|
Drijf-in
Blues festival Giethoorn
Tekst: JAWK
Foto: Jack Kok
 En
dan mag je daar naar toe om voor Triple R Blues Radio en
Bluesbreeker.nl een verslag en foto’s te maken.
Nu kenden wij Giethoorn al jaren en waren erg nieuwsgierig hoe dit
festival in de praktijk zou verlopen gezien al die nauwe paadjes
waar het op een normale zomerdag file-wandelen is, maar dat is ons
reuze meegevallen. Natuurlijk, het is druk maar die drukte
concentreert zich rondom de kroegen waar het te doen is en van
file-wandelen is geen sprake. Wel van overvolle kroegen, maar
daarover later, eerst maar eens bij het begin beginnen. Althans ons
begin, want de vrijdag hebben we niet mee kunnen maken.
Het waterpodium bij Smit’s Paviljoen is de startplek voor de
zaterdagavond; The Motives ft Matt Taylor, die bij het soundchecken
al een lekker voorproefje geven van wat ons te wachten staat. Dat
klinkt veelbelovend, alhoewel dan al blijkt dat de afstand vanaf het
terras tot het podium erg groot is. Als de heren per motorpunter
aangevoerd worden voor de officiële set ligt het water vol met boten
en bootjes gevuld met mensen die zin hebben in een feestje. Ze gaan
voortvarend van start, spelen werk uit het Snowy White Blues Project
en ook nieuw werk van The Motives, gevarieerd en goed.
Zelf
noemt Matt het “The most amazing venue we’ve ever played”
Maar
zoals al gevreesd is de afstand voor ons te groot en ontbreekt het
contact. Daarbij zorgen een enkele bootbotsing en mensen die
daardoor in het water vallen voor hilariteit maar ook afleiding.
Volgende keer toch maar proberen een bootje te charteren om voor het
podium te komen.
Maar we hebben de smaak te pakken en dat is maar goed ook want
binnen staat inmiddels Professor Deaf & the Swingaholics te
trappelen van ongeduld. En terecht. Wat een band.... Geweldig.
Misschien volgens de puristen niet een “Blues” band omdat het iets
te veel “swing” heeft, maar van ons mogen ze. Hun uitvoering van
“Need your love so bad” was voor ons het spreekwoordelijke “belting
out the blues”.
Een 8-mansformatie die het Paviljoen omtovert tot een feesttent. Wij
gaan ze zeker nog eens opzoeken.
Omdat we erg nieuwsgierig waren naar een aantal andere bands en wat
bekendere ook weer eens wilden horen, zijn we toch maar richting
centrum getrokken om te proberen de fameuze kroegentocht te
voltooien. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan want het was overal
stampvol met als resultaat dat we sommige bands alleen gehoord
hebben, en een enkele, Michael Dotson, zelfs helemaal gemist. Daar
kon echt geen man meer bij, en aangezien hij in de achterzaal van De
Fanfare speelde was buiten luisteren ook geen optie. Jammer maar
helaas. Je kunt niet alles hebben, toch?
Wat hebben we dan wel gehoord? Fried Bourbon in De Vonder, klonk
een beetje dun maar dat kwam ongetwijfeld door de locatie, een kroeg
geeft nu eenmaal niet het beste geluid. Maar dat deerde het
aanwezige publiek, opvallend veel Belgen, helemaal niet. Tot buiten
op het terras stonden ze mee te deinen.
In het Botel speelde de derde Belgische band, Blues Lee, het
gedeelte dat wij gehoord hebben was een lekkere swamp-blues die
klonk als een klok. En ook hier was er geen doorkomen aan. Na een
paar met moeite gemaakte foto’s dan maar weer door naar de volgende
kroeg op het lijstje.
Bij Jantje konden we zowaar naar binnen, om Tiny Pete Pure te
aanschouwen. Jammer genoeg moest de gitarist na het tweede nummer
dat wij mee konden maken “aan het zuurstof” vanwege de enorme hitte
en drukte in het pand. Maar de nummers die we hoorden werden
weliswaar vol vuur en met heel veel lol gespeeld, maar waren ook wat
slordig en met name de zang van “Tiny Pete” viel wat tegen.
Dan maar naar de buren; in het Centrum stond de Ruud Weber Band op
het podium en meteen bij de eerste tonen hoor je wat een niveau deze
band heeft, maar ook zij sloten net hun set af, na de pauze maar
even terug dan, om te horen dat Rob Geboers zeker van toegevoegde
waarde was. Er werden onder andere eigen nummers ten gehore gebracht
waaronder Tell me, tell me van “New Blues”. Mooi!
