logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

How How How – Guy Verlinde & The Houserockers
Blues Sting 053

Tekst: Wil Wijnhoven

Guy VerlindeEr was eens… Lightning Guy, een van de meest optredende en productiefste Belgische Bluesmuzikanten. Ooit timmerde hij aan de blues road met zijn band Lightning Guy & The Mighty Gators en stond hij op de grote bluespodia in Europa. Ondertussen heeft hij zijn artiestennaam aan de kant gedaan en gaat hij onder zijn eigen naam Guy Verlinde door het bluesland. Wat hij niet aan de kant heeft gedaan zijn het aantal optredens, het met de regelmaat van de klok uitbrengen van geluidsdragers maar bovenal niet zijn enthousiasme.

Met “How How How” levert hij samen met Richard van Bergen en King Berik en met een gastoptreden van Raf Verlinde, weer een puike cd af.
Een cd boordevol met eigen werk van Guy en/of Richard van Bergen. En het zal je niet verbazen dat de elf nummers weer even sterk zijn zoals we zijn gewend van hen.

Het album opent met de titeltrack ‘How How How’ een uptempo nummer met de van hem bekende gedrevenheid waar je ‘U’ tegen zegt. Het enthousiasme spat ervan af mede ook door het stevige slidewerk en de strakke drumpartijen en het gitaarspel van Richard.
Die gedrevenheid kom je dus niet alleen tegen tijdens zijn live-optredens maar ook op zijn albums zoals ik hier weer merk. Daarom is hij ook een van de spannendste songwriters in onze blues contreien en is een album van hem altijd iets om je bij te verkneukelen.

Guy heeft zich buiten zijn zang en harpspel ook meester gemaakt van de slidegitaar en dat klinkt bijzonder fraai kan ik je vertellen. Een heel sterk voorbeeld daarvan is bijvoorbeeld het vierde nummer op het album getiteld ‘Show Some Mercy’ met een sterke slide intro en zijn enigszins jankende zang. Precies passend bij deze track en de titel daarvan.

‘Snap’ is ook zo’n uptempo song in de lijn van de titeltrack, een vleugje rock and roll proef je wel in deze instrumentale track.
Wat me opvalt is de overstap tussen uptempo en het wat rustiger werk die je al hebt kunnen horen bij de titeltrack en het daaropvolgende “Long Distance Lovin’. Maar ook na ‘Snap’ en ‘I’ve Been Waiting’. Ik persoonlijk vind dat wel een goed uitgekiende zet.
Na ‘You Gotta Shake’, de titel geeft het al enigszins aan, een uptempo nummer met rock and roll invloeden, volgt ‘Jungle Fever’. Heel iets anders en ook weer heel rustig waarbij de indringende gitaarintro me direct opvalt.
En prompt daarop knalt Guy er met zijn slide weer in op ‘That Baby Don’t Love Ya’ er wordt dus regelmatig uit een ander vaatje getapt en dat bevalt me bijzonder goed.

Bij het horen van het album krijg je steevast het gevoel dat je in een live-optreden van de band verzeild bent geraakt. Daar is totaal niets mis mee maar ik wil er mee aangeven dat dit album zo fraai in elkaar is gestoken en bovendien vol zit met werkelijke blues pareltjes.
Maar ik ga jullie niet vertellen welke songs de mooiste zijn want dat is wel zo moeilijk om te bepalen. Laat ik zo zeggen, naar gelang je gemoedstoestand merk je vanzelf welke song je op dat moment het mooiste vindt.
Zwart wit gesteld zijn eigenlijk alle nummers goed, als ik het album afspeel dan gaat dat gewoon door tot dat ik bij nummertje 11 ‘Say What’ uitkom en dan verbaas ik me dat het album al klaar is met alle nummers.

“How How How” is een album naar mijn hart en ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat ik daar niet alleen in sta.