De term DeltaPhonic is door Electro-Fi directeur Andrew Galloway bedacht, hiermee bedoeld hij de sound die de muziek van Chris Whiteley en Diana Braithwaite zo uniek maakt, of het nu een soulvolle stem, een melancholische harp of slide-gitaar is.
Met als basis de traditionele dertiger en veertiger jaren blues en invloeden uit de Chicagoblues en soul, in het achterhoofd hebben Chris Whiteley en Diana Braithwaite praktisch alle songs op “DeltaPhonic” zelf geschreven.
Deze invloeden komen terug in nummers als: ‘Cool Cat’, ‘Twice as Good’ en ‘Midnight Stroll. De slide wordt in ‘Twice As Good’ voortreffelijk gespeeld door Chris Whiteley en in combinatie met de warme en vooral soulvolle stem van Diana Braithwaite resulteert dit in een prima compositie. In Midnight Stroll neemt Chris Whiteley zelfs de trompet ter hand wat het Chicagoblues gevoel nog meer versterkt.

‘Shake Blues’ is een bluesnummer met soulinvloeden waarin de bariton sax en de harp een voorname hoofdrol spelen. Je mag dit nummer wel tot een van de hoogtepunten op dit album rekenen mits je daarbij hun uitvoering van Tampa Red’s ‘It Hurts Me Too’ niet terzijde legt. Ook dit is een voortreffelijk uitgevoerd bluesnummer.
Het nummer ‘Jump and Shout’ is een nummer dat bekend voorkomt. De slide en harp melodie kom je vaker tegen in bluesnummers. Het is geen echt uptempo nummer maar zet zich wel af tegen de wat rustigere stukken op dit album. Het is toch wat sneller en wat rauwer en dat mag dit nummer wel hebben.
‘It Was A Sad Night In Harlem’ is hun tweede cover, dit maal geschreven door Al Lewis en Helmy Kresal. Een van oorsprong jazz nummer gespeeld door Duke Ellington is grotendeels onaangetast gebleven, misschien hier en daar wat meer gepolijst en technisch verfijnd. Maar dat mag geen bezwaar zijn. Maar uitstekend gespeeld, zelfs het trompetgeluid wordt geëvenaard. Dit beschouw ik als een welverdiende ode aan Duke Ellington en geeft aan dat dit nummer in de huidige tijd nog steeds past op een setlist.

DeltaPhonic is een gepassioneerd stukje muziek dat traditionele blues in een iets moderner jasje vertegenwoordigt op een doodeerlijke manier. Puurder kun je het haast niet krijgen of je moet de stroom uitschakelen.