Stevige line-up op Bluezy Bluesfestival in Ridderkerk
Zaterdag 2 april 2011

Nico Bravenboer heeft het dik voor mekaar gezien de 8e editie van zijn Bluezy Bluesfestival. Een prima locatie met goede parkeergelegenheid, sporthal De Fakkel in Ridderkerk, goede verzorging van de innerlijke mens in drank en spijs, een interessante entreeprijs maar bovenal een prima line-up. Weliswaar een nogal stevige line-up maar wel ontzettend goed geprogrammeerd. En voor mij als fotograaf en recensent is het minder lopen om mijn werk te doen.

Black Top, het Nederlandse trio dat de laatste tijd nogal furore maakt op de Nederlandse podia, haalt als openingsband stevig uit met goed gedoseerde bluesrock. Puntige licks van Mick Hup, strakke drumpartijen van Theo Thumper en goed in lijn liggend basgepluk van Anne-Maarten van Heuvelen laten je meegenieten van voornamelijk eigen werk afgewisseld met covers. Zo nu en dan heeft het wat weg van de ‘oude’ ZZ-Top, wel wat ver weg, maar toch. Het nieuwe werk klinkt strak en interessant. Songs als ‘Never Been’ of ‘Good Ones’ spreken boekdelen en laten niets aan de verbeelding over. Een prima optreden van het trio zorgt voor een goede start van het festival en een gedegen opwarming van het publiek.

Het is daarna 180 graden draaien en ik kijk naar het andere podium dat aan de andere kant van de sportzaal staat. Hierop heeft inmiddels plaatsgenomen Guy Verlinde van Lightnin’ Guy and The Mighty Gators. Hij speelt enkele nummers solo waarvan de kraker ‘Bring It Home To Me’ van Same Cooke en een akoestische versie van Jimi Hendrix ‘Voodoo Chile’ zeer tot de verbeelding spreken. Daarna stapt de volledige formatie The Mighty Gators op het podium. Samen met Lightnin’ Guy spelen ze vooral eigen werk van hun recente album. Een nummer wat mij daarbij opvalt, is het eigen nummer ‘If You Walk With The Devil’ een fantastisch mooi nummer. Naar mijn idee is de Belgische formatie een rasechte ‘live-band’ die ongeacht waar ze staan of voor hoeveel mensen ze spelen voor de volle 100% gaat. De band speelt een prima optreden met een impact die bij iedereen wel blijft hangen.

In principe is het weer 180 graden draaien om Bas Paardekooper en The Blew Crew te aanschouwen. Voor mij geldt dat in principe ook maar omdat ik toch wel redelijk goede foto’s voor mijn site wil hebben is het even dringen om in de buurt van het podium te komen. Maar dat lukt aardig tussen die vriendelijke bluesliefhebbers. Stevige bluesrock van eigen hand heeft hun voorkeur, wel alles in lijn met grootheden als Jimi Hendrix, Walter Trout en SRV. Bas Paardekooper is een prima gitarist die de bluesrock tot in de puntjes van zijn vingers beheerst. Gedreven als hij is het voor hem geen probleem om de bezoekers op zijn hand te krijgen. Maar ondanks dat ze het liefst eigen werk spelen schromen ze er niet voor om een ijzersterke uitvoering van ‘Going Down’ te spelen.
Het is prachtig om te zien hoe Bas in zijn gitaarspel opgaat, hij lijkt zich helemaal af te sluiten van de buitenwereld om heel geconcentreerd het allerbeste uit zich te halen. Nogmaals een pracht om te zien maar ook om te horen. Vooral ook door het toetsenwerk van Wouter Hoek dat een rijke aanvulling is. De setlist is prima opgebouwd met een afwisseling van stevig uptempo werk en gevoelige ballads.

