Na een korte break verschijnt dan eindelijk deze nogal verlegen Amerikaanse jongeman, met zijn Marlon Brando look, samen met Tinez van Toor (saxofonist Tinez Rootsclub) en uiteraard het trio van CC Jerome’s Jetsetters op het podium om direct te knallen met ‘Keep A Knockin’ gevolgd door ‘Woman and Cadillacs en meer schitterend coverwerk afgewisseld met eigen werk van zijn albums “Nitlife Boogie”, “Fixin’ Your Head”, “Doctor Velvet” en “Player”. Dit zorgt voor voldoende variatie in het optreden.
Het verbaast me niets dat hij een award heeft ontvangen. Zijn gitaarwerk is flitsend, snel en vooral afgwerkt. Plaats je daarnaast zijn stem die nogal wat wegheeft van Little Richard dan heb je een uistekende mix voor het spelen van rock ’n roll en rockabilly maar ook voor de blues. Getuige zijn song: ‘Just Love Me Baby’ een prachtige song van Roscoe Gordon. Op veel nummers komt zijn gitaarspel heel goed tot zijn recht, het beste vind ik dat op het nummer ‘Shot Down’. Hier speelt hij heel ingetogen soms subtiel en daar waar nodig met stevige uithalen.
Ook Tinez van Toor op de sax is niet te stuiten, ik als liefhebber van de sax, geniet van nummers als ‘Woman and Cadillacs’ maar van ‘Player’. Een nummer overigens waarop Little Richard nog het meest wordt genaderd. Gewild of ongewild maar het klinkt wel zo, dit is geen minpunt voor Nick maar juist een compliment. Zelden of nooit heb ik een dergelijk uistekende en nog zo’n jonge vertolker van de traditionele rock ’n roll beleefd.

Maar ook CC Jerome’s Jetsetters zorgen ervoor dat dit optreden meer dan geslaagd is. Ondanks dat de heren nog maar zo weinig met deze Amerikaanse grootheid hebben gerepeteerd gaat het schijnbaar van een leien dak. Natuurlijk zullen de echte kenners hier en daar wel een steekje hebben horen vallen. Maar de kwaliteit van de muzikanten schuilt ook daarin dat ze het weten te verbloemen dat het overgrote deel van het publiek dit niet merkt.
Een toegift is dan uiteraard ook hun deel en daar geeft deze gelegenheidsformatie dan ook ruiterlijk aan toe. Ze spelen nog enkele vlotte nummers maar om kwart over een is het dan toch afgelopen. Ondanks dat het geluid loeihard staat, eigenlijk te hard, is iedereen is onder de indruk van wat hij deze avond heeft mogen meemaken. Zowel CC Jerome’s Jetsetters als Nick Curran, Tinez van Toor en Jeffrey Tielens hebben de sterren van de hemel gespeeld en zelfs ik als bluesliefhebber heb genoten van deze muzikanten en hun muziek.