De 15^e editie van de Southern Blues Night in Heerlen kan als geslaagd de boeken in. Ook dit jaar hebben weer veel bezoekers de weg gevonden naar de Heerlense Schouwburg om daar te genieten van een uitgelezen selectie aan bluesartiesten uit binnen- en buitenland. En daar zijn verrassend sterke optredens uit voortgekomen dat staat in ieder geval als een paal boven water. Maar buiten muziek kan de bezoeker ook genieten van een goed verzorgde innerlijke mens, foto’s en een heuse markt. Je zou haast zeggen dat het niet gekker mag worden….!
Over drie podia worden vanaf kwart voor acht tot diep in de nacht diverse optredens afgewerkt terwijl er in de wandelgangen ook de zogenaamde buskers hun werk verrichten. Aan muziek dus geen tekort en voor ons recensenten en fotografen is het dit jaar moeilijk om te kiezen wie de meeste aandacht krijgt en verdient. Ik probeer zoveel mogelijk van iedere band mee te snoepen maar moet achteraf toch maar weer voor de zoveelste keer de conclusie trekken dat ik niet alles heb meegekregen zoals ik had gehoopt.

Dat neemt echter niet weg dat ik heb genoten van een uitzonderlijk sterk optreden. Te beginnen met een sterke opening in het DSM-café met Nathan James en Franco Limido. Dit Amerikaans-Italiaanse duo zorgt met hun akoestische set voor een warm onthaal van de binnenkomende bezoekers. Een warmer onthaal kun je haast niet ontvangen.
Maar wat gezegd over een van de sterkste optredens van dit festival ondanks het toch wel mindere geluid in deze zaal. Mississippi Heat dat samen met gitarist Carl Weathersby en zangeres Inetta Visor voor het eerst in Nederland optreedt. Vlak daarbij ook zeker niet het muzikale werk van frontman Pierre Lacoque weg die op de harp duidelijk laat horen dat hij een topper is en gerekend mag worden. Met hun nummers: ‘Footprint on the Ceiling’ en de toegift met Jimmy Reed’s: ‘Honest I Do’ zijn zij een terechte keuze geweest van de organisatie om hier te spelen.
In de Limburgzaal zit het 20-jarige bluestalent Marquise Knox samen met zijn band zich uit de naad te werken om het publiek te amuseren. Deze vrij jonge Amerikaanse muzikant bulkt van het talent dat hij in een ‘kort’ optreden allemaal wil openbaren. Dat gaat soms iets krampachtig maar voor de doorsnee luisteraar onmerkbaar. Zijn optreden mag je dan ook als een sterke opener op dit podium betitelen.

Wat enigszins tegenvalt, is het optreden van ‘Sultans Of Slide’. De chemie ontbreekt enigszins tussen de bandleden en tussen band en het publiek. Kwalitatief zit het wel snor, en de partijen slide die ze spelen gaan er bij het publiek in als koek. Tijdens het live optreden wordt mijn conclusie bewaarheidt, de stem van Boyd beter klinkt nu ook beter als die van de andere bandleden. Vooral bij het nummer: ‘Lucky Again’ komt dat goed tot uitdrukking. Veel mensen zijn naar dit optreden komen kijken want zelden of nooit zie je zulke toppers als: Frank Goldwasser, Henri Cooper, Boyd Small, Monty Amundson en Bart Kamp op één podium bij elkaar. Een uniek feit dus dat je, zeker als liefhebber van slide, zeker niet mag missen. Wat de Rabozaal betreft is dit het afsluitende optreden.

Een buitengewoon swingend optreden, sterker nog dan op Peer, is het optreden van Dwayne Dopsie & The Zydeco Hellraisers. Wat is dit een spetterend optreden zeg, het publiek gaat volledig door het dak. Een tot aan de nok toe gevulde Limburgzaal is het resultaat, het praatje gaat snel door de schouwburg dat er spektakel in deze zaal is. Met de neus tegen het podium, de zweetdruppels van Dwayne Dopsie en van wasbord player Alex McDonald kan ik tellen, sta ook ik te kicken bij deze mix van cajun, zydeco en blues. Probeer daar ook maar eens bij stil te staan, sterke jongen of meisje als dat je lukt.

Het wordt voor onze Nederlandse The Juke Joints die als begeleidingsband van Eddy ‘The Chief’ Clearwater als afsluiter in de zaal geprogrammeerd staat moeilijk om dat te evenaren of zelfs te verbeteren.
Echter naar mijn idee een complete misrekening van mij. De Zeeuwen, altijd al een sterke live-band, laten zowel ‘The Chief’ als het publiek niet in de kou staan. De 76-jarige gitarist uit Chicago met in zijn kielzog The Juke Joints overtreffen dit optreden heel gedreven. Een gouden combinatie blijkt ook nu weer. Na een spetterend optreden enkele weken geleden in de Bosuil worden hier nog eens duidelijk de puntjes op de ‘i’ gezet.
Het overgrote deel van het publiek dat bij Dwayne Dopsie er ook staat wordt versterkt met publiek van de overige zalen. Nu is het echt mudvol hier dat voert de sfeer alleen maar op. Maar doet toch ook iets bij de muzikanten op het podium. Hoewel ik nooit twijfel aan de inzet van de Zeeuwen, heb ik nu het idee dat ze er nog een schepje bovenop doen. Een prachtige partij zetten ze neer en daarmee een bijzonder waardige en verdiende afsluiting in de Limburgzaal.

En om het helemaal af te maken kunnen we in het DSM theatercafé nog een smeuïge jamsessie bijwonen. Verschillende artiesten die deze avond met hun eigen band hebben opgetreden doen hier aan mee. Dus zien we onder meer: Dede Priest, Marquise Knox, Nathan James, Franco Limido en zelfs CC Jerome hun laatste energie eruit persen. De jamsessies op de Southern Blues Night hebben een goede naam en trekken altijd veel volk naar zich toe. Dat is nu niet anders, een ideale gelegenheid om de muzikanten eens zonder druk te zien presteren en om zelf ook nog eens na te kletsen over het afgelopen programma.

Circa 1500 bezoekers trekken in de vroege morgenuren van zondag 20 maart richting huis en laten de organisatie met een voldaan gevoel achter. Zij hebben er uiteindelijk zorg voor gedragen dat alles zo goed is verlopen. Een succesvolle 15^e editie is daarvan het resultaat.