Na het optreden van Bas Paardekooper volgt op het andere podium het optreden van Oberg. De welbekende Nederlandse formatie met daarin de legendarische gitarist Ted Oberg, ooit grondlegger van Livin’ Blues. Samen met zangeres Lianne Hoogeveen; bassist Nico Heiligers; gitarist Mick Hup (zie ook Black Top) en drummer Paul Damen houdt hij de Nederlandse blues traditie glansrijk in ere. Misschien heeft de tijd wel enige sleet op hem gehad. Maar toch… zijn optreden staat wel als een huis. Kwaliteit verloochent zich ook na jaren niet. Zijn setlist bestaat, hoe kan het ook anders, uit nieuw werk en werk uit vervlogen tijden. Daarbij ontbreekt natuurlijk niet: ‘Wang Dang Doodle’ en ‘LB Boogie’ maar ook zeker niet het fantastische ‘Blues As Blues Can Get’ van zijn recente album. In dit nummer komt de mooie stem van Lianne goed tot haar recht net zoals het spel van de overige bandleden. Ted Oberg bewijst hier duidelijk dat hij zeker nog aan het venster zit en dat er met hem rekening gehouden moet worden in de blues.

Dan is het de beurt aan de ‘headliners’ van het Bluezy Blues Festival 2011. Het programma is een klein beetje over het tijdschema heen maar alles binnen de perken. Want rond de klok van negenen staat Ian Siegal met zijn band te popelen om te kunnen beginnen.
Het is altijd een waar genot om deze bluesmuzikant aan het werk te zien. Ondanks zijn gesteldheid, de situatie, de locatie etc… hij speelt altijd en altijd voor de volle 100%. De vraag is dan altijd hoeveel langer hij speelt als waarvoor hij is gecontracteerd. Want als Ian er zin in heeft gaat hij gestaag door.
Dat hij een zwak heeft voor de Mississippi blues mag stilaan wel bekend zijn. In ieder optreden komt met regelmaat van de klok traditioneel werk voorbij of covers van onder andere Warren Zevon zoals het nummer ‘Carmelita’.
Hij besteedt ook aandacht aan zijn nog te verschijnen album en speelt daarvan de titeltrack ‘The Skinny’. Dat gehoord te hebben zit ik al vol spanning te wachten op deze release, want dat belooft heel wat. Uit zijn repertoire van zes albums heeft hij zijn optreden opgebouwd met een goede afwisseling van coverwerk. Een bijzonder fraai optreden dat zeker als top beschouwd kan worden en dat vinden er blijkbaar meer in ‘De Fakkel’.

Aan de andere kant begint Johnny Mastro and Mama’s Boys aan het afsluitende optreden van dit festival. Voor deze band geldt eigenlijk exact hetzelfde als bij Ian Siegal. Volle bak er tegenaan met stevige blues en volvette harppartijen van Johnny Mastro.
Ook hij mag je rekenen tot de top van dit festival maar zeker ook tot de bluestop in de wereld. De band speelt een voortreffelijke partij eigen werk met daarbij het keisterke ‘Slave’, een van zijn toch wel bekendste songs. Ook het nummer ‘Spider’ van hun recente album is een nummer dat we over tien jaar nog steeds draaien en hier top wordt uitgevoerd. Soms moet je denken aan Lester Butler als je Johnny hoort en op het podium bezig ziet. Wat straalt deze man passie uit en dan de passie waarmee alle bandleden spelen. Dat zorgt voor een grandioos optreden. Daar is het echter nog niet mee gedaan. Ian Siegal laat ook nog iets van zich horen. Samen met Johnny Mastro and Mama’s Boys speelt hij enkele nummers mee waarbij we nog eens zijn liefde voor de traditionals te horen krijgen. ‘Mannish Boy’ en ‘I Ain’t Gonna Work On Maggie’s Farm’ krijgen we als toetje gepresenteerd. Slide daar deinst de band ook niet voor terug getuige Bob Dylan’s nummer ‘No More’ Auction Block Blues’. Een prima optreden passend bij een prima festival. Volgend jaar krijgen we het vervolg, dat is haast zeker.

Met zijn vieren zijn we vanuit Limburg naar Ridderkerk getogen om dit evenement mee te maken en allemaal zijn we na afloop eensluidend over het programma… ‘stevig maar goed’.