Heb je zo pas ’t Top10-lijstje van 2010 ingeleverd, krijg ik dit meesterwerk op m’n CD-speler als het nieuwe jaar nog maar net een week oud is. Deze “Low Country Blues ”van Gregg Allman, met als bandleden: Doyle Bramhall [guitar], Dennis Crouch [bass], Jay Bellerose [drums] & Dr. John [piano], gaat heel hoog scoren in mijn lijst van 2011, dat weet ik nu al zeker !       

Het eerste nummer: ”Floating Bridge”, (Sleepy John Estes) is al gelijk raak; badkuip-bas, swamp-gitaar, voodoo-percussie, ’n echte piano en daarbij de STEM van Gregg, die uit duizenden te herkennen is !     “Little By Little” van Junior Wells is door bijna iedereen wel gecoverd, maar wordt hier zo prachtig gespeeld, dat je bijna zou beweren dat dit de definitieve versie moet zijn.
“Devil Got My Woman”, (Skipp James) raakt mij persoonlijk zo, dat ik het niet verder uit kan leggen dan: BLUES !  met hoofdletters.
Bobby Bland’s: “Blind Man”  met blazerssectie, hier krijg ik letterlijk de kriebels van top tot teen,vooral  bij de tekst: “I can’t let her go,  I’m hooked”!   “Just Another Rider”, het enige nummer op deze CD dat Gregg (samen met Warren Haynes) zelf  heeft geschreven, gaat volgens mij over de eenzaamheid die muzikanten vaak overkomt op een lege hotelkamer na een (al dan niet geslaagd) optreden………….

Je kunt dit nummer gratis downloaden op: www.greggallman.com , daar staat ook ’n link naar de Making Of Video op YouTube.
In: ”Please  Accept My Love”, laat Doyle Bramhall zijn gitaar zo ‘Texas Style’ klinken, dat je vergeet dat het origineel van B.B. King is,  Clarence ‘Gatemouth’ Brown kan in vrede rusten!
Helemaal anders is de Gospel-traditional: “I Believe I Go Back Home”, in de stijl van The Staple Singers. “Tears, Tears, Tears”, (Amos Milburn) is zoals de titel al aangeeft een heerlijke ‘New Orleans-Tearjerker ‘    Magic Sam’s: ”My Love Is Your Love”, zal ik de komende maanden nog vaak in de auto draaien; raampje open en volume op 10! “Checkin’ Up On My Baby”, (Otis Rush) raakt  mij weer zo, dat  het pijn doet;  BLUES,  You know?Bij het laatste nummer van deze CD, de ‘traditional’ (?)  “Rolling Stone”  moet ik telkens aan de spreuk: ‘Wie thuis ’t Geluk niet vindt, hij zal het nergens vinden’ , denken.

Tornadohans