Een jaar geleden nog hingen er donkere wolken boven Cuban Heels. Na het wegvallen van gitarist Rico Gerfen stond de band op het punt er mee te kappen. Hun laatste live-optredens stonden al geplant zoals hun sterke optreden in De Azijnfabriek te Roermond met gitarist Mischa den Haring (T-99).
Tot mijn verbazing en ook tot mijn vreugde heb ik verleden week hun nieuwe album op de deurmat gekregen. Uiteraard ga je dan direct naar de cd-speler om even snel door de cd te shufflen. Van dat even werd al snel helemaal beluisteren en daarna nog eens en nog eens. Je komt er niet van los, hun garageblues klinkt nog net zo smerig en vet als voorheen. De band heeft nu Mischa den Haring definitief ingelijfd en daarmee heeft de band niets maar dan ook niets ingeboet. Gezien de capaciteiten van Mischa is het alleen maar een verrijking voor de band. Hij is niet alleen een goede gitarist maar ook een prima componist en een aanvulling voor Jan Hidding. Dat neemt echter niet weg dat er nog enkele opnames met Rico Gerfen op staan.

Met ‘Get Me Outta Here’ wordt een open deur ingetrapt met het bekende Heels geluid van de harmonica van Richard Koster en de soms klagende zang van Jan Hidding. Dat nog eens aangedikt met het typerende gitaarspel van Mischa en ondersteund door de drumkit van Chiel Ten Vaarwerk en basgepluk van Arnoud van den Berg is het toch een typisch Cuban Heels nummer.

We worden getrakteerd op elf prima nummers waarvan enkele toch wel heel opvallende zoals de traditional: ‘Rosie’, een nummer uit de dertiger jaren van de vorige eeuw. Maar ook de covers: ‘Going Down The River’ met zijn opvallende intro en het verbasterde soulnummer van Eddie Floyd ‘Big Bird’, dat overigens in de Heels uitvoering buitengewoon sterk klinkt.
‘The Bonedrigger’ is een donker nummer, enigszins morbide, maar wel passend bij de band.
Het semi-akoestische nummer ‘Monkey On My Back’ wordt door de zangkwaliteiten van Jan Hidding naar een hoog niveau gebracht maar let daarnaast ook eens op het soms subtiele gitaarspel van Mischa den Haring. Een duo dat een klik met elkaar heeft op muzikaal vlak en dat tot in de puntjes uitbuit.
Richard Koster is een uitstekende harmonicaspeler die zijn instrument in al zijn hoedanigheid optimaal beheerst. Dat kun je op praktisch iedere song wel ontwaren maar vooral op het heel indringende nummer: ‘Believe I’m Going Down’ hoor je de echte kracht van deze muzikant.
En als ik ‘Gritbag’ de titeltrack beluister kan ik alleen maar denken aan de sterke sound van de band, hierop kom je alles tegen wat Cuban Heels zo sterk maakt.

De bluesliefhebber en vooral de liefhebbers van de gruizige garageblues komen met ‘’Gritbag’’ aan hun trekken. Dit is zonder enige overdrijving het beste wat the Cuban Heels tot op heden heeft uitgebracht. Hiermee draaien ze nog steeds mee in de absolute Nederlandse bluestop, zijn ze überhaupt wel weg geweest van de top? Ik dacht ’t niet……. Immers kwaliteit verloochend zich niet.

Luister maandag 4 april naar Los in de blues het blues radioprogramma op www.popkrakers.nl