Iedereen kent het spreekwoord ‘gewogen en te licht bevonden’ wel, maar daar is hier absoluut geen sprake van. De Italiaanse top gitarist Enrico Crivellaro, inmiddels vergeleken en op gelijke hoogte gesteld met Ronnie Earl, is neergestreken in Nederland. En dan vooral in bluescafé De Weegbrug in Roermond. Met deze keer Raphael Wressnig als versterking op de Hammond orgel, Simone Serafini op de bas en Carmine Bloisi op de drums. Een pracht kwartet dat zeker in Europa en misschien ook wel van de wereld tot de absolute top op hun gebied gerekend mogen worden.

Dat dat zo is blijkt wel uit hun fantastische optreden dat ze vrijdagavond 19 november in Roermond hebben gegeven.
Vanaf een uur of half elf, het moment dat Enrico voor de eerste keer deze avond zijn snaren beroerd, zit de vaart er in. En die vaart houden ze vast tot aan de laatste toon die om kwart voor twee ’s-Nachts uit Enrico’s gitaar komt. Tussen begin en eind van het optreden wordt het redelijke gevulde bluescafé De Weegbrug vermaakt met fantastisch eigen werk aangevuld met formidabele covers. En het ligt uiteraard in lijn dat we nogal wat werk van Enrico’s laatste album “Mojo Zone” te horen krijgen. Een album dat erg goed ontvangen is door de critici maar ook door het blues minnende en zelfs jazz minnende publiek.
En niets is de muzikanten te gek deze avond, Enrico soleert tussen het publiek door, achter de bar, op de grond liggend en Raphael speelt niet alleen achter zijn Hammond maar ook ervoor en er bovenop. Hij zet zelfs toetseninstrument in vlammen en staat zelf spreekwoordelijk in vuur en vlam. Buiten de goede muziek worden we dan ook nog eens optimaal geëntertaind door dit Italiaans-Oostenrijkse kwartet. Nummers zoals: ‘It’s Your Thing’, ‘I Sometimes Feel Like A Motherless Child’ en San-Ho-Say zijn enkele voorbeelden van de nummers die op de setlist staan. Een traditional zoals: ‘Walkin and Walkin’ zit er zelfs tussen en zoals hier geïnterpreteerd het neusje van de zalm.

Fraai is het dan ook als Enrico een speciale gast naar voren roept. De twaalfjarige Guy Smeets speelt twee nummers mee op zijn gitaar. Waarbij menigeen verwonderend heeft gekeken naar het toch wel puike spel van deze erg jonge gitarist. Iets wat Enrico doet verblijden, alleen al om het feit dat er jong talent is die in de toekomst het blues stokje over kunnen nemen. Guy zet zijn beste beentje voor, al hoewel hij er weinig voor hoeft te doen, het lijkt hem allemaal heel gemakkelijk af te gaan.
De band gunt zich een korte break om hun vocht tekort aan te vullen maar daarna gaan ze weer rap verder. Het openingsnummer van de tweede set ‘Hubert’, een eigen nummer van Enrico, wordt opgedragen aan niemand anders dan Hubert Sumlin. De Amerikaanse bluesgrootheid waar Enrico vaker mee op het podium heeft gestaan. De tweede set loopt nog gesmeerder dan de eerste set en de band laat eens te meer blijken dat het niet uitmaakt voor hoeveel publiek zij spelen. Het enthousiasme en de pure zin straalt er van af. Enrico heeft zijn schroom laten varen en soleert wandelend tussen het publiek door en brengt een instrumentale ode achter de bar, aan Truus, de eigenaresse van De Weegbrug. Daar houden zijn fratsen nog niet mee op, want op zijn rug liggend speelt hij nog een fiks deuntje weg en knielend voor een van zijn grootste fans bedankt hij hem en al het andere publiek voor de komst naar zijn optreden.
Het moet gezegd zijn, De Weegbrug in Roermond, weet zijn artiesten wel te strikken en met Enrico heeft ze weer een gouden greep gedaan. Ook hier weer, chapeau voor iemand die zijn nek uit steekt om de blues in ere te houden en toppers als regionale bands te interesseren voor een optreden hier.

Maar om de naam De Weegbrug alle eer aan te doen is Enrico Crivellaro gewogen en goed bevonden.