logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Blues of the Legends  - Hoodoo Monks
Eigen Beheer

Tekst Huub Houben

hoodoo monks Wie de Hoodoo Monks wel eens live aan het werk hebben gezien weten wat hun te wachten staat als ze hun volgende optreden gaan bezoeken. Een energiek trio dat rauwe blues ten gehore brengt, puur en onversneden, met een aanstekelijk enthousiasme gebracht, wat dan weer resulteert in een levendige interactie met het publiek. “You get what you see” of “You see what you get”, zeg het maar. Maar je krijgt waar voor je geld, elke keer weer. Vandaar dat ze ook een veelgevraagd band zijn en in Nederland en omstreken, en dan op podia waar ze op hun best zijn; niet te groot en dicht bij het publiek.

Het was tijd om dit “gevoel” vast te leggen op CD en de presentatie vond plaats in de Blueskelder van Bart Schroijen, en niet toevallig. Weer zo’n intieme gelegenheid waar de warmte niet alleen in de temperatuur gemeten wordt maar vooral in sfeer. ”Blues of the Legends” kreeg de nieuweling als naam, en het mag geen verwondering heten dat de helden van Erik van Tilburg (vocalen en harmonica), Benito Esteban (gitaar) en drummer Pit Maypole geëerd worden.

Een hommage aan o.a. Howlin’ Wolf, Muddy Waters, Little Walter en Willie Dixon biedt natuurlijk een karrevracht aan mogelijkheden, wat zowel een voordeel als een nadeel kan zijn. De Hoodoo Monks hebben met hun keuze wel duidelijk gemaakt dat je met beperkte middelen en tijd (de CD werd in één dag opgenomen) toch een gevoel op de plaat kunt zetten. Een “deep soul feeling” dat niet alleen het oude Chicago blues gevoel oproept maar je ook het gevoel geeft dat je bij hun optreden aanwezig bent.
Op 11 nummers viel uiteindelijk de keus, en het mag gezegd worden heren Hoodoo Monks; petje af.

De zaak komt op stoom met de opener See my Jumper met een heerlijke drive en davert aan een stuk door tot aan het slotstuk Mellow Down Easy, dat het allemaal covers zijn, prima. De Hoodoo Monks geven er hun eigen draai aan zonder het origineel te verminken, en zo hoort een eerbetoon ook te zijn. Een flinke portie slide op Dust my Broom, scheurende mondharmonica op Hoodoo Man en Shake It Baby,  steeds weer opgezweept en voortgedreven door het slagwerk van Pit Maypole. De vocale steun op Mojo Working krijgt Erik van Tilburg doorgaans spontaan uit zijn publiek, maar nu wordt het verzorgd door zijn medekompanen. Je krijgt het gevoel dat je erbij bent geweest, zo dicht zitten de opnames tegen hun live werk aan, wat dat betreft zijn ze volledig in hun opzet geslaagd; een gevoel neerzetten waarbij je hun live optreden kunt herbeleven. En die live optredens zijn een genot om mee te maken!

De oude meesters kunnen tevreden zijn, en dat zullen de luisteraars van deze CD ook zeker zijn!