logo-new-bluesbreeker

 

 

 


button-home

 

button-recensies

 

button-gastenboek

Migration Blues – Eric Bibb
Dixiefrog 8795

Tekst: Wil Wijnhoven

Eric BibbEnkele weken geleden stond Eric Bibb samen met Olli Haavisto nog op het podium van de Southern Bluesnight in Heerlen. En dan blijkt maar weer eens dat deze singer/songwriter volle zalen trekt. Tijdens dit luisterconcert was het praktisch muisstil en elke stoel in de zaal en op de balkons was bezet.
Dat geeft aan dat hij een gewaardeerd muzikant is die niet alleen heel mooi zingt maar ook zijn liedjes voorziet van ter zake doende teksten.

Dat blijkt ook weer op zijn nieuwe album: “Migration Blues”, sinds 1977 inmiddels al zijn pakweg 32e album, om over productiviteit te spreken… en dan zul je misschien denken dan zal de kwaliteit van zijn songs wel inboeten. Maar niks is minder waar, iedere song staat als een huis. En altijd ziet het hoesje er subliem uit en voorzien van een uitgebreide songbeschrijving en in drie talen legt Eric uit waarom hij zo graag muziek maakt. En dit alles ondersteund en aangekleed met mooie foto’s.

Op dit nieuwe album werkt hij samen met J.J. Milton op de bluesharp en met gitarist Michael Jerome Browne; drummer Olle Linder; gastzanger Big Daddy Wilson en gastzangeres Ulrika Bibb.
Wat niet veranderd bij de albums van Eric is de rust die hij uitstraalt, zowel in zang als op de instrumenten.
Overigens worden ook hier weer een veelvoud aan instrumenten ingezet zoals: bluesharp; viool, banjo, cajun triangle en diverse soorten gitaren. En alles daarvan komt wel ergens of tegelijk aan bod en levert een gevarieerd muzikaal document op.

Dat begint met: ‘Refuguee Moan’ een nummer dat de vinger op de wonde legt van de hedendaagse vluchtelingen. Zo begint het nummer met de tekst: “If there’s a train that will take me there. Take me where i can live in peace”. Meer treffend kun je het niet uitleggen, zeker niet als je met zo’n donkere stem, rustgevendheid en intonatie daarop de nadruk legt.
‘Prayin For Shore’ heeft eigenlijk een heel trieste intro maar ook inslag en gaat over vluchtelingen die in een lek bootje de oorlog proberen te ontvluchten. Nou dan weet je wel waarover het gaat. De pakkende zang en harp maken het er beslist niet vrolijker op maar juist nog intenser. Dit is ook het nummer waar Big Daddy Wilson de background zang voor zijn rekening neemt en dat klinkt wel heel erg mooi in combinatie met de zang van Eric.

De titeltrack is een instrumentaal nummer waarvan Eric zegt: “het nummer heeft een emotionele diepgang en de inspiratie kwam van hierboven”. Een nummer met sacrale inslag maar wel erg mooi en een nummer om je innerlijke op te zoeken.
Een pareltje op het album vind ik ‘La Vie C’est Comme Un Oignon’ dat als nummer 10 op het album staat. Het nummer beschrijft de verdrijving tussen 1755 en 1764 van de uit Frankrijk afkomstige bevolking in Nova Scotia, New Brunswick en Prince Edward Island in Canada. Zij werden verdreven en trokken naar Louisiana alwaar zij ‘Cajuns’ genoemd werden. En hun muzikale invloeden heeft Eric in dit nummer verwerkt. Geen uptempo maar een mooie pakkend instrumentaal nummer.

Het overbekende ‘This Land Is Your Land’ kennen we allemaal wel, alhoewel het hier wel van toepassing is had het voor mij niet op het album gehoeven. Misschien komt dat ook omdat het nummer al zoveel malen is gecoverd dat de inhoud niet meer opvalt en wij het als een gewone meezinger bij het kampvuur vinden horen.

“Migration Blues” is een muzikaal document van waarde, zeker in deze tijd waar we te maken hebben met vluchtelingen, vreemdelingenhaat, onbegrip en overheersing. Maar het past wel in het tijdsbeeld van nu.