CD Presentatie Mariella Tirotto and The Blues Federation

Mariella Tirotto & The blues federation CD presentatie Dare to Stand Out

11 September 2011

Tekst: Dik Zorgman
Foto's: Bert Lek

Als je aankomt rijden bij de Kelder is het een treurig gezicht dat de parkeerplaats stampvol staat en de concertzaal maar matig gevuld is. De hartelijke ontvangst met een glaasje Prosecco doet vermoeden dat op een grotere schare gerekend was. De Kelder is een niet al te groot poppodium met een goede licht en geluid-installatie.

Het voorprogramma wordt verzorgt door Cars de Nus, die geheel akoestisch een lekker set Blues en Rock & Roll neerzet, Elvis Presley is nooit ver weg en een stampend Bo Diddley setje gaat er lekker in. Zeer onderhoudend .

Nu is het de beurt aan de Mariella Tirotto & The Blues Federation(volgens aankondiger BluesMoose Foundation) , een `slip of the tongue` natuurlijk. De eerste CD wordt uitgereikt aan de juffrouw die het hoesontwerp voor haar rekening nam. Bescheiden neemt ze het kleinood in ontvangst en vlucht vervolgens weer terug het publiek in. Nu gaat het gebeuren ! Eerst was het geluid niet erg best. Gitarist Harold Koll was niet te horen, en de balans was erg onstabiel. Later werd het veel beter. Vanaf het eerste moment bekruipt mij het gevoel dat deze band live veel meer in huis heeft dan op de Cd´s gepresenteerd wordt. Het loopt muzikaal allemaal wat soepeler en hechter. Maar blijft over dat ik weinig blues hoor. Als je de emotie als uitgangspunt neemt moet ik zeggen dan zangeres Mariella bij mij een potje kan breken. Ze gaat tot het gaatje , gelukkig zonder het heftige vibrato dat op het album staat. Dat gaat mij snel vervelen. Er wordt vrijzinniger en open gemusiceerd. De Santana invloeden – mede door de samba-achtige begeleiding - valt wel erg sterk op. De sixties en seventies rock zijn duidelijk aanwezig in de arrangementen, maar de band blijft overeind. Alle songs van Dare to Stand Out passeren moeiteloos het voetlicht .

Mariella is een uitstekend entertainer die met allerhande praatjes de aanwezigen aan zich bindt, De overgang -ze is eind veertig- van Mevrouw Tirotto speelt zelfs een rol van betekenis. Leuk maar onbelangrijk. De afspraak in de band is dat een minimaal een instrumentaal nummer op staat en enkeel covers Mondharmonicaman Michel de Kok speelt ook veel beter dan op het album, minder houterig, maar staat er wel bij als `The Amazing Dancing Bear`. Maar de uitstraling van de band mag wel een upgrading hebben. Het weinige bezoek wordt afgedaan door de vakantietijd. Veel fans zijn nog weg. Ik heb me verder prima vermaakt maar de vraag blijft hangen wanneer de blues terug komt in de band. Vanaf nu is voor mij Mariella Tirotto (wat een heerlijke naam) & The Federation. Jammer van de overgebleven Prosecco.