aangeeft start hun optreden met het overbekende ‘Ghost Riders In The Sky’. Dit wordt op voorbeeldige wijze vervolgd met covers van o.a.: John Fogerty en Albert Lee. Prima covers van de band daarom ben ik ook niet verbaasd dat zij ook dit jaar op Hookrock staan.

Tijdens iedere ombouwpauze kunnen de line-dancers nog stevig vooruit op de klanken van countryband White Falcon. Zij spelen tussentijds korte setjes van rond de dertig minuten vol met soms rustig en soms wat steviger werk. Maar vooral met countrymuziek met een rocktintje. Ik vind hun vertolkingen van The Paladins voorbeeldig evenals het werk van Jimmy en Stevie Ray Vaughan. Zanger Jos Verhemel beschikt over een uistekende zangstem die zich prima leent voor dit soort werk.

De bluesliefhebbers hebben moeten wachten totdat Chilly Willy het grote podium betreedt. Deze Belgische band geniet in de Benelux, Duitsland en Frankrijk een sterke live reputatie. En dat laatste bewijzen ze hier op Hookrock nog maar eens duidelijk. Hun setlist bestaat uit goed geselecteerde covers en vertolkingen van mensen als: Sonny Boy Williamson, Lester Butler, Slim Harpo en natuurlijk Howlin’ Wolf. Ze spelen een prima set waarbij ik vooral geniet van harpspeler Kris ‘The Rev’ Rogiers. Het is wel kicken bij nummers als: ‘Bo Diddley’ en ‘Check Up On My Baby’. Dit is nu zoals blues moet klinken en Chilly Willy zorgt daarvoor.
Ondertussen dat de zon zijn meeste kracht uitstraalt en wij zwetend in de tent staan te genieten van de goede muziek, springt het kleine grut zich wezenloos op een grasgroen springkussen. Heerlijk om te zien hoe de jeugd zich kan amuseren en de ouders ongestoord kunnen genieten van een pintje met een lekker hapje en natuurlijk bijpassende muziek.
Jeff Zima uit de States die met zijn Franse band het stokje overneemt van Chilly Willy doet dat met echte New Orleans blues. Soms wat moeilijk te verstaan maar het eigen werk steekt voortreffelijk in elkaar. Zoals de nummers ‘R18’of ‘I Love My Whiskey’. Met veel plezier zorgt hij ervoor dat de blues ook eens van de andere kant belicht wordt dan alleen maar van de stevige kant. Hij is een meester in de Slide en toont dit dan ook regelmatig. Een prima optreden voor de liefhebbers van deze traditionele bluesstijl.
Grappig is het dat tijdens de ombouwpauze iemand uit het publiek het grote podium opkomt en daar een leuk nummertje op de harp weggeeft. Dit noodzaakt White Falcon om hun set later te starten en daardoor ook korter. Maar het publiek weet het optreden van deze eenzame muzikant wel te waarderen evenals de mannen van The Hexman die ondertussen hun instrumenten het podium opdragen.

Met The Hexman uit Engeland wordt het roer totaal omgegooid. De band die ruim vierentwintig jaar geleden het daglicht zag en nu sinds enkele maanden weer optreedt. Zij maken er een stevig optreden van met een mooie herkenbare selectie aan songs.
 Vooral zanger en harpspeler George Hexman zweept het publiek op met zijn performance. Maar dat komt ook door de keuze van hun songs. Neem bijvoorbeeld hun uitvoering van Them’s  ‘Gloria’ of Peter Green’s  ‘Long Grey Mare’. De band doet mij echt denken aan de Britse bands uit eind zeventiger en begin tachtiger jaren. Flinke opzwepende muziek die bestaat uit een mix van echte rhythm and blues, rock en blues. Want hun favoriet Rory Galagher wordt terdege herdacht met zijn songs ‘Messin With The Kid’ en Bullfrog Blues’ Het publiek geniet met volle teugen van deze band en terecht want wat zij doen is meer dan uitstekend. Er wordt dan ook een toegift gevraagd die bestaat uit het overbekende ‘Wooly Bully’ hiermee sluit The Hexman een verrassend sterk optreden af.

King King eveneens uit de UK, de band van Alan Nimmo (The Nimmo Brothers), gaan door waar The Hexman is gestopt. Met een stevige set bestaande uit een mix van blues, rock, soul en funk en soms alles in een nummer gegoten. Eigenlijk heel iets anders dan we gewend zijn van The Nimmo’s, maar wel ontzettend goed. Hun repertoire bestaat voornamelijk uit eigen werk afgewisseld met covers. Hun eigen werk met de nummers ‘Heart Without A Soul’, ‘Six in The Morning’ en ‘Broken Heal’ is nogal stevig maar goed klinkend werk. Maar het soulachtig ‘Feels Like Rain’ dat daar haaks op staat is een prachtig nummer dat je wel raakt. Alan speelt niet alleen goed gitaar maar is ook een goed zanger die precies de juiste noot weet te raken. Een van hun favorieten wordt ook herdacht en dat is Stevig Wonder. Badend in het zweet zorgt Alan met zijn mannen voor een onvergetelijk en stevig maar strak optreden. Ook hen valt een toegift ten deel waardoor we nog eens iets langer kunnen genieten van hun muziek.

De afsluiting van Hookrock 2009 wordt in handen gegeven van niemand minder dan R.J. Mischo. De harpvirtuoos die blues hoog in het vaandel heeft. En ondanks dat de band over een uitgebreidt repertoire beschikt van eigen werk deinzen zij voor goede covers niet terug. Hij opent het optreden met het nummer ‘The Pul’ gevolgd door o.a. ‘Bird Nest’ en ‘Muddy Story’ en natuurlijk nog veel meer van dat werk.
RJ Mischo is een groot harpspeler die al met verscheidene grote bluesmuzikanten op het podium heeft gestaan. Zijn kwaliteiten zijn hoog aan te schrijven in de blues getuige weer dit bijzonder vermakelijke en zeer goede optreden. Vanaf de eerste toon tot en met de laatste in de toegift boeit hij het publiek in de tent. En het kost hem geen enkele moeite om het publiek geïnteresseerd te houden.
R.J. Mischo met band is een van de beste afsluiters die ik in al die jaren op Hookrock heb gezien, dit is dan wel mijn eigen smaak maar ik denk dat er velen mij gelijk zullen geven.
Hookrock 2009 is weer een fantastisch festival geweest met een goede line-up die voor iedereen wel wat te bieden heeft gehad. Voor de organisatie zal 2010 weer een moeilijk jaar worden om het festival van dit jaar te overtreffen.