Ieder jaar is het tijdens het paas-weekend weer hetzelfde, kiezen uit een overdaad aan activiteiten. Soms gaat het maken van die keuze moeilijk maar soms ook heel gemakkelijk. Dat laatste is voor mij weggelegd, want laten we eerlijk zijn een bluesfestival in je eigen gemeente Helden. Dan is de keuze toch niet zo moeilijk, zeker niet als het een fraai programma is zoals op de 2^e editie van dit festival. En dus trek al fietsend met mijn fotokoffer op de rug richting het theater. Bij aankomst heerst er een drukke maar gezellige sfeer op de goed gevulde terrasjes. Bij 20 graden ’s avonds om half negen niet zo vreemd eigenlijk.

In het theater echter is nog niemand als ik binnenloop, daardoor start het programma ook een half uurtje later met het Nederlandse trio Guveau. Een band rond Arno Guveau (producer van onder meer: Stevie Ann, Manfred Mann) die samen met gitarist Cor Mutsaers (Kane, Ilse de Lange) en bassist Eric Coenen (Ilse de Lange, Blowbeat) door Nederland toert. Een niet mis te verstaan trio met ruime muzikale bagage zou ik zo zeggen. Het trio begeeft zich op het pad van, wat ze zelf noemen, de funky blues.
Een rustige opening van het festival, maar wel een goede opening met songs die zo nu en dan in de richting van een J.J. Cale en Tony Joe White gaan. De setlist is opgebouwd rond nummers van zijn laatst verschenen album: “Son Of The Big Smoke”.  Wat ik eigenlijk een beetje mis is een blazerssectie tijdens ‘Waterfall’. Een nummer dat op het album uitstekend klinkt, dat neemt niet weg dat het hier semi-akoestisch minder is. Verre van dat, het klinkt meer dan prima. Dat geldt ook voor een nummer als ‘Son Of The Big Smoke’ en ‘Holly’.  ‘Call Me The Breeze’, bij iedereen wel bekent, wordt tot in de puntjes uitgevoerd maar dan wel op hun eigen manier. Persoonlijk vind ik hun optreden wat aan de korte kant, gewoonweg om dat hier drie buitengewoon goede muzikanten zitten die uitstekende muziek maken.

Uit België komt de talentvolle band Ganashake, ook een trio maar die het meer de ruige kant op zoeken. Zij hebben zich het laatste jaar op diverse grote bluespodia kunnen bewijzen. Niet voor niets hebben ze op het hoofdpodium gestaan van (Ge)Varenwinkel Bluesfestival en op het befaamde bluesfestival van Peer. Hun goed ontvangen debuut album staat nog steeds volop in de belangstelling.
De mannen hebben talent dat is een feit dat zeker is, echter hier is hun spel enigszins mat te noemen. Maar ook het publiek is niet scheutig en reageert flauwtjes op de songs van hen. Dat is erg jammer, want de band heeft bewezen dat ze goed kunnen spelen. Het niveau van hun grandioze optreden in (Ge)Varenwinkel wordt jammer genoeg niet gehaald. Dat neemt niet weg dat we geen goed optreden hebben gezien. Hun interpretatie van Houndog Taylor’s: ‘Give Me Back My Wig’ is er toch wel eentje om je vingers bij af te likken. Dat mag ook gezegd worden van het zeer snelle ‘Graveyard Shuffle’. Het gitaarwerk, maar ook de zangpartijen van Jess Jacob mag je gerust horen. Daar zit wel degelijk kwaliteit in verscholen. Daarbij mag ik niet de kwaliteiten van Sander Goethals op de bas en drummer Bert Minnaert ongenoemd laten. Zo nu en dan krijgen we dan ook fikse gitaarsoli gepresenteerd, iets dat het publiek natuurlijk graag hoort.
De bas-intro van ‘Plastic Scene’ klinkt lekker vet en aangevuld met de vlotte rifs van Jess is dit een goed klinkend nummer met een funky inslag. Zoals gezegd het is een goed optreden maar ik heb ze beter horen en zien spelen.

Headliner van deze 2^e editie is Jon Amor Blues Band. Een Brits kwartet rond frontman Jon Amor die velen zullen kennen als een van de gitaristen van The Hoax. Al hoewel je de band niet als power-kwartet mag omschrijven is hun optreden meer dan stevig te noemen.
Jon Amor is een begenadigd gitarist die zijn instrument tot in de perfectie beheerst. Dat ondervindt je al direct bij het openingsnummer ‘Azuza Boogie’. En samen met bassist Chris Doherty; gitarist Dave Doherty en drummer Mark Barrett (The Hoax) wordt er voor een stevige pot blues en bluesrock gezorgd. In rap tempo schotelt de band ons nummers van hun recente album voor en nieuwe songs, zoals het rauwe en vette ‘Juggernaut’ of het bluesy ‘Repeat Offender’. Door de zang van Jon klinkt het allemaal toch wel fris en helder. Het is uiteraard allemaal iets anders dan bij The Hoax, maar ik moet zeggen dat hij zich ‘solo’ zich ook wel staande houdt. Hij heeft zijn eigen stijl en weg gekozen en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit meer variatie biedt dan The Hoax.
Een paar bijzonder fraaie staaltjes blues in de vorm van: ‘Eagle’ en ’Cut Through The Graveyard’ net zoals ook wat ouder werk staan er op de setlist.
Een erg sterk optreden dat roept om meer. En dat meer krijgt het publiek ook in de vorm van een toegift uit zijn periode bij The Hoax. Hij kiest voor het nummer: Feeding Time, een nummer dat rond de klok van half twee deze tweede editie van Dok6 blues afsluit.

Jammer dat er wat weinig publiek is gekomen, het is gezellig druk geweest maar er had gerust meer publiek mogen komen. Voor de entree en de consumpties had je het niet hoeven laten en zeker niet voor het programma.