Zaterdag 12 december staat alweer de 11e editie van ‘Blues Traffic Goes Live’ op het programma. De inbreng voor deze editie komt van: The BluesStew, een band uit de regio net zoals The Stoolgang, zij verzorgen de pauzemuziek en de afterparty, The Veldman Brothers en de befaamde Italiaanse formatie Egidio Juke Ingala band met gitarist Maurizio Pugno in hun gelederen. Dit affiche belooft veel goeds voor deze avond te worden.

En zoals al jaren gebruikelijk bijt de regionale band de spits af, in dit geval dus The BluesStew. Zij doet dit zeer verdienstelijk met stevig blueswerk er passeren covers van John Mayall, Kenny Neal en andere grote namen uit de blues. En ze beperken zich daarmee niet alleen tot de Chicago blues, hun repertoire raakt meerdere muzikale richtingen in de blues. Hun optreden wordt door het publiek goed ontvangen en ik hoor zo nu en dan dat dit een uitstekende opening van deze editie is. Ik kan me daar alleen maar bij aansluiten.

De organisatie heeft tijdens de ombouwpauzes en de afterparty gekozen voor de uit de regio Weert afkomstige band The Stoolgang.
Zij hebben op het Bluesrockfestival in Tegelen furore gemaakt maar ook op regionale festivals en in zalen hebben zij hun sporen al verdiend. Met stevige blues van The Fabulous Thunderbirds , The Paladins en natuurlijk The Red Devils. Dit heeft te maken met de uitstekende stem en harpgeluid van Wil Jansen aangevuld met het pittige gitaarwerk van Marc Gijssen. Het publiek trekt dan ook massaal naar het café om deze band te gaan bekijken. Vooral tijdens de afterparty blijkt dat er nog weinig bluesliefhebbers zin hebben om naar huis te gaan. Want het café is tot aan de nok toe gevuld en dat heeft alleen maar te maken met het goede optreden van The Stoolgang. Als kers op de taart worden we dan ook nog eens verwend door een korte jamsessie samen met Maurizo Pugno en Egidio Juke Ingala. Dit maakt het feestje helemaal compleet.

Maar terug weer naar het hoofdpodium waar The Veldman Brothers klaar staan om de sfeer nog verder te verhogen. De gebroeders Veldman weten wel degelijk waar abraham de mosterd haalt. Zij stonden dit jaar op het kleine podium op het Moulin Blues terrein. Hier wisten ze al te imponeren en dat doen ze vanavond weer. Zonder enige moeite lukt het hun om het publiek volledig op hun hand te krijgen. Vooral als ze hun nummer ‘One More Chance’ spelen dan is het hek van de dam. Dit is werkelijk kicken. Dat de gebroeders Veldman zich hebben laten inspireren door o.a.: Howlin’ Wolf, The Vaughan Brothers en The Fabulous Thunderbirds is wel te horen. Daarbij blijft het echter niet zij vullen dit verder aan en zo kom je terecht bij hun eigen werk dat de show steelt. Het gitaarwerk van Gerrit Veldman is superb net zoals zijn zangtalent, versterkt door de bas van Donald van der Goes en de drumpartijen van Marco Overkamp evenals Bennie Veldman op de toetsen en harp levert dit een geweldig optreden op. Ik ben vooral gecharmeerd door de toevoeging van de het typische Hammond XK-2 geluid van Bennie Veldman. Dit levert een extra dimensie en variatie aan hun muziekstijl. Een super optreden van deze Nederlandse band.

De headliner The Egidio Juke Ingala Band samen met Maurizio Pugno zullen een grote inspanning moeten leveren om dit te overtreffen. Dat is natuurlijk niet helemaal eerlijk om dit te schrijven omdat de band een geheel andere stijl van de blues hanteert dan we al gehoord hebben. De smaken verschillen dusdanig dat een vergelijk niet reëel is. Met hun Westcoast blues zoeken zij een andere richting op. Maar het is wel de blues die de laatste jaren furore maakt in Europa.
Bij hun muziek kan het publiek niet stil blijven staan, zeker niet als Maurizio Pugno zijn soli loslaat. Eigen werk van hun drie cd’s wordt afgewisseld met coverwerk en dat gaat hun voortreffelijk af. Vooral hun uitvoering van het nummer ‘Scratch My back’ en ‘I Feel So Good’ zijn er met een gouden randje.
De mannen houden van aanpoten en gaan er ook stevig tegenaan zodat hun optreden uiteraard de afgesproken tijd ruim overschrijft. Maar daar heeft het publiek geen boodschap aan zij worden op hun wenken bediend. En blijf bij hun muzikale uitspattingen met Italiaanse furie maar eens stil staan. Nou het lukt je haast niet. Een waardige afsluiter van dit festival mag ik wel stellen en daar doe ik de andere bands niets mee tekort.
Voor de ene is The Veldman Brothers de topper en voor de andere Egidio Juke Ingala en voor mij was het totaalplaatje top.
En om af te kicken zijn we tot diep in de nacht, of liever gezegd morgen doorgegaan in het café met een spetterend afsluitend optreden van The Stoolgang die nog even geholpen worden door Maurizio Pugno en Egidio Juke Ingala.
Om 3.00 uur heb ik toch maar de pijp aan Maarten gegeven en ben met een goed gevoel naar huis gegaan concluderend dat deze editie van Blues Traffic een van de betere is geweest.