De 10e editie van het festival in het Belgische Puurs, Duvelblues, gelegen tussen Brussel en Antwerpen, is een primeur voor mij. Ik heb voor het eerst hier de zeer gezellige sfeer kunnen proeven en mijn conclusie aan het begin van mijn verslag is in ieder geval dat dit niet mijn laatste keer is gewest dat ik Duvelblues heb bezocht.

Organisator Gust Meeuw en zijn mannen hebben een selecte line-up uit de blueswereld gecontracteerd en alvorens Rod Piazza met zijn Mighty Flyers het podium op komt, waarover later meer, wordt er een klein feestje gevierd. Enkele festivalmedewerkers worden in het zonnetje gezet en bedankt met toespraken, bloemen en natuurlijk niet te vergeten een overheerlijke taart.

De Belgische band PopLawSky zorgt in het begin al direct voor de juiste stemming in de tot dan toe nog overzichtelijke tent, die tegen het eind van de avond ruim 1500 bezoekers zal herbergen. Hun muziekstijl is een mix van R & B, roots en rock met zo nu en dan enige pop-invloeden. Hun hit ‘Let It Slide’ wordt dan ook aan het publiek gepresenteerd met het kenmerkende Hammond geluid en aangedikt met fijne gitaarriffs. Hiervoor zijn Mark Salen en Frederic Martello verantwoordelijk.
Zanger en mondharmonicaspeler Kris Bries heeft een goede stem en beschikt over genoeg longinhoud om enkele stevige harpsolo’s te spelen. Samen met de overige bandleden etaleren zij de juiste groove. Daarbij ook enkele uitstapjes richting roots en americana. De band heeft er lol in en alles past sluitend, zoals het festival T-shirt dat ik later op de avond heb gekocht.

De in Griekenland geboren Chatz Kostas, die ooit eens naar België is gekomen en daar uiteindelijk is blijven hangen, zit op zijn kruk in de Tiendenschuur en pikt en speelt op zijn dobro zowel de blues, ragtime als folk. Tussen de nummers door praat hij zijn set aan elkaar en heeft hij het over zijn muziek en waarom hij die juist speelt. Zijn muzikale vriend, Piet Dedonker, begeleidt hem daarbij op percussie. Chatz speelt ook enkele fantastische instrumentale nummers zoals: ‘Merlin Rag’  en ‘Song For Ruth’. Dat bezorgt hem een flink applaus van het talrijk aanwezige publiek. Een heel leuk intermezzo op het festival en een verrijking voor de blues.

Vanaf vijf uur is het funk en soul wat de klok slaat met het optreden van het Franse kwintet Malted Milk in de tent. Deze twee muzikale componenten, soul en funk, domineren hun stijl. De titel "Soul Of A Woman" en "Straight Woman Blues" zijn een goed voorbeeld van de funky blues zoals zij die spelen. Het zorgt voor een prima sfeer in de tent en vooral het vrouwelijke aandeel van het publiek kan daarbij niet stil blijven staan. Zo zie ik velen heupwiegend op de ritmes van de muziek meedeinen terwijl de mannen het vanaf de zijlijn eens goed bekijken.
Dit vijftal heeft in 2007 hun land vertegenwoordigd in de finale van de Memphis International Blues Challenge, nu laten ze ons horen hoe zij op hun eigen manier de blues zien en spelen. De sterke zangprestaties van Arnaud Fratin liggen in lijn met zijn vaardigheden op de Telecaster en zijn medebandlid Yann Cuyeu doet dat top op zijn Gibson. Ondersteund door een goede ritmesectie die bestaat uit: keyboard, bas en drum zorgen zij voor de juiste ‘mood’. En dat ruim zeventig minuten lang.
 
In de Tiendenschuur zit Leon Blue (USA) achter de piano klaar om zijn set te beginnen. Deze 78 jaar jonge pianist/zanger speelde ooit in de band van Ike & Tina Turner en toerde met de Delta Groove Bluesrevue door Europa en stond daarmee op Moulin Blues. Met zijn aanstekelijke muziek zorgt hij voor een prima optreden mede ook door de ondersteuning van een Cajunspeler, wiens naam ik helaas niet meer weet.
Leon Blue bewijst nog steeds dat hij de blues en vooral de boogie woogie nog in zich heeft. Ook zijn zangstem mag ik beslist niet vergeten te roemen want die is nog altijd in topvorm. Het duo staat voor twee sets ingepland en het is een lust om hen aan het werk te zien en te horen.

