|
Gene Taylor met
verrassende band in
De Weegbrug
Vrijdag 16 januari
|
 De
in België wonende Amerikaanse pianist/zanger Gene Taylor treedt
regelmatig op in onze contreien. Vrijdagavond 16 januari staat hij
wel met een zeer verrassende band op het podium in het Roermondse
bluescafé De Weegbrug. Hij heeft niemand minder dan Wilfried ‘Wuff’
Maes op de drum, Big Dave, harp en zang en de jonge gitarist Bart de
Mulder om zich heen verzamelt. Je zou haast van een ‘powerkwartet’
kunnen spreken. Want wat hier aan ervaring op het podium staat kom
je niet iedere dag tegen. Goed, Bart de Mulder ontbeert dan de
ervaring die de overige mannen wel hebben. Maar daar blijkt
eigenlijk deze hele avond niets van, hij weet zich goed staande te
houden tussen deze giganten.
In twee sets speelt de band
de complete Weegbrug plat, het publiek geniet met volle teugen van
wat de band hen voorschotelt. Zowel Big Dave als ook Gene Taylor
neemt regelmatig de zangpartijen voor hun rekening. Dat de mannen
met elkaar nog niet zo vaak op het podium hebben gestaan blijkt uit
het feit dat tijdens het optreden regelmatig wordt besproken welke
song er gespeeld zal worden. Dus we krijgen nogal een gevarieerde
setlist te horen. Nummers van onder meer: Lee Dorsey, Canned Heat,
Bo Diddley, Muddy Waters en Hank Williams speelt de band. Je weet
als toeschouwer eigenlijk niet wie je op het podium moet volgen, het
zijn een dergelijk uistekende muzikanten dat je van ieder alles mee
wilt krijgen wat hij uit zijn instrument haalt. Het is dan ook geen
wonder dat dit kwartet veelvuldig met andere ‘groten’ uit de blues
op het podium staat of heeft gestaan.
De uitvoering van ’Hoodoo
Man’ door Big Dave is gewoonweg schitterend te noemen maar ook
Gene’s uitvoering van ‘Shake Rattle & Roll’ is overtuigend. En het
nummer ‘Too Many Drivers’ van Big Bill Broonzy is om je vingers bij
af te likken. Veel gespeeld maar zelden zo goed als door dit
kwartet. De eerste set sluit men in stijl af met ‘Backscratcher’ en
na een korte pauze gaat men sterk door met het nummer ‘Down The Road’
met daarin het sterke harpspel van Big Dave. Wat een muzikant,
buiten zijn geweldige stem speelt hij ook formidabel bluesharp.
Uiteraard, als je Gene Tayler vaker hebt gezien, volgt er ook een
lekkere meezinger in de vorm van Lee Dorsey’s ‘Ya Ya’. Hierna volgt
een nummer waar ik nogal van gecharmeerd ben: ‘Raining in my heart’.
Prima gespeeld door Gene Taylor op piano maar ook de zang is prima.
Het is inmiddels al een uur als de band er mee wil stoppen, maar
daar neemt het publiek geen genoegen mee. Zij willen nog wel een
poosje door en worden op hun wenken bediend door de band. Zij
sluiten hierna toch wel degelijk af met ‘Sugar Bee’ bekend van
Canned Heat, de band waarin Gene Taylor ooit speelde, gevolgd door
Hank Williams ‘Jambalaya’ maar dan met wat minder country erin
verwerkt. Altijd een sterk nummer geweest en nu ook weer.
|
|
