In het ‘Hof van Coolhem’ in het Belgische Puurs  vallend onder de gemeente Antwerpen komen uit alle windstreken de bluesliefhebbers naar het inmiddels al zeer befaamde Duvel Blues. Een festival dat een goede naam heeft opgebouwd door het programmeren van zeer interessante bands uit binnen- en buitenland maar zeer zeker ook omdat het als zeer gezellig geldt in de bluesscene.

Zoals we al gewoon zijn wordt de opening ook dit jaar in handen gelegd van Belgische bluestalenten. De beurt is deze keer aan Scotch ’n Soda. Dit kwartet opent om 16.00 uur met een flitsend optreden. Hierbij passeren zowel klassiekers als eigen werk de revue en hun muziekstijl varieert van blues en jazz tot en met boogie aan toe. Bij het hun interpretaties van covers moet je denken aan nummers als: “Want Ad Blues” van John Lee Hooker of ‘Evil’ van Willie Dixon. Hun optreden van een uur gaat er bij het publiek in als koek. Een goede en vooral swingende opening van het festival.

Ondertussen begint al vrij aardig druk te worden terwijl op het podium de Tiendenschuur de uit Denemarken afkomstige Tim Lothar Petersen klaar staat om in een iets rustigere omgeving de mensen te laten genieten van zijn Mississippi Delta blues. In de lijn van Charley Patton en Robert Johnson vertolkt hij op zijn Dobro de traditionele akoestische blues waarbij ook een stevige partij slide om de hoek komt kijken. Tim Lothar Petersen is een graag geziene muzikant op festivals en in concertzalen. Ingetogen en vooral vriendelijk weet hij met zijn mooie stem en gitaarspel het publiek in korte tijd aan zich te binden. Op Duvel Blues lukt het hem al vrij snel om het in groten getale verschenen publiek te interesseren voor zijn muziek. Het is dan ook niet vreemd dat hij in Denemarken onderscheiden is voor de beste blues cd 2008 maar ook voor beste Deense bluesartiest.

Buiten dat de organisatie dit jaar ook weer voor een sterke line-up heeft gezorgd, hebben zij ook gedacht aan de sfeer en uiteraard aan de innerlijke mens. Eten en drinken zijn er voldoende aanwezig terwijl men her en der leuke zitjes heeft geplaatst om nog eens lekker na te keuvelen over wat je net gezien hebt. Goed is het ook dat de optredens op beide podia elkaar afwisselen zodat je niets hoeft te missen. Iets wat je niet altijd tegenkomt op festivals.

Terug naar de grote tent maar weer om daar de ‘Iron Man’ Michael Burks te gaan horen en zien. Deze kolos uit de Arkansas (USA) heeft het gitaarspelen al met de paplepel binnen gekregen van zijn opa en vader. Michael Burks houdt van stevig gitaarwerk en hij soleert er dan ook regelmatig op los. Voeg daarbij zijn diepe maar toch wel warme stem en je krijgt een opzwepend optreden die het randje van de bluesrock hier en daar stevig raakt. Zijn repertoire put hij o.a. uit zijn inmiddels vier uitgebrachte cd’s dat hij afwisselt met goed verzorgd en gespeeld coverwerk. Michael Burks laat goed zien dat overdaad niet hoeft te schaden. Natuurlijk soleert hij veel op zijn gitaar maar dan wel op een goede manier dat het je niet gaat vervelen. Hij is secuur en werkt zijn soli perfect af, geen afraffelen maar goed uitgewerkt alles. Zijn gitaarwerk is niet voor niets genomineerd met de Blues Music Awards 2009 voor beste instrumentalist-gitarist.
Het publiek geniet met volle teugen want ze willen een toegift van hem.Michael geeft daar spontaan gehoor aan, hij is er de man niet naar om na vijf kwartiertjes te stoppen. Dus plakt hij er nog wat tijd achteraan.

