Eindelijk…. Eindelijk ligt ie dan op de mat, het tweede album van de Britse band Hokie Joint. Het album bevat tien nummers en heeft als titel meegekregen: “The Music Starts To Play”. Bijna drie jaar heeft de band erover gedaan om met dit nieuwe album op de proppen te komen. Tussentijds hebben we op de grote bluesfestivals wel kunnen genieten van hun markante live-optredens.

Ook nu worden we weer verrast met blues bezien van een ander gezichtspunt, dat wil zeggen de basis is blues maar hier en daar wordt toch van het pad afgeweken. Resultaat is dat we interessante nummers te horen krijgen. Van opzwepende en energieke nummers tot rustige tegen ballads aanleunende songs.

De titeltrack waarmee het album geopend wordt duidt al direct op de richting waar we het moeten gaan zoeken. “The Music Starts To Play” is een gezellig nummer dat mij doet denken aan een fantasierijke kermis zoals je zou kunnen tegenkomen in films van Tim Burton. Spannend, mysterieus maar wel treffend.

‘Force Of Habit’ is een nummer dat je in een top 40 zou kunnen tegenkomen. Natuurlijk is de basis de blues maar wel met een pop inslag. Ten opzichte van menig ander nummer op het album een fris klinkend en vrolijk nummer. Tekstueel misschien niet maar muzikaal zeker wel. Hier geniet ik van de fikse uithalen van Giles King op zijn harp.

Smerige blues speelt de band uiteraard ook je moet maar eens luisteren naar: ‘This Body Of Mine’ met daarbij de slepende harp van Giles King en de zang van de charismatische Jojo Burgess. Dit is blues uit de oude doos in een nieuw jasje.

Het wordt nog iets vuiler bij het nummer: ‘Aeroplane’ met daarbij de bluesy harptonen, de treinachtige drumpartijen maar vooral ook door de kenmerkende zangstijl en het ritmische en perfect getimede gitaarspel.

Echt mysterieus wordt het pas als je het nummer: ‘Birds In The Rafters’ draait en dan met name de intro. Het is een nummer met op en neergaande ritmes dat het zo spannend en mysterieus maakt. Daarbij wordt dat nog eens extra versterkt door het melancholieke gitaarspel van Joel Fisk.

Met een heel rustig begin dat niets doet vermoeden start ‘Jackie Boy’ om daarna te ontspinnen tot een nummer met weer die treinachtige drum en harppartijen. Net iets te snel om zich een ballad te mogen noemen, maar gaat wel duidelijk die richting in. Het is een bijzonder intrigerende song.

‘Watch What We Eat’ is wel een toepasselijke tekst op wat nu om ons heen gebeurt met de EHEC bacterie. Een vooruitziende blik? Niet direct, maar het zet je wel aan het denken over wat we allemaal voorgeschoteld krijgen in deze consumptiemaatschappij.

‘Bang Bang’ het afsluitende nummer is een lekkere slowblues waarbij de slide en de harp een hoofdrol vertolken. Ondersteund met de klagende en rauwe stem van Jojo garandeert dit dat het nummer wel blijft hangen.

Het tweede album getuigt van een grote klasse van de band. Blues in een notendop aangevuld met uitspattingen naar links en rechts van de blues. Tien eigen werkjes die er niet om liegen en met lef worden gespeeld en een grote variatie vertonen, zonder enige schroom complementeren zij de blues met stijlen die soms richtingen opgaan als pop, jazz en roots.

Meer informatie over de band? www.hokiejoint.co.uk