Na een toch wel lange wachttijd, ruim drie kwartier, stormen de mannen uit het Engelse Wiltshire genaamd The Hoax het podium op en wordt alles in een hogere versnelling gezet. Live hoef je deze mannen niets meer wijs te maken. Zij boekten grote successen op o.a.: Moulin Blues, Bluesrock festival en Parkpop in Den Haag maar ook in de rest van de wereld bestormden zij met veel succes de grote podia.
Na een korte pauze en dat ieder hun eigen weg is gegaan is op verzoek van velen de band toch weer gaan toeren. En net alsof ze nooit zijn weggeweest hebben ze hun plaats in de scene weer ingenomen.
En natuurlijk zijn de verwachtingen bij het publiek hoog gespannen iets wat voor The Hoax geen enkel probleem is. De opening met ’20 Ton’ maakt al meteen duidelijk welke richting het opgaat. Veel spetterend gitaargeweld overspoelt De Bosuil, dan is het Jesse Davey die het initiatief neemt en dan weer Jon Amor, het gaat tegen elkaar op.
Hugh Coltman staat weer net zo nerveus op het podium te springen als vanouds. Op bas staat Robin Davey nog steeds zijn mannetje. Achter de drumkit slaat Mark Barret zich stevig in het zweet, hij is sinds de ‘comeback’ de nieuwe drummer, hij heeft de plaats in genomen van Dave Raeburn.
Het lijkt allemaal van een leien dak te gaan en zo is het ook. De kenners van hun muziek zingen praktisch iedere song mee want de setlist is uiteraard opgebouwd uit veelal bekend werk van hen. Zo krijgen we nummers voorgeschoteld als: ‘Fistfull of Dirt’, ‘Groove Breaker’ en uiteraard ook ‘High Expectations’. Nummers die ervoor zorgen dat het publiek in een propvol De Bosuil volledig uit zijn dak kan gaan. Zelden heb ik het zo druk gezien, zelfs het balkon staat vol met enthousiast publiek.
Ook nu halen ze weer de bekende truckjes uit op het podium en spelen Jesse en Jon op elkaars gitaar. Hierbij gaat de ene achter de andere staan en spelen ze op de ander zijn gitaar. Fraai om te zien en te horen. Er gaat geen noot verkeerd en mocht dat wel zo zijn geweest dan hebben velen dit niet gehoord. Ook dat is de kwaliteit van een band van dit niveau.
Het is jammer dat de band na vijf kwartier en met het spelen van het nummer ‘Bones’ het publiek bedankt voor hun aanwezigheid en het podium verlaat. Uiteraard wetende dat het publiek hiermee niet akkoord gaat. En zo is het dan ook dat deze het vijftal terugroept voor een of meer toegiften.
Natuurlijk komt die er in de vorm van twee schitterende songs. De eerste song ‘Automatic’ van Lester Butler is er eentje om je vingers bij af te likken. Het tweede nummer ‘Superstition’ van Stevie Wonder, is een nummer waar op iedereen eigenlijk wel wacht. Hun stevige uitvoering wordt op hilarische wijze gemixt met wat korte deuntjes uit Porgy en Bess en van Michael Jackson. Ondanks dit is het geen afbreuk aan dit fantastische nummer zoals zij het weten uit te voeren. Het optreden van The Hoax staat als een huis en het gemorrel bij het publiek dat het allemaal wat langer had mogen duren verstomd pas nadat de band zich gereed maakt voor een handtekeningensessie.