Na zijn optreden trekken veel mensen richting etenstentje, terras of naar de Tiendenschuur. Want daar krijgen we iets speciaals te zien. Singer/songwriter Rob Junklas uit de States staat daar met zijn twee kompanen klaar om te gaan spelen. Ik kan me niet herinneren ooit een cello op een bluespodium te hebben gezien en dan ook nog een die gebruikt gaat worden. Dit geeft voor mij toch wel een verrassende impuls aan de stijl van Rob Junklas. En als je zijn teksten hoort dan ontwaar je het echte ‘bluesleven’ met alle ups en downs. Door het gebruik van de cello neigt zijn stijl naar de psychedelische blues toe, mocht die er zijn, want anders kan ik het niet omschrijven. Het is aardig om daar een half uurtje voor vrij te maken. Maar daarna heb ik het eigenlijk wel gehad met hem, de verrassing is weg. Maar dat geldt niet voor iedereen want het merendeel blijft zitten en zullen dus wel van zijn muziek houden. En dat is ook prima zo, daarom is een festival ook zo leuk om te bezoeken, er is voor ieder wat wils in de muziek.

Een spetterend optreden, naar mijn smaak, is toch wel dat van Diunna Greenleaf  (USA). En net zoals Tim Lothar en Michael Burks is ook zij genomineerd voor een Blues Award en heeft ze al diverse onderscheidingen in de muziek mogen ontvangen. Als haar voorbeelden gelden muzikanten als: Koko Taylor, Sam Cooke en Aretha Franklin. En dat blijkt dan ook wel want deze corpulente dame heeft een dijk van een stem met een groot bereik. Dit komt natuurlijk ook door haar gospelachtergrond waarbij de zang centraal staat en getraind is. Maar buiten dat zij voor een perfecte show zorgt met prachtige songs en prima stem is het ook haar begeleidingsband ‘Blue Mercy’. Samen mixen zij soul, jazz, blues en gospel tot een eenheid die mij in ieder geval kippenvel bezorgt. Ik geniet van haar stem maar ook van het volvette gitaarwerk van Jonn Richardson. Dit is blues met hart.

Als Diuna klaar is zal Tim Lothar Peterson in De Tiendenschuur nog een kort optreden verzorgen zodat het hoofdpodium in gereedheid gebracht kan worden voor The Fabulous Thunderbirds. De absolute head-liner die voor Duvel Blues exclusief naar België komt. Natuurlijk met frontman en een van de beste harpspelers Kim Wilson in hun midden. Nu mag iedereen wel vertellen dat het niet meer de originele T-Birds zijn maar dat doet hier niets ter zake. Wat hier geboden wordt en op het podium staat is het neusje van de zalm. Ik noem de gebroeders Moeller, Johnny op gitaar en Jason op drums met daarnaast op gitaar Mike Keller en op bas Randy Bermudes. Dus in de blues absolute toppers die hier nog eens duidelijk laten zien waarom ze tot de top in de blues worden gerekend. Over Kim Wilson kunnen we heel kort zijn. Sublieme stem met geweldig imponerend harpspel, geen spelt tussen te krijgen. De andere muzikanten zijn van hetzelfde niveau, vooral Johnny Moeller met naast zich Mike Keller. Zij wisselen elkaar regelmatig af of duelleren tegen elkaar met hoogstaand gitaarwerk.
Uiteraard krijgen we oud werk te horen zoals: ‘My Babe’; Pretty Baby’ en ‘Tuff Enuff’ maar oom nieuw werk. Want voor Duvel Blues hebben ze de prerelease van hun binnenkort uitkomende cd meegenomen en daar worden natuurlijk ook enkele songs van gespeeld. Zoals het funky uitgevoerde ; Got To Bring It With You’ of het rockabilly achtige ‘Take Me As I Am’.
De band zet een optreden als een huis neer met net zo’n stevige fundamenten als in het verleden. Met de toegift ‘Fine Fine’ sluit de band dit voor België exclusieve optreden af. Maar dat doen ze niet zonder een signeersessie tussen het publiek te houden. Hierbij nemen ze nog tijd om met de fans te praten en zich te laten fotograferen. Sympathieke mannen die een buitengewoon sterk optreden hebben neergezet.
Duvel Blues is weer verduiveld gezellig en goed geweest met een prima sfeer die mij en al het aanwezige publiek aanstaat.