Een paar weken geleden heeft hij twee onderscheidingen ontvangen van de Blues Foundation in Memphis, nu is hij te gast in Puurs, harmonica legende Charlie Musselwhite.
Wat moet ik schrijven over zijn carrière, hoeveel prijzen heeft hij al niet gewonnen en met wie heeft hij niet gespeeld? Om dat allemaal op te sommen zou te veel tijd gaan kosten. Laten we gewoon bij zijn tachtig minuten durende optreden blijven. Hij wordt op het podium prima ondersteund door zijn fantastische muzikanten: June Core op drums, Mike Phillips op bas en Matthew Stubbs op gitaar.
Alleen al voor het spelen van de klassiekers: "Christo Redemptor" en "Bad Boy" krijgen ze van mij een award. En van het nummer ‘Church Is Out’ van zijn album “Delta Hardware” krijg ik kippenvel. Dit is wereldklasse. 

Bezoek uit het buurland Duitsland komt niet alleen op mijn conto maar ook op de band die in De Tiendenschuur het publiek gaat vermaken. De Duitse band Kozmic Blue, zij spelen hun muziek met vaardigheid en gevoel. Ingeborg "Maggie" McInthun en haar drie medebandleden zorgen voor een ware muzikale belevenis. Maggie neemt ons schreeuwend en zingend mee door hun repertoire. Haar harp en dwarsfluit kwaliteiten zijn prima in orde. Samen spelen ze onder meer nummers als: "Mean Woman Blues" en ter ere van Janis “Ball and Chain".  Naast gitaar speelt Gerhard Sagemüller ook op een minimalistisch drumstel en met zijn allen samen is het voor hen een peulenschil om het publiek te enthousiasmeren voor hun sound.

En nu de Mighty Flyers en het echtpaar Piazza. Wat een show, wat een fantastische muzikanten en wat een muziek. Dit is de hemel op aarde wat Honey Piazza aan de piano, haar man Rod op mondharmonica en zang, Henry Carvajal op de Telecaster en David Kida op drums hier laten horen. Het lijkt wel of de tentstokken dansen bij deze muziek. Vanaf de eerste tot en met de laaste noot van dit concert gaat het publiek uit het dak.
En de ruim tien minuten durende pianosolo van Honey in combinatie met de drum van David Kida is elke cent van de entree waard. De toetsen van de piano zijn roodgloeiend gespeeld en wat voor een show wordt hier gegeven? Machtig mooi allemaal.
Rod, zowel op de chromatische als ook op de diatonische harmonica, speelt als een jonge god, zijn bluesstem klinkt in iedere hoek van de tent als een klok. En iedere keer weer vraagt het publiek om meer. Rod heeft uiteraard zijn harp in de aanslag om daar aan te voldoen. Het samenspel van de muzikanten is perfect en vormt een sterke eenheid. David Kida is een bluesdrummer par excellence en Henry Carvajal verwent onze oren met een fikse solo. Daarna hebben we mogen genieten van hun versie van de bluesklassieker ‘Black Night’, niet alleen voor mij een topper maar ook voor het publiek.

En voor de sublieme afsluiting van het festival zorgt de Amerikaans – Italiaanse combinatie: Martha High en Morblus.  Martha’s unieke stem heeft jaren lang een belangrijke rol gespeelt in de band van James "Godfather of Soul" Brown, en gesteund door: Morblus Roberto Morbioli op gitaar, Daniele Scala op de Hammond, Stefano Dalla Porta op bas en Diego Pozzan op drums, met de steun van twee achtergrond zangeressen, trompet en saxofoon levert dit een grandioze samenwerking op. Martha’s stem heeft seks en soul in overvloed, het spettert van begin tot einde in de tent.

Voor mij is de retourrit van 480 km meer dan de moeite waard geweest. Tevreden ben ik richting Hilden gereden en heb onderweg nog eens alles de revue laten passeren. Eén feit staat vast, ik kom in 2012 met plezier terug naar Duvelblues.