De laatste tijd word ik overstelpt met nieuw materiaal waardoor dit album een beetje onderop raakte. Nu ik eindelijk er aan toe gekomen ben heb ik spijt dat hij is blijven liggen. Dat heeft dit album absoluut niet verdiend.
Dit is Chicagoblues van hoog niveau en in tegenstelling tot hun eerste cd die ze bij Earwig hebben uitgebracht, heeft men zich nu meer gericht op gitaar georiënteerde nummers. En dat is gelukt met “Gonna Boogie Anyway” dat overigens is opgedragen aan Bo Diddley en Koko Taylor.
Voor dit album hebben bassist Patrick Rynn en zanger/gitarist Chris James samen met Rob Stone een ideale mix gevonden tussen eigen gepend werk en covers.

Geholpen door muzikale vrienden als: Bob Corritore en Jeff Stone om er maar eens twee van de velen te noemen, wordt het album flitsend geopend met een compositie van Robert Lockwood jr. ‘Money Don’t Like me’ geheten en dat is op velen onder ons wel van toepassing. Goed ingepaste saxofoon en piano completeren dit geheel tot een snedige uitvoering. En maakt daarmee ook duidelijk dat we het deze keer inderdaad meer van het gitaarwerk moeten hebben. En daar is absoluut niks mis mee.
De echte blues vonken spatten er vanaf bij hun uitvoering van Jimmy Reed’s ‘Can’t Stand To See You Go’. Waarop onder meer Rob Stones hand en spandiensten op de harp. En dat voegt nou net iets meer toe aan dit nummer.
Maar het is niet allemaal flitsend gitaarwerk wat je krijgt te horen. Op het semi-akoestische ‘You Can’t Trust Nobody’ wordt Chris James en Patrick Rynn alleen maar bijgestaan door David Maxwell op piano. En zo lijkt het of we terug gaan naar de bluesdelta’s van de jaren dertig. Een rauw, indringend soms triest en aangrijpende song.
Dan kun je beter naar ‘Life Couldn’t Be Sweeter’ luisteren. De titel geeft al aan dat het wat luchter wordt. Een uptempo nummer met een goede blazerssectie, strakke slide en een krachtige stem zorgen wel voor een ‘boost’ die je na het vorige nummer wel kunt gebruiken. Die boost wordt nog eens extra opgepept met een boogie ‘H.M. Stomp’. Daarna zoeken Chris en Patrick toch weer de duistere kanten van de blues op met ‘Headed Out West’.  
Een scheutje boogiewoogie wordt ons niet onthouden, een mix van blues en boogiewoogie komt ons tegen op ‘The Tables Have Turned’. Ik ga steeds meer van deze sound houden, voor mij een nummer dat ik veel in de auto heb laten herhalen.
Het album wordt afgesloten met een dampende uitvoering van ‘Little Girl’ ooit geschreven door Ellis McDaniel aka (Bo Diddley)

Nee, de mannen weten wel hoe je een album moet samenstellen en hoe je moet variëren om een album interessant te houden. Dat is hen met dit album zeer zeker gelukt. En wat die titel betreft, wij boogiën gewoon door……