De kerstdagen zijn zo van die dagen waar je eigenlijk alleen maar binnen zit omdat het buiten meestal te koud is om iets te doen. En als je dan binnen zit hou je je voornamelijk bezig met eten, want ruim voor dat het zover is wordt je bedolven onder de folders die volstaan met allerlei soorten lekkernijen. Een opluchting is het dan als er ergens in den lande iets van blues georganiseerd wordt.
GoNutz organiseert dit jaar in het Tegelse “De Haandert”, schuin tegenover het welbekende openlucht theater waar ieder jaar het Bluesrock-festival wordt gehouden, Christmas Blues.
In deze unieke zaal die vooral bij mij nogal wat herinneringen oproept, zullen Bas de Haan, Lightnin Guy & The Mighty Gators en als afsluiter Blues Lee de Kerst 2010 bluesy afsluiten.

Bluestroubadour Bas de Haan staat te popelen om het inmiddels aanwezige publiek op te warmen met Engelstalige en Nederlandstalige blues. Hij is ook de enige vanavond die de gelegenheid heeft gekregen om twee sets te mogen spelen.
Met zijn Amsterdamse humor alleen al weet hij ons te vermaken. Maar als je naar zijn eigen songs, en dan voornamelijk de Nederlandstalige  luistert, hoor je  die humor ook terug. Hij wisselt nummers zoals: ‘Somekind Of Wonderful’ en ‘Baby Please Don’t Go’ af met ‘Dronken op de bank’ en ‘Dacht ik ’t niet’. Alleen de titels van zijn eigen werk bezorgen je al een glimlach en die smile wordt alleen maar groter als je verder naar te teksten luistert. Met zijn akoestische gitaar en zo nu en dan de harp erbij maakt het optreden van deze joviale muzikant tot een leuke start van de avond.

Lightnin’ Guy & The Mighty Gators uit België tappen uit een geheel ander vaatje. Het is allemaal veel ruiger, steviger en opzwepender. Vooral Guy Verlinde, de frontman van de band, doet er alles aan om het optreden tot een succes te maken. Maar eigenlijk kost hem en de band dat weinig moeite. De mix van soul, roots, blues en rock doet het eigenlijk al alleen.
Deze band mag zich in korte tijd al tot een van de populairste bluesbands in de Benelux noemen. Op bijna alle grote festivals hebben ze gestaan en hun laatste album die ze samen met Guy Forsyth hebben opgenomen onder de titel “The Banana Peel Sessions” is door het overgrote deel van de critici en luisteraars goed ontvangen.
‘Mojo Boogie’ is een song, zoals de naam al zegt,  een lekkere boogie. Uptempo van de bovenste orde waarmee het publiek direct weet met wie ze te maken hebben. Een band die misschien niet 100% zuiver speelt maar die er wel voor meer dan 100% tegenaan gaat. En dat het zo nu en dan niet zuiver gaat is geen probleem. Het is live, en een goede band zoals deze, lost dit zonder problemen en zonder dat iemand het eigenlijk in de gaten heeft, op. Dat is ook de charme van een live-optreden en zeker zoals dit vurige optreden van Lightnin’ Guy & The Mighty Gators. Hun setlist bestaat uiteraard niet alleen uit eigen werk van hun recente albums maar ook uit voorbeeldig coverwerk. Ik noem bijvoorbeeld ‘Hipshake’ en een fantastische akoestische uitvoering van ‘ Voodoo Chile’ en ‘Bring It on Home To Me’ twee fantastische uitvoeringen. Echter ook het nummer ‘Long Distance Shuffle’ waarop Guy Verlinde heerlijk de slide speelt is een schitterend nummer en geeft ook meteen aan waar de kwaliteiten van de band liggen. Een optreden van deze band is eigenlijk zo voorbij, je vergeet de tijd. Om het goed af te sluiten heeft de band gekozen voor twee uitsmijters: ‘Stand By Me’ en het Franstalige ‘Bon Ton Rouler’. Vooral dat laatste nummer wordt nogal uitgesponnen en dat bevalt het publiek wel.

Als je na zo'n uitstekend optreden een festival moeten afsluiten moet je van goeden huize komen om dit te evenaren of te verbeteren. Ik kan nu al verklappen dat de meningen daarover verschillen en laat ik de kerk maar in het midden houden. Blues Lee uit België valt de twijfelachtige eer te beurt om het festival af te sluiten en op zijn minst evenaren zij het optreden van hun landgenoten. Maar omdat hun genre niet te vergelijken valt is het dus appels met peren vergelijken. Deze gelouterde professionals staan als band al lang in de Benelux aan de bluestop. En dat is iets wat ze voor hebben op Lightnin Guy & The Mighty Gators.

Enkele weken geleden kwamen ze dan eindelijk weer op de proppen met een nieuw album “Indeed” op de proppen. En zoals bij de vorige drie albums staan ook hier weer enkele hoogtepunten op. Dus het is dan ook niet vreemd dat een overgroot deel van hun setlist afkomstig is van dit album.  Het eerste nummer van hun optreden ‘Love Engineer’ is ook het openingsnummer van hun nieuwe album. En dat klinkt niet misselijk moet je toch al snel toegeven. Vooral hun combinaties tussen gitaarsolo's van Karel Phlix en de saxofoon van Bies Biesmans is een waarlijk genot om te horen. Hun stijl is moeilijk te plaatsen en dat maakt een optreden van ‘Blues Lee’ ook zo interessant en verrassend. Je kunt het niet plaatsen onder de blues, niet onder de soul, niet onder de jazz, niet onder de fusion of noem maar op. Je zou er een nieuwe naam voor moeten bedenken wil je hun stijl ergens onder brengen. Dat kan en mag natuurlijk nooit de bedoeling zijn om maar alles in vakjes te stoppen. Ik laat het er gewoon bij dat het verdomd goede muziek is. De kwaliteit straalt er vanaf en als je de muzikanten bezig ziet op het podium, het enthousiasme druipt er van af.
Er is geen enkel nummer in hun optreden waarvan je kunt zeggen dat het minder is dan het andere nummer. Dat valt mij niet alleen op, maar ook het andere publiek in De Haandert. Stilstaan is er niet bij. Het is kicken bij nummers van hun nieuwe album, waarbij ‘Ooh Baby’ en ‘Caribbean Duck’ toch wel indruk op me maken. Ik verheug me nu er al op om dit nieuwe album te recenseren.
Blues Lee lukt het om uptempo nummers voortreffelijk te combineren met heel rustig en glad ingetogen nummers zonder daarbij de live-sfeer te beïnvloeden. Een meer dan voortreffelijk optreden en afsluiting van een mooi festival in een smaakvolle retro-zaal annex theater.

Is de Kerst dus niet doodgebloed in het op de bank zitten te wachten totdat je buik het overtollige kerstdiner heeft verteerd.