Jammer dat je je dan een doel gesteld hebt en verder moet, naar de
Cuban Heels in De Grachthof, van hetzelfde laken een pak qua
publieke belangstelling maar met wat ellebogenwerk lukte het ons
zowaar om een glimp van de band op te vangen. Dat is dan ook alles,
foto’s maken lukt niet, het publiek is opgedrongen tot zo ongeveer
óp het podium, ernstig ruimtegebrek dus. De Heels hadden een goed op
de locatie afgestemd geluidsniveau, waardoor we volop genoten hebben
van o.a. “King of the jungle”. Gewoon lekker, niets meer aan toe te
voegen.
Jammer genoeg was De Fanfare dus overvol en moesten we Michael
Dotson laten schieten, verder naar De Sloothaak. Jay Tamkin Band, we
hadden er nog niet echt veel van gehoord, maar de jonge frontman
weet ons meteen in te pakken. Hier en daar gaat het nog wel eens
even wat slordig in alle enthousiasme maar hij speelt overtuigend en
vol vuur en zijn bandleden vangen de steekjes wel op. Het geluid was
niet denderend, dan de gitaar, dan de zang niet even goed afgestemd
maar dat mocht de pret niet drukken. Volop genoten dus en een
overvolle Sloothaak met ons.
Even bijtanken op het terras en dan een nachtelijk wandeling door
het stikdonkere Giethoorn naar Hollands Venetie, waar Ian Siegal net
aan het soundchecken is. Hij is grumpy, vertelt al 23 uur op de been
te zijn en lijkt niet echt blij met het feit dat hij om 02.00 uur
dient aan te treden. Speelt dan ook melige nummers als check,
waarmee hij het bedienend personeel volledig op het verkeerde been
zet; “….dacht dat dit ook een bluesband was” als hij “Help me make
it through the night” inzet…. Na de check neemt hij alle tijd, komt
nog even op z’n gemak een sigaretje roken en zet na 02.30 uur pas
voet op het podium, vergezeld door zijn bandleden. (Andy Graham’s
tweede optreden vanavond).
Hij is goed bij stem, maar het duurt even voor hij op stoom komt,
inmiddels is de zaal toch volgelopen ondanks het tijdstip. Ian
speelt werk van zijn laatste twee cd’s, in het gedeelte dat wij
gehoord en gezien hebben, en dat staat als een huis en wordt
gewaardeerd. Dan is het voor ons genoeg geweest, een lange wandeling
naar de camping noopt ons voor het einde te vertrekken, helaas.
Na een kort nachtje op naar de veelbesproken Drijf-af sessie. “Ben
op tijd” is ons gezegd en dat is nodig, ondanks een paar flinke
regenbuien stroomt het publiek toe en het wordt een fantastische
middag!
JJ Sharp en The Twelve Bar Blues Band hebben een aantal gasten
meegenomen en niet de eersten de besten; Bas Paardekooper-gitaar en
naar later blijkt ook sax, Robbert Thuinhof-sax, Mick Hup-gitaar,
Theo Oythuijse-drums en Nico Heiligers-basgitaar. Er wordt in
diverse combinaties gejamd enhet wordt zo'n feestje dat we helemaal
vergeten nog even naar Het Centrum te gaan waar ook de Ruud Weber
Band met een aantal vrienden speelt. Maar soms wil je niet alleen
registreren maar gewoon genieten en dat doen we zondagmiddag dan ook
volop. Er passeren allerlei blues(-rock) vormen de revue, eigen werk
van JJ waaronder het prachtige 'Standing On Melting Ice', 'Roadhouse
Blues' van The Doors compleet met saxsolo en uiteraard komt ook
ZZ-top voorbij. Hoe genereus deze muzikanten zijn blijkt wel als de
kleine Jan, van zo'n jaar of 7, die met zijn 'Electric Guitar
Hero' naast het podium staat, naar voren wordt gehaald en met de
grote jognens 'mee' mag doen.
Diezelfde eer valt Frits Krieger en
Frank van Engelen toe, die als rechtgeaarde fans bijna op de eerste
rij zitten en dan zomaar uitgenodigd worden mee te spelen, hoe mooi
is dat.
Terwijl de zon lekker begint te schijnen en de ooievaars over het
Overijsselse land zweven wordt dit een van de mooiste bluesconcerten
die we hebben meegemaakt. Chapeau voor: de muzikanten, de
organisatie van dit festival en ook nog maar even vermelden: de
mensen die in alle horecagelegenheden het vuur uit hun sloffen
liepen om het ons allemaal naar de zin te maken.
|
.jpg "Jay Tamkin Band (1).jpg")
