Sinds de release van  het album “My Way Or The Highway” in 1991 heeft David Kearney aka Guitar Shorty (62) negen albums uitgebracht. Zijn carriere reikt al over de vijftig jaar met daarnaast ervaringen als muzikant bij Ray Charles, Willie Dixon en Guitar Slim. Inmiddels is: “Bare Knuckle”, dat nu verschijnt, zijn negende album.
En ook hier worden we getrakteerd op stevige gitaar rifs en rauw maar noest stemgeluid. Zijn gitaarwerk kun je omschrijven als explosief en legt een duidelijke stempel op zijn muziekstijl. Geen ongecontroleerd en hard ramwerk op de gitaar maar goed afgewerkte en gedoseerde gitaarlicks kenmerken zijn stijl. Bij de fans heeft zijn stijl ondertussen de omschrijving van: “Guitar Shorty Blues”. Deze naam heeft hij te danken aan zijn pittige gitaarspel gecombineerd met een dosis showelement.

Guitar Shorty blijkt daarnaast ook nog eens politiek geëngageerd te zijn zoals wel blijkt uit zijn songkeuze dat reikt van hard-rocking songs tot aansprekende teksten die over de economische crisis handelen, over de oorlog in Irak maar ook over de liefde en het leed. Alle dagelijkse zaken kom je in de songs wel tegen zoals het de echte blues betaamt.
Het eerste voorbeeld daarvan kom je al tegen bij het openingsnummer: ‘Please Mr. President’, een nummer geschreven door o.a. Bruce Iglauer, en pleit voor Obama om iets de doen aan de economische situatie in de States.
Zijn liefdesverdriet heeft hij vertaald in het nummer ‘Too Late’, een uitstekend stukje eigen vlijt vol met zijn kenmerkende stijl. Dat geldt ook voor het nummer ‘Betrayed’ dat door de rust dat deze song uitstraalt nog meer nadruk legt op de titel daarvan. Zijn haast subtiele gitaarspel hierop komt daarnaast ook uitstekend tot zijn recht. Dit is mijn inziens een van de betere nummers op “Bare Knuckle”.
Dat de piano iets extra kan toevoegen aan een blues annex bluesrocknummer komt prima tot uitdrukking op ‘Get Off’. Het geeft een rock and roll noot aan een bluesnummer en die combinatie snijdt wel hout.