Gezellig bluesfeestje in De Weegbrug, Roermond
Zaterdag 10 oktober, 2009
|

Zaterdag 10 oktober staat in
bluestempel De Weegbrug in Roermond een gelegenheids trio
geprogrammeerd. De Amerikaan Gene Taylor (o.a.: ex-The Blasters,
ex-The Fabulous Thunderbirds) geeft samen met de Italiaanse Limido
Brothers ( leden van Family Style) een optreden. Zij toeren
gezamenlijk voor enkele optredens door België en Nederland. De
muzikanten zijn geen onbekenden voor elkaar want gezamenlijk hebben
zal al een tournee in Italië achter de rug.
Ondanks de lage entree is
het er niet zo druk als ik hier gewend ben. Maar dat doet niets af
aan de sfeer want die is oké. Gene Taylor is een geweldige boogie
pianist en de blues in zich heeft dat geldt ook voor Marco en Franco
Limido. Zij spelen met hun band Chicago blues met een Italiaanse
byte. Dus is het niet zo verwonderlijk dat we een optreden krijgen
dat bestaat uit vette blues gecombineerd met boogie. Uit een
repertoire van eigen werk afgewisseld met covers speelt dit trio
twee sets.
De opening van het optreden start met een uitstekende uitvoering van
Carl Perkins’ nummer ‘Matchbox’ daarna stomen de heren driftig door
met lekker in het gehoor liggende bluesdeuntjes als: ‘Big Boss Man’
en ‘Sweet Home Chicago’ en het uitstekend door Franco Limido
vertolkte ‘Divin Duck’ een nummer van Taj Mahal. Regelmatig wordt op
het podium beslist welke song men zal gaan spelen. Resultaat daarvan
is dat er ook stevig geïmproviseerd wordt maar dat levert juist
interessante uitvoeringen op van bekende songs. Neem bijvoorbeeld
het nummer ‘Sugar Bee’ bekend van Canned Heat dat met een stevige
boogie wordt gespeeld of ‘Walkin To New Orleans’ bekend van Fats
Domino. Twee fantastische uitvoeringen met een eigen inbreng van
Gene Taylor.
Na een korte pauze waarbij
de bezoekers de gelegenheid krijgen om wat woorden te wisselen met
de muzikanten en cd’s kunnen kopen gaat het trio weer snel aan de
slag voor haar tweede set. Ook nu weer voorzien van een flinke dosis
boogie en blues, Gene Taylor start solo met een fikse boogie. Daarna
nemen de Limido broers het heft in handen met enkele songs waarin
vooral Marco op gitaar heerlijke licks en soli speelt.
Super is hun uitvoering van ‘Tigerman’ en ‘Lookin For A Woman’
waarbij Franco het publiek mee laat zingen. Er wordt wat afgelachen
wat soms hilarische momenten oplevert maar de sfeer des te meer
verhoogt.
Gene Taylor laat een fantastische uitvoering horen van Prof.
Longhair’s ‘What Am I Living For’ en ‘Mardi Grass’.
En als het mooi is gaat de tijd ook snel voorbij want voor we het
weten zet het trio het overbekende en door velen gecoverde
‘Jambalaya’ in. Hiermee wordt een fantastische avond heerlijke blues
en boogie afgesloten die voor herhaling vatbaar is. Drie uitstekende
muzikanten hebben elkaar gevonden in de blues en kunnen ieder
afzonderlijk hun ei kwijt als trio. Hierdoor hebben wij als
aanwezigen kunnen genieten van pure, maar ook blues in zijn
eenvoudige vorm.
|