Het kan snel gaan in de
blues. Ganashake, het Belgische bluesrock trio is daar
het bewijs van. Sinds hun ontstaan in 2009 heeft de band
in België en Nederland op de grootste bluespodia
gestaan. En na het uitbrengen van hun debuutalbum is
alles in een sneltreinvaart gegaan. Zo zullen ze als
support-act optreden bij Dana Fuchs en bij Johnny
Winter. En om dat alles nog iets meer glans te geven
heeft de band het album “Live At Montmartre” (Brussel).
Een album opgenomen zoals de band is en speelt. En
bovenal zoals we hen kennen van de optredens in den
lande. Ongekunstelde blues, bluesrock en funk gemixed
tot een sound die rauw klinkt en toch de nodige gladde
kantjes heeft.
De veertien songs die op
het album staan geven precies weer zoals ik de band
meermaals heb gehoord en gezien. Eerlijke muziek die
bestaat uit eigen werk maar ook enkele covers van hun
‘grote’ voorbeelden. Ik noem hierbij ‘Catfish’ van Muddy
Waters; ‘Love Her With A Feeling’ van Paul Butterfield
en ‘Gimmy Back My Wig’ van Hound Dog Taylor. Drie
uitstekend uitgevoerde covers die niet misstaan in deze
set van hoofdzakelijk eigen werk. Vooral bij het nummer
van Paul Butterfield valt op hoe strak Jess Jacobs zijn
gitaar hanteert. Met zijn stem zal hij zeker niet “The
Voice” winnen maar die past buitengewoon bij hun stijl.
Alsof hij jarenlang heeft gerookt en zich met sterke
drank heeft volgegoten.
Prima bas van Sander Goethals op ieder nummer is een
goede begeleiding net zoals de drumpartijen van Bert
Minnaert. Het geeft goed aan hoe gesmeerd deze band op
elkaar is ingespeeld.
Hoe snel Jess Jacobs kan
spelen laat hij horen op ‘Graveyard Shuffle’, zo rap
maar ook wel strak is het opvallende daaraan. Het is een
leuk en vlot deuntje dat wel blijft hangen moet ik
zeggen. In dezelfde lijn kun je ook het nummer ‘Funny
Tune’ zetten. Net zo vlot alleen geen melodietje dat
blijft hangen maar er stevig tegen aan gaat.
In het bijna acht minuten
durende ‘Strings & Things’ lijkt het of er
geëxperimenteerd wordt. Een beetje funk in combinatie
met bluesrock zorgt hiervoor. Een soepel nummer waarbij
de basis zeer duidelijk de blues is maar waarbij het
trio toch uitwegen zoekt om het geëigende bluespad te
verlaten. En dat is hier redelijk gelukt.
‘We Messed It Up’ komt een
beetje rommelig over zodat het precies de lading van de
titel dekt. En toch heeft dit nummer iets dat het voor
mij wel speciaal maakt. Een beetje een Jimi
Hendrix-achtige stijl die voornamelijk door het
gitaarspel maar ook door de gesproken c.q. zang van Jess
wordt onderstreept.
Uiteindelijk komt je bij
‘Give Me Back My Wig’ een nummer dat voor mij in
herinnering blijft als het ijzersterke optreden van de
band op het Gevarenwinkel festival. En ook hier bekruipt
me weer datzelfde gevoel. Een mooie en sterke uitvoering
van het trio daarvoor hoeven de mannen zich zeer zeker
niet te schamen.
‘Indian Chief’ is voor
mijn gevoel een van de mooiste nummers op het album. Een
korte song maar waarbij de absolute kwaliteiten van het
drietal volledig tot zijn recht komen. Daar kan ik dus
heel kort over zijn. Dit is Ganashake zoals ik ze graag
hoor maar ook zoals ik ze ken.
Muddy Waters’ ‘Catfish’ is
een verdiende afsluiting van het optreden of beter
geschreven van dit album. Ook hierbij valt er niets af
te dingen aan hun versie, die klinkt als een klokje.
Moderner dan het origineel maar voegt wel iets toe aan
het nummer. Ook dat is een sterk punt van de band, zij
kunnen nog net even iets extra’s aan een cover toevoegen
zodat het op hun lijf geschreven lijkt.
Al bij al vind ik deze
release goed tot zijn recht komen en geeft precies weer
wat we van Ganashake mogen en kunnen verwachten.
Veertien puike nummers zorgen voor een geheide bluesrock
stemming die iedereen voor zich zelf kan invullen.
Meer info over dit trio?
Surf gewoon naar:
www.ganashake.com
