De Belgische/Nederlandse formatie Harmony Two Tones heeft in de jaren 1999 tot en met 2005 grote triomfen gevierd op festivals in binnen- en buitenland. Met hun aanstekelijke en vooral opvallende sound, een mix van swing, ska, blues en jazz, wisten zij op Moulin Blues en in Peer hun naam te vestigen. Net na het uitbrengen van hun cd ‘Harmony Two Tones’, in 2005, zijn de heren ieder hun eigen weg gegaan.
Maar na vijf jaar is het toch weer beginnen te kriebelen en hebben ze besloten om een reünie optreden te verzorgen in café Tom Tom te Heythuysen. Dag des oordeels is zondag 13 juni om 17.00 uur, maar vanaf vier uur in de middag is het al druk aan de poort van het café. Kenners en liefhebbers van de band willen dit natuurlijk niet missen.

Renaud Lesire (zang en harp); Ernesto Zvar (gitaar/zang); Frank Coumans (drums0; Maurice Coumans (gitaar); Donné La Fontaine (bas) en Koen Schouten op de sax (i.p.v. Jan Boekaerts) staan weer als vanouds op het podium om hem van ‘jetje’ te geven. Natuurlijk staat werk van Sonny Boy Williamson, Slim Harpo, Dave Bartholomew en anderen op het menu. Maar dat wordt op zijn tijd afgewisseld met uiteraard eigen werk.
Het nog even zoeken naar de ouderwetse eenheid maar die is snel gevonden. Nummers als: ‘Something’s Goin’ On In My Room’, ’Weeh Baby Blues’, I’ve Been Fooled Before’ gaan er in als koek. Net zoals het gitaarwerk van Ernesto ondersteund met de welbekende drumpartijen van Frank Coumans en de prima stem van Renaud Lesire.
Het is kicken en oude herinneringen ophalen bij herkenbare songs en beresterk uitgevoerde covers afgewisseld met eigen werk. De Harmony Two Tones hebben zich weer gevonden en het klinkt weer als vanouds.

Na een korte break en buiten een luchtje scheppen komt de band weer terug. En nu gaat het er nog steviger aan toe, iets wat ze ons ook hebben beloofd. Die belofte wordt duidelijk ingelost met al weer prachtig werk van henzelf en covers van bekende ‘meneren’ in de blues. Neem nu eens hun uitvoering van ‘Ragg Mopp’ van The Treniers of Dave Bartholomew’s ‘Shout Sister Shout’. Beiden lekker swingende nummers waar iedereen zich volledig kan uitleven op zijn instrument. En dat ze er zin in hebben is wel te merken, wat ook van het publiek gezegd kan worden.
Vreemd is het daarom dan ook niet dat men geen genoegen neemt met een toegift en bijna het dak er vanaf geschreeuwd wordt om nog meer nummers te spelen.

Twee maal moeten de bandleden terug het podium op om het publiek tevreden te stellen, de vraag alleen is: wanneer is het publiek tevreden als je zulk schitterende muziek gepresenteerd krijgt. Dan wil je natuurlijk tot het oneindige doorgaan. Maar helaas met een schitterende croonerachtig nummer Bye Bye Baby’ wordt dit fantastische feestje afgesloten.
En ik schrijf hier duidelijk ‘feestje’, want dat was het zeker, een feestje met muziek van de bovenste plank en dat komt dan allemaal uit de lage landen.  Nu maar hopen dat er nog een vervolg op komt of moeten we weer vijf jaar wachten. Who knows???