Harmonica Showcase met alleen maar toppers

Vrijdag 19 oktober 2011

Gene Taylor en James Harman toeren al enkele dagen door België. Soms als duo, soms als trio en soms met een band en gasten. Onder het mom van ‘Harmonica Showcase’ staan beide heren samen met Big Dave, Big Pete, Willie aka Wuff Maes, Bart de Mulder en René Stock op het podium. Voor ons Limburgers is het Belgische Overpelt het dichtste bij. Dus is het vanzelfsprekend dat je naar dit harmonica geweld in het Cultureel Centrum Palethe gelegen in deze kleine Belgische gemeente gaat. Want wie wil nou niet drie toppers op de mondharmonica in actie zien en dan nog begeleidt door een fantastische band aangevoerd door een toppianist die bij veel grote bands heeft gespeeld en plaatopnames met hen heeft gemaakt? Dat hebben meerdere bluesliefhebbers van over de grens gedacht zo blijkt want er zijn redelijk veel Nederlanders op afgekomen. Vooral de Limburgers uit de grensstreek laten zich een dergelijke sessie niet ontnemen.

Afgesproken is om twee sets van ruim 75 minuten te spelen waarbij Gene Taylor het initiatief neemt met instrumentale boogie als introductie van James Harman die na dit nummer op het podium komt. Gene Taylor is een ervaren rot in de blues en de boogie scene die weet met welke nummers hij het publiek warm krijgt.
James Harman’s eerste nummer is getiteld ‘I’Am Looped’, geschreven door Terry Morgan. Hij geeft het nummer een nog vettiger sausje mee dan het origineel. Hij moet even los komen maar dan is ook de beer los en volgt het ene na het andere nummer in sneltreinvaart om de sfeer er in te houden. Hij speelt ook een sterke uitvoering van ‘Things That I Used To Do’ en ‘It’s Your Party Baby’. ‘Shake Rattle ’n Roll’ is een lekkere rock ’n roll annex blues boogie die welhaast iedereen kent.
Na enkele nummers warm gespeeld te zijn wordt hij afgelost door de Antwerpenaar ‘Big Dave’. Hij pakt de draad op daar waar James Harman is gestopt.  Van hem horen we nummers als: ‘Hard Headed Woman’ en’ I’m In The Groove’ om er maar enkele te noemen. En net zoals bij James Harman haalt hij alles uit zijn mondharmonica om de blues nog eens wat extra jus te geven. Een formidabel muzikant en bovenal aimabel mens die Big Dave die bovendien de blues in zich heeft en dat op prima wijze uitdraagt.

De mannen gunnen zich een korte pauze want ook de tweede set zal ruim 75 minuten gaan duren. En net zoals in de eerste set speelt Gene Taylor een lekkere vlotte boogie op piano als voorbereiding op de tweede opkomst van James Harman die daarna snel plaats maakt voor ‘Big Pete’ van der Pluijm. Wat volgt is een flitsende start met volvette bluesnummers. Het nummer ‘I’Am Begging You’ van Jr. Wells wordt door hem tot in de puntjes uitgevoerd. Een lekker nummer dat door Big Pete subliem wordt vertolkt is het Little Walter nummer ‘High Temperature’. Big Pete is een liefhebber van die moddervette bluesharp songs die we ook in het verleden tegen zijn gekomen bij Lester Butler onder meer. Zowel op de ‘gewone’ als op de ‘chromatische’ harp kan je hem inmiddels in het rijtje van Kim Wilson en William Clarke plaatsen.  
Maar het is niet alleen het ‘harmonica-trio’ dat zich doet gelden. Want als topmuzikant heb je ook een top backingband nodig. En daarvoor is ook gezorgd want een van Belgisch beste drummers en misschien ook wel ver daarbuiten kun je Willie aka Wuff Maes wel betitelen. Zelden heb ik een dergelijk strakke drummer in de bluesscene meegemaakt, het is ook niet vreemd dat hij met de groten der groten in de blues heeft meegespeeld. Iedere tik die hij op zijn drumkit slaat is strak en getimed. René Stock op de bas is ook een muzikant van gelijke orde als Willie Maes. Of hij nu de elektrische of de contrabas bespeelt hij weet het maximale uit zijn instrument te halen. Bart de Mulder, de nog vrij jonge, gitarist heb ik ook al vaker met Gene Taylor gezien en iedere keer dat ik hem zie op het podium is hij muzikaal een stuk gegroeid. Zijn zelfverzekerdheid is toegenomen en dat merk je aan zijn gitaarspel. Hoe gedreven hij een solo speelt is een pracht om te zien maar zeker om te horen.

Het hoogtepunt van de avond kun je zeker de jamsession noemen. Alle muzikanten staan op het podium om voor een goede afsluiting te zorgen. Het publiek dat zich al die tijd vrij rustig heeft gehouden om alles goed in zich op te kunnen nemen, laat zich nu wel gelden. Zij vinden het grandioos wat er zich op het podium afspeelt. Ze zien en horen solopartijen en duels tussen de mondharmonica spelers die door Gene Taylor en de andere mannen voortreffelijk worden begeleidt.
Als toegift komt Gene Taylor samen met zijn kompaan James Harman nog eens terug om nog even de puntjes op de ‘i’ te zetten en het concert een verdiende afronding te geven.

Een bijzonder geslaagde harmonica showcase hebben we meegemaakt. Zoveel toppers op een podium kom je niet vaak tegen, misschien wel op een festival maar niet als een regulier concert om het zo maar te noemen.