Iedere bluesliefhebber is het er over eens dat er de laatste tijd zoveel te doen is op concertgebied. Daarom is het voor mij soms ook zo moeilijk een keuze te maken welk optreden ik ga bezoeken. Wordt het een optreden in mijn eigen omgeving of zoek ik het verder van huis. Dat ik gekozen heb om zondag 14 november naar De Gouden Leeuw in Dongen te gaan, heeft te maken met de optredende band en artiest maar ook dat het al een poos geleden is dat ik daar ben geweest.
Een van de laatste optredens van dit seizoen dat Blues Dongen organiseert is het optreden van gitarist/singer-songwriter “Steady Rollin” Bob Margolin and The Mike Sponza Band. De eerste is een gerenommeerde bluesmuzikant uit de States en de laatste is een band uit Italië. Een combinatie die misschien niet voor de hand ligt maar toch komen er uit Italië goede bluesartiesten en bands zoals vandaag ook zal blijken. Dit is hun laatste optreden tijdens deze korte Europese toer daarna gaat ieder hun eigen weg.

Als ik De Gouden Leeuw binnenkom is het net alsof ik een huiskamer binnenloop. Gezellige huiselijke sfeer, een prima ontvangst van organisatie en de vele bekenden en een puik achtergrondmuziekje. Meestal van bands die ooit hier op het podium hebben gestaan. Voor mij niet altijd goed om naar te luisteren omdat ik dan het risico loop een vinger af te bijten omdat ik die band of artiest niet gezien heb hier. Maar goed… Ondertussen zie ik ook Bob Margolin in alle rust door de zaal lopen, heel opvallend het publiek bestuderend achter zijn donkerglazige bril.

Maar om kwart voor vijf is het dan zover en betreedt The Mike Sponza Band het podium om in te zetten met een instrumentaaltje. Dit even om alles goed af te stemmen en het publiek alvast op te warmen. Direct daarna komt Bob Margolin het podium op, deze veteraan heeft jarenlang in de band van Muddy Waters gespeeld en hij kent de klappen van de zweep. Zijn stijl is heel omvattend waarbij we onder meer de (Chicago)blues, soul en rock & roll te horen krijgen. Maar de slide speelt meer dan eens de hoofdrol in zijn spel. Dat krijgen we onder meer te horen op de prachtige uitvoering van: ‘Mean Old Chicago’ en ‘Cry Won’t Help You’. Mike Sponza laat zich echter ook niet onbetuigd als gitarist. Hij neemt de meest ruige soli voor zijn rekening terwijl Bob het meer moet hebben van strak afgewerkte soli niet al te ruig.
Bij dit optreden moet je het niet alleen hebben van de muziek zoals blijkt. Entertainment wordt er ook geboden. En daar heeft Bob wel oog voor, hij neemt zijn kans waar en gaat een partijtje dansen met een dame uit het publiek of hij zingt verhalend over ‘spanking’ en haalt daarbij zijn broekriem uit de lussen om zijn gitaar af te ranselen. Leuk is het ook om te zien hoe hij tegen zijn gitaar spreekt en liggend op de grond zijn gitaar koestert en bespeeld.
Entertainment volop dus en dat allemaal heel spontaan. Daaruit blijkt maar weer dat het voor deze gelouterde veteraan weinig moeite kost het publiek te amuseren en op zijn hand te krijgen. Voor zijn overleden muzikale vriend Nappi Brown draagt hij het nummer ‘Just For Me’ op met ook hierin een heerlijke slide. De eerste set van ruim een uurtje wordt afgesloten met het nummer ‘Lost Again’ een eigen nummer uit 1999.

Bob voelt zich verbonden met het publiek en pakt op het podium zijn pauze om foto’s te laten maken, cd’s te verkopen en handtekeningen uit te delen. Dat gebeurt allemaal in een kwartiertje tijd.
De tweede set wordt het eerste nummer door Bob solo afgewerkt en daarna direct doorgestart met een medley van oude popsongs zoals: ‘Gloria’, ‘The Last Time’, ‘Pretty Woman’ en ‘I Saw Her Standing There’. En om de show helemaal te stelen speelt hij aansluitend een gave uitvoering van ‘Chain Of Fools’ dat we kennen van onder andere Aretha Franklin.

Erg gaaf is het duel tussen Bob Margolin op gitaar en Mauro Tolot op de bas, niet alleen muzikaal een hoogstandje maar ook het entertainment gehalte is hoog. Beiden liggen op de grond om samen op de bas van Mauro te tokkelen en met een brede smile op hun gezicht straalt de lol er vanaf. Dit tot grote hilariteit van het publiek dat in die vaart van lol meegaat en hen beiden nog meer opjut. Daarbij gaat mijn respect gaat uit naar de Italiaanse bassist die werkelijk waar de sterren van de hemel speelt. Zelden heb ik een dergelijk goede basgitarist met zoveel emotie en strakheid horen spelen.

Het kan uiteraard niet uitblijven dat als je ruim zeven jaar bij Muddy Waters in de band hebt gespeeld nu geen Waters nummer op het repertoire hebt staan. ‘She’s Nineteen Years Old’ en ‘Got My Mojo Workin’ zijn twee krakers die absoluut thuishoren op de setlist.
Eigenlijk is dit het einde van het optreden maar Bob heeft er degelijk zin in dat hij er nog enkele nummertjes achteraan plakt. Zijn uitvoering ‘One Night’ is wel verrassend te noemen maar klinkt wel blits zoals hij het speelt.
Geweldig vind ik het ook dat hij zittend op het podium solo een nummer speelt waarbij zich uit het publiek een harpspeler naast zich schaart om samen te jammen. Deze laatste wordt ook weer vervangen door een andere harpspeler uit het publiek. Totdat de zaal praktisch leeg is gaat Bob door met zijn blues. Voor mij is het dan echter tijd om richting huis te gaan met in mijn achterhoofd een geweldige middag vol blues en entertainment. Mijn keuze om naar Dongen te gaan is goed geweest.