Hoeve Blues gevarieerd en goed
Zaterdag 29 oktober 2011

Traditiegetrouw staat de laatste zaterdag van oktober accomodatiecentrum annex hotel De Witte Hoeve in het Middenlimburgse Venray in het teken van de Blues. En ieder jaar ook lukt het de organisatie om een headliner van naam te strikken voor een optreden op dit festival. De traditie wil ook dat het festival geopend wordt door regionale bands. Dus ook voor dit jaar heeft men zich aan deze regels gehouden en een bijzonder apart affiche samengesteld. Drie Nederlandse en een Britse band zullen acte de préséance geven op het Hoeve Blues Festival.
Te beginnen met Blueztrain gevolgd door Don’t Loose It, beide bands uit de regio. Uit Zeeland komt The Juke Joints, altijd goed voor een lekker vet bluesfeestje. De deuren van de Witte Hoeve zullen laat in de nacht gesloten worden door Danny Bryant’s Redeyeband.
Voor de liefhebbers dus een avond genieten van subtiele blues tot volvette bluesrock.

Blueztrain is een sextet uit de Peelregio en speelt de blues zoals die bedoeld is, soms subtiel en soms uitbundig en fel. Niet de minste nummers prijken op hun setlist, wat te denken van Jimmy Reed’s ‘Going To New York’ of de traditional ‘Sweet Home Chicago’. Enkele voorbeelden van een gelikte keuze aan bluescovers. Het zo nu en dan inzetten van de saxofoon bevalt me wel.
Het is natuurlijk niet altijd gemakkelijk om de spits af te bijten maar de band kwijt zich goed van zijn taak. Het publiek stroomt langzaam binnen en diegenen die de songs herkennen staan al snel voor aan het podium. Als dank voor hun goede optreden wil het publiek een toegift horen. Dat wordt het vlotte ‘Why Get Up’ van The Fabulous Thunderbirds. Daarmee geven zij met een prachtige uitvoering het stokje over aan de Venrayse bluesband maar ook ‘huisband’ Don’t Loose It.

Het kwartet treedt de laatste jaren steevast op tijdens het festival. Zij brengen dan ook een rijke schare aan fans mee en dat is goed voor de organisatie.
Ik heb de band al enkele keren gezien, echte liefhebbers die voor hun plezier spelen. Het is dan geen topformatie maar dat neemt niet weg dat ze geen prima optreden neerzetten. Bovendien straalt het plezier en lol er van af en dat ziet het publiek ook. Gecombineerd met een prima songkeuze zorgen zij voor de voortreffelijke opwarming van de ruim driehonderd bezoekers die naar Venray zijn gekomen.
Hun openingsnummer: ‘Call Me The Breeze’ zorgt al meteen voor de goede stemming en dan nog gevolgd door Jimmie Vaughans ‘Boom Bapa Boom’. Een gezellige uptempo tune die de geweldige sfeer binnen de band en het publiek extra onderstreept.
‘Carmelita’, een compositie van Waren Zevon, is een aardig gevoelige song die door Don’t Loose It uitstekend wordt overgebracht. Een goede keuze tussen het uptempo en steviger werk.
Een toegift zit er voor hen ook in en zij bedanken het publiek met een uitvoering van J.B. Lenoir’s ‘Down In Mississippi’. Prima gezongen door Johan Philipsen en een prima Bas van Meijgaarden op gitaar.

The Juke Joints staan vanavond zonder boegbeeld ‘Sonny Boy’ op het podium. Wegens ziekte moet hij enkele dagen rust houden en neemt Lidewij Veenhuis zijn plaats in. Zij is geen onbekende in het circuit. Zij speelt de harp in de band Bradley’s Circus. Bij The Juke Joints doet zij dat overigens meer dan voorbeeldig. Onvoorstelbaar hoe smerig zij de blues op de harp speelt. Prachtig om te horen en natuurlijk te zien.
The Juke Joints staan altijd garant voor een bluesfeestje en zeker als je opent met de stamper ‘This Is It’ met daarna een nummer als ‘Stax Sound’. Dan krijg je bij het publiek al snel de beentjes van de vloer en komen de diehard fans echt los. Hun optreden is praktisch opgebouwd met songs van hun recente album ‘Going To Chicago’ waarmee ze samen met onder meer Eddy ‘The Chief’ Clearwater door de Benelux toeren. Vanavond geen Eddy ‘The Chief’ alleen The Juke Joints. Dat doet totaal niets af aan een spetterend optreden. Naar mijn idee zelfs nog beter dan met ‘The Chief’. Nu doen ze hun eigen ding waarmee ze overal successen boeken.
Waar de fans, maar ik ook, op wachten is hun uitvoering van ‘Going To My Hometown’ waarbij Michiel Staat de gitaar inruilt voor de drums en Peter Kempe de drumkit verruilt voor de mandoline. Een schitterende uitvoering die je gerust naast het origineel van Rory Gallagher kunt leggen. Ruim een uur kicken op de klanken van Rock ’n Rollin Blues uit de swamp van Zeeland zorgt voor een moeilijke opgave voor bluesrocker Danny Bryant’s Redeyeband.

Maar niets is minder waar, de door de wol geverfde gitaarbeul uit de UK weet als geen ander hoe je het publiek kunt inpalmen met een gevarieerde set stevige bluesrocksongs afgewisseld met ballads waarvan je kippenvel krijgt. Vader en zoon Bryant gebroederlijk naast elkaar en achter de drumkit Trevor Barr die het ritme strak houdt. Het trio zorgt in anderhalf uur tijd voor een onvergetelijke set lekkere muziek. We meegenomen in een storm van gitaargeweld in ‘Heartbreaker’ en ‘Voodoo Chile’ om dan weer terug op aarde te komen met nummers als ‘Knocking On Heavens Door’ en ‘Always With Me’. Het laatste bezorgt mij toch wel kippenvel, het haar staat me recht op de armen. Heerlijk zo’n gevoelig nummer met lekker langslepende gitaarlicks.

Een mooi uitgebalanceerd optreden dat absoluut als headliner bestempeld kan en moet worden. Een geweldige afsluiting van dit fraaie Middenlimburgse bluesfestival.