|
Dofferblues viert
10e verjaardag met interessante line-up
Zaterdag 7
november 2009
 De
tiende editie van Hevank Dofferblues in het Brabantse Schaijk
betekent een superlange avond met zeven Nederlandse formaties van
diverse pluimage. Twee podiums staan op zaterdagavond 7 november
vanaf kwart over negen klaar om in gebruik genomen te worden door
enkele befaamde en minder befaamde bluesbands uit de lage landen.
En om dit allemaal mee te maken zijn veel liefhebbers naar Café
Feesterij De Potter getogen om dit dubbele lustrum te vieren en zich
te vermaken. De organisatie heeft gezorgd voor een uitstekende
line-up maar ook voor een goede locatie en daarbij gedacht aan de
innerlijke mens. Zelfs de entree mag geen belemmering vormen om er
hier niet bij te zijn.
 Op
het hoofdpodium opent de uit Brabant afkomstige formatie The
Generators met hun soms ongepolijste westcoast en swingblues met als
basis de jaren vijftig. Voor dit optreden hebben ze ondersteuning
gekregen van Joost Jansen (The Bluescrowns) op keyboard en op drums
Sjaak Korsten (The Bluescrowns) hij vervangt Peter van Geel die
wegens ziekte even uit de running is. Dat de band uit het goede hout
is gesneden merken we al met de eerste tonen van ‘Certainly All’
waarmee ze al direct de sfeer bepalen voor de komende uren. Maar er
volgen nog meer van die sterke songs zoals: het uitstekend
uitgevoerde ‘Lollipop Mama’ een nummer van Roy Brown of ‘Hot Beans
& Taco’s’ dat haast iedereen wel kan meezingen. The Generators
leveren hier een puik optreden af dat zeker als een van de beste
openingen van het festival te boek zal gaan.
Ondertussen staat op het podium in het café Danny’s Rock and Roll
Acoustics het publiek te vermaken met een setlist waarop covers
staan uit de zestiger en zeventiger jaren. Dit trio zorgt met hun
goede songkeuze voor een heerlijke gezellige sfeer in het café.
Bekende songs als ‘These Boots Are Made For Walkin’, ‘Time Is On My
Side’ of iets steviger werk van Jimi Hendrix en Stevie Ray Vaughan
spelen zij met groot gemak. Een nummer dat mij is blijven hangen is
het eigen nummer ‘Cosmic Blues’. Een nummer dat aantoont wat dit
trio in zijn mars heeft. In ieder geval zet de band een goede set
neer die het publiek wel bevalt zoals ik merk.
Met de Cuban Heels hebben we ervaren rotten op het hoofdpodium
staan. Sinds zij op Moulin Blues, North Sea en op Bospop hebben
gestaan kun je hen al tot de gevestigde orde rekenen. Met hun
stevige en rauwe garageblues scoren zij iedere keer weer. Hun eigen
werk dat flink doorspekt is met de bluesharp spreekt een groot deel
van de bluesliefhebbers aan. Inderdaad het harpspel van Richard
Koster mag er wel zijn maar dat geldt ook voor het gitaarwerk van
Rico Gerfen. Een gitarist die weet wat van hem wordt verwacht en
zijn soli variëren van ingetogen tot heel uitbundig maar wel alles
heel strak. Hun optreden is voornamelijk opgebouwd uit eigen werk
afkomstig van hun drie albums. Een supervet optreden wordt na ruim
een uur afgesloten met het nummer ‘The Hook’, maar aan het gezicht
van de muzikanten te zien willen ze nog wel eventjes doorgaan.
Echter vanwege de planning is: ‘The Hook’ toch echt het laatste
nummer van de Cuban Heels.
 Als
je alles wilt horen en zien dan blijft er niets anders over dan van
het hoofdpodium naar het café podium te lopen. Want de bands staan
zo ingeplant dat iedere optredens zich met circa een half uur
overlappen. Dus is het lopen geblazen naar het café om daar de
getalenteerde en vooral jonge gitarist Jeremy Aussems (16 jaar) met
zijn Groovebreakers te zien. De eerste keer dat ik met deze band
kennismaakte was op het Bluezy Gooth Bluesrockfestival in Ridderkerk.
Daar was ik van hun optreden erg onder de indruk geraakt en heb dus
ook nu hoge verwachtingen. En die verwachtingen maakt de band, die
stevige Texasblues in de traditie van mannen als Stevie Ray Vaughan
speelt, volledig waar. Sinds Ridderkerk is Jeremy gegroeid en nog
beter geworden. Zijn gitaarpartijen zijn nu nog meer afgewerkt en
strakker. Ook voor hem geldt dat de kwaliteit met de jaren komt maar
bij hem komt het wel vroeg getuige zijn grandioos sterke gitaarspel.
En iedere blues(rock)gitarist heeft wel iets van Jimi Hendrix op
zijn setlist staan. Voodoo Chile is voor Jeremy de afsluiter van een
geweldig optreden tijdens deze 10e editie van
Dofferblues. Geen wonder dat deze band tot een van de betere
live-bands wordt gerekend.
Op het hoofdpodium heeft Cuban Heels inmiddels plaats gemaakt voor
Bradley’s Circus. De vijfmans formatie speelt op hun eigen wijze
roots en mengt dat zo nu en dan met stevige blues. De naamgeefster
van de band, Mattanja Joy Bradley, is een op en top muzikante die
niet alleen goed kan zingen maar zoals blijkt ook gitaar speelt en
zelfs op de staande bas uit de voeten kan.
Met de grote gedrevenheid die we van hen kennen verzorgen zij een
dampend maar bovenal spannend optreden. Hierbij valt vooral het
ijzersterke harpspel van Liedewij Veenhuis op. Ik reken haar tot een
van de betere harpspelers in Nederland daarbij reken ik ook de
mannelijke uitvoeringen. En ook zij hebben al op menig groot
festival gestaan en laten vanavond ook duidelijk horen dat zij de
klappen van de zweep kennen. Zoals ieder goed optreden gaat de tijd
als een sneltrein voorbij, een uur stelt hier niets voor. Maar is
wel genoeg voor de band om De Potter op stelten te zetten met
voortreffelijke muziek.
En als je van rock ’n roll houdt dan ben je in het café goed bediend
met Paul Chevrolet & The Rockin’ Cadillacs. Voornamelijk bekende
snelle en korte rock & roll liedjes uit de oude doos staan er op het
programma. Daarbij passeert Buddy Holle, Ritchie Valens, Elvis en
nog meer van die grote namen de revue. Met veel plezier en liefde
voor deze oude sound speelt dit trio haar tijd vol naar groot
genoegen van menigeen in het café. Ik heb het na ruim twintig
minuten gehad, niet dat de band slecht is, maar veel nummers hoor je
praktisch dagelijks en worden opgesoupeerd zonder waar te nemen.
Maar toegegeven het is wel een frisse afwisseling na al die soorten
blues die we op het hoofdpodium voorgeschoteld hebben gekregen.
 Ondertussen
is het al zondagmorgen twee uur geworden als headliner The Twelve
Bar Blues Band voor de afsluiting van deze 10e editie
zorgt. Jammer genoeg hebben veel bezoekers er dan al de brui aan
gegeven en datgene wat nog is gebleven heeft zich verdeeld bij het
hoofdpodium en in het café. Maar The Twelve Bar Blues Band zou de
Twelve Bar Blues Band niet zijn als ze daar niet mee overweg kunnen.
De bandleden hebben zoveel ervaring en kwaliteit in huis dat het
ogenschijnlijk voor hen niets uitmaakt voor hoeveel mensen zij
spelen. Ieder optreden gaat de band voor de volle honderd procent en
dat doen ze vanavond ook weer.
J.J. Sharp met zijn mannen heeft een rijk gevarieerde maar stevige
setlist met dampende blues samengesteld die bestaat uit voorname
covers en eigen werk.
Hun uitvoering van B.B. King’s ‘The Thrill is Gone’ mag er wel wezen
net zoals mijn lievelingsnummer ‘Twelve Bar Blues’. Een schitterend
stukje huisvlijt met uistekend werk van J.J. Sharp maar ook van Cees
Dussink op gitaar. Een puike gitarist die geen overbodige truckjes
uit haalt maar gewoon dat doet wat hij moet doen op gitaar, strak en
vooral afgewerkte soli spelen. Voor mij is het kicken om de band te
zien en horen spelen. Vooral nu ze weer een tweede gitarist in hun
gelederen hebben. Randy Pears die sinds kort de band heeft
versterkt. Dit geeft weer een extra dimensie aan hun eigen werk. In
mijn optiek is deze Nederlandse band een meer dan waardige afsluiter
van Dofferblues. Jammer dat er maar zo weinig publiek de moeite
heeft genomen om te blijven.
Een tip voor de organisatie om wat minder bands te laten spelen
zodat de headliner rond de klok van twaalf uur op het podium staat
en het publiek in staat wordt gesteld om tot het einde te blijven.
Maar ondanks dit hele kleine minpuntje een prima festival voor het
luttele entreebedrag van € 15,00